Midlake - Een concert dat er boenk op was
De drie succesingrediënten van Midlake - De Texaanse folkrockband Midlake streek neer in het Wintercircus in Gent voor een avond die aanvoelde als een warme omhelzing in winterse tijden. “Gent is altijd een beetje thuiskomen”, klonk het vanop het podium, en zelden voelde een concert zo terecht als een thuiskomst.
Hieronder een overzicht van de drie kernformules van hun unieke recept
Hemelse stem en filmische sfeer
Vanaf opener “Bethel Woods” werd duidelijk hoe hecht dit zestal speelt. Drummer McKenzie Smith, medeoprichter van de band, dreef de songs met vaste hand vooruit. De zang van Eric Pulido klonk zuiver en gedragen, bijna kerkelijk bij momenten. Die hemelse stemmengloed werd versterkt door atmosferische projecties op de achtergrond die de muziek netjes visueel vertaalden. “Children of the Grounds” en “Young Bride” bevestigden wat we al wisten: Midlake schrijft perfect afgewerkte popsongs die nooit opzichtig worden, maar zich langzaam onder je huid nestelen. Bij “The Ghouls” en “It Covers the Hillsides” werd het geluid weidser, heerlijk om de nummers van de nieuwe plaat “A Bridge to Far” live te horen.
Melancholie als bindmiddel
Een van de hoogtepunten van de avond was zonder twijfel “We Gathered in Spring”: melancholisch, breekbaar, en intens. Je kon een speld horen vallen in de zaal. Ook de titeltrack “A Bridge to Far” werd opvallend warm onthaald: er werd zowaar mee geneuried door het publiek, dat volgens een kwinkslag van de band ‘gemiddeld net iets ouder’ was dan ze zich herinnerden. Het grapje werd met veel zelfrelativering gebracht en leverde een collectieve glimlach op. Bij “Acts of Man” en “Antiphon” viel opnieuw op hoe trefzeker de arrangementen zijn: subtiele dynamiek, gelaagde gitaren en ruimte voor detail. “Roscoe” (nog steeds de grote publieksfavoriet) werd luid meegezongen en zorgde voor een eerste uitbarsting van pure euforie.
Dwarsfluit en monstersolo
Eerder op de avond was er ook ruimte voor de promotie van solowerk en kleurde een dwarsfluit soms subtiel het geluid, een detail dat de songs extra adem gaf, maar nooit opdringerig. De afsluiter “The Old and the Young” (tijdens de encore) mondde uit in een monstersolo die gerust naast die van Lynyrd Skynyrd’s “Free Bird” mag staan: lang uitgesponnen, meeslepend, en bij momenten bombastisch! Het was zo’n moment waarop de tijd even ophoudt te bestaan en muziek het volledig overneemt. Na de gitaarsolo kreeg het publiek bovendien nog een krachtige drumsolo voorgeschoteld, een knipoog naar het ritmische fundament waarop Midlake al jaren bouwt.
Midlake een bracht mooie dwarsdoorsnede van hun oeuvre. De band bewees in Gent dat ze nog altijd meesters zijn in het scheppen van sfeer: tijdloze songs, een hechte band en een publiek dat (ongeacht, of eigenlijk desondanks, de gemiddelde leeftijd) elk woord en elke noot koestert. Een concert dat er boenk op was.
Organisatie: Democrazy, Gent
Midlake komen uit Texas. Afhankelijk van je instelling en kennis kan je daar Armstrong en Bush aan verbinden, of woestijnhitte die door het soort chili con carne dat je bloedneuzen en een verdenking van emotionele onrust oplevert, verhevigd wordt. Maar er is dus ook een ander Texas waar het wel eens regent en er een gemoedstoestand door de straten waart die je eerder in de korstmoswouden van de Pacific Northwest dacht aan te treffen. Uit die wereld, mijn beste lezer, komt Midlake vandaan. Al een 10 jaar intussen timmeren ze aan de weg en met hun laatste creatieve uitbarsting ‘Antiphon’ solliciteren ze weer heel hard naar een plek op menig zomerfestival, of nog beter, naar een podium in een rokerig zaaltje waar iemand per ongeluk beland, dat alles in een achterafplek.
Le Grand Mix kan daar voor doorgaan, ware het niet dat er best veel volk was, en het assortiment bieren toppers als Kapittel en Watou bevatte. U begrijpt wel dat dit een niet onbelangrijk deel van de sfeer kan uitmaken. Opwarmer Cavemen komen uit Brooklyn, spelen iets wat je dan maar emo zal noemen. Ze slagen er met hun geluidsmuur in meer dan voldoende sfeer op te roepen, maar in hun korte concert kon ik niets ontdekken wat op een sterke song leek. Een verder oordeel wordt voorlopig in beraad gehouden.
Midlake trapte af met “Ages” van hun laatste plaat, en de hele set bestond voornamelijk uit nummers van hun laatste plaat, en vrij vroeg passeerden de voor mij meest opmerkelijk nummers van die plaat, met name “Provider”, dat in andere tijden een single had kunnen zijn, en “Antiphon”, wat blijkbaar een actie-respons samenzang is, wat ze dan op niet alleen dat nummer deden. Iets van lang geleden, zoiets tragisch Grieks, wat in deze tijden weer helemaal in is. Verder in de set passeerden nog “Vale” en “Aurora Gone” , maar het gaat bij Midlake vind ik haast altijd meer om de sfeer die uit een hele oude plek lijkt te komen, met de samenzang die zo organisch klinkt in deze digitale tijden, en het ook is dat je echt wel moet denken dat je door het spiegelglas gestapt bent, en ergens, je weet nog niet helemaal waar, maar in ieder geval ergens anders beland bent. Dat, en baarden, en flanellen hemden, u vat de sfeer wel.
Weinig werk uit hun onvolprezen eerdere platen, of het moest “Roscoe” uit ‘The Trials of Van Occupanther’ dat laat in de set voorbijkwam, en er zijn slechtere keuzes.
Niet zo’n lang concert, maar ik vertrouw erop dat deze heren binnenkort wel weer onze contreien aandoen, en ze zijn meer dan welkom.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/midlake-04-06-2014/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Ze zijn op één hand te tellen, succesvolle bands die na de exit van hun frontman weinig of geen van hun artistieke pluimen verliezen. Het overkwam het uit Denton, Texas afkomstige psychedelische softrock gezelschap Midlake toen zanger Tim Smith midden in de opnames van een nieuwe plaat de groep verliet wegens ‘muzikale meningsverschillen’. Aan opvolgers voor Smith was er allerminst gebrek, om op de loonlijst van een groep als Midlake te staan moet nagenoeg elk bandlid immers een aardig stukje close harmony kunnen zingen. Uiteindelijk zette gitarist van het eerste uur Eric Pulido de stap richting spotlight, en verscheen eind vorig jaar met ‘Antiphon’ na drie jaar nog eens een vers Midlake album.
België en Midlake, het blijken de afgelopen maanden twee handen op één buik. Nadat vorige zomer de Club tent op Pukkelpop en eind oktober ook de Botanique zonder slag of stoot werden ingenomen was vanavond de AB aan de beurt, én staan de Texanen straks ook nog eens te blinken op de derde dag van Rock Werchter. Een groep zou er voor minder stadionallures beginnen van krijgen, wat zich bij aanvang van de set vertaalde in een overdosis decibels die ons onverwacht naar de oordopjes deed grijpen. Ergens wel doodzonde, want zo verdwenen de subtiliteiten die vakkundig zijn verstopt in nieuwe nummers als “Ages”, “Antiphon” en “Provider” als sneeuw voor de zon.
De zeskoppige band leek zich van geen kwaad bewust en musiceerde onder de hoede van nieuwbakken frontman Pulido erg geconcentreerd. Vanaf het grotendeels akoustische “Rulers, Ruling All Things” werd het volume wat teruggeschroefd en kreeg de groep meer grip op zijn muzikale mystiek. Zo kreeg het nieuwe bandlid Jesse Chandler zowel letterlijk als figuurlijk nu en dan de spot op zich gericht tijdens zijn middeleeuws aandoende dwarsfluitintermezzo’s, en gingen de stemmen van alle bandleden minus de drummer steeds beter ‘blenden’ tot een meesterlijke harmonie. Een eerste hoogtepunt zat er dus weldra aan te komen, en wat ons betreft ging een meeslepend “We Gathered In Spring” uit het doorbraakalbum ‘The Trials Of Van Occupanther’ (’06 ) met die eer lopen.
Grossierde Midlake op het vorige album ‘The Courage Of Others’ uit 2010 nog duidelijk in 70ies folkrock, dan lijken Pulido & co op hun nieuwste worp wat voorzichtige uitstapjes richting progpop te maken. In het erg knappe instrumentale “Vale” herkenden we om beurten flarden vroege Pink Floyd en Pavlov’s Dog, terwijl in het atmosferische “Corruption” The Alan Parsons Project nooit veraf bleek. De Texanen schakelden daarna moeiteloos over naar hun meer radiovriendelijke nummers waaronder de evergreen “Roscoe” en de op een repetitieve krautrock drijvende nieuwe single “The Old And The Young”.
Dat het recept van Midlake ook zonder enige vorm van muzikaal ballast moeiteloos overeind blijft bewezen de Texanen met verve tijdens de eerste encore. Je kon werkelijk iemand aan zijn bier horen slurpen tijdens een meesterlijke unplugged versie van “Antiphon”, een kampvuurmoment waarbij Pulido en drie van zijn maats dicht tegen elkaar gingen aanleunen en hun close harmony bangelijk perfect tot in de nok van de goedgevulde AB weerklonk.
Met het intimistische “Provider Reprise” en de symbolische afsluiter “Head Home” stuurde de groep alweer een tevreden Belgisch publiek huiswaarts. Als generale repetitie voor Rock Werchter kon dit dus wel tellen. Wedden dat de zusjes Haim die dag vol afgunst vanuit de backstage zullen meegluren?
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het uit Texas afkomstige Midlake heeft z’n eerste plaat uit zonder zanger Tim Smith . Die rol wordt en verve overgenomen door de andere zanger, Eric Pulido, die nu de hoofdrol op zich neemt . Die dromerige zang past nog steeds perfect in hun melancholische , weemoedige en uptempo rootsrock , die houdt van Britfolkrock, psychedelica en progrock.
Heerlijk genietbaar materiaal , die sfeervolle, slepende ‘onthaastings’ songs , die worden gedragen door een mooie melodielijn, uitgesponnen gitaarpartijen , keys , flutes en een harmonieuze samenzang . Toegegeven , soms is het ietwat teveel van hetzelfde van rustig voortkabbelende nummers, maar met “The old & young” , “It’s going down”, “Aurora gone”, “Ages” en “Corruption” hebben we enkele bezwerende , afwisselende prachtige songs uit in het genre .
Vanavond mocht Midlake ons ontvangen in een volledig uitverkochte Rotonde. En dat is volgens mij meer dan terecht. Zeker als je weet dat ze eerder dit jaar al redelijk overtuigend de Club op Pukkelpop inpalmden. Toen speelden ze ook al met de nieuwe zanger, dus echt nieuw is hij ook al niet meer.
Eerst nog wat tijd vrijmaken om het voorprogramma ook mee te pikken; Benoit Lizen. Een jonge Belg die zijn kans krijgt voor een groter publiek. De zaal is al aardig volgelopen om hem aan het werk te zien. Benoit is een singer-songwriter met een prachtige, gebroken stem. Hij doet het helemaal alleen op het podium, ‘Me and my gitar’, zoals de groot dichter Tom Dice zou zeggen. Hij legt de gehele Rotonde het zwijgen op met die stem en die gitaar. Hij tovert een walsje uit zijn ukelele, gebruikt zijn mond al trompet,… Maar het mooiste blijft toch die prachtige stem. Een ruwe diamant dus, waar er nog wat werk aan is, want de nummers zijn nog niet al te sterk. Maar kan wel schitteren.
Een uitverkochte Rotonde, dat houdt in dat heel weinig plaats is voor mensen die ietsje later binnen komen. Gelukkig laat de security mij er nog langs de zijkant in, waardoor ik perfect aan het podium geposteerd sta. Niet dat de band zien heel belangrijk is, want eerlijk is eerlijk, om de show is het hen niet te doen. Geen spectaculaire lichtshow of entertainende danspasjes. Nee, enkel de muziek is belangrijk. En die muziek, dat is americana van de bovenste plank. Met de muziek pakken ze heel de Rotonde in, zonder probleem. Met hun weldoordachte en perfect opgebouwde songs weven ze hun eigen web en spreiden dit over het publiek uit. En dat laat het publiek zich zeker wel bevallen. De warme americana slaat zeker aan. En die warmte stralen ze maar wat graag uit. De accenten liggen ook perfect: een gitaarsolo hier, wat meerstemmigheid daar,… Alles klinkt zoals het moet. Ook de slide-gitaar mag natuurlijk niet ontbreken. Die neemt af en toe de zangpartij over. Denk bij Midlake zeker niet aan saaie, slaapverwekkende semi-folk, want dat doet de band geen eer aan. Ze halen soms zeer stevig uit, maar perfect getimed, zoals alleen de groten binnen dit genre kunnen. Een perfecte balans die je bij de keel grijpt, dan weer zachtjes streelt. Mooie muziek, de beste manier om dit te omschrijven.
We worden bij het laatste nummer nogmaals verwent door de sologitarist die een prachtige partij neer zet. Hij laat zijn gitaar schreeuwen, zingen, huilen,… zoals alleen de groten dit kunnen. Een laatste nummer dat van mij gerust nog uren mocht duren. Te zien in de AB nog op 2 maart! Maar daar wacht alweer de nacht en het ruige Brussel. De buitenwereld weer in, op weg naar een volgend muzikaal hoogtepunt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Benoit Lizen - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4254
Midlake - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4253
Organisatie: Botanique, Brussel
Twee uur lang werden we overspoeld door de retroBritfolk van het uitgebreide collectief Midlake uit Texas, onder Tim Smith. Het rootsrockende karakter van de vorige cd ‘The trials of van Occupanther’ mag dan op het achterplan zijn geraakt, een handvol songs van deze cd zaten mooi verweven binnen de setlist van de nieuwe songs op ‘The courage of others’ en vormden op die manier een aangename variant van het huidige Midlake recept. In de bijna uitverkochte grote Trix zaal vierde Midlake z’n eucharistie van dromerig, sfeervol vernuftig in elkaar gestoken neofolk. De uiterst subtiel gearrangeerde songs hebben een melancholische klankkleur door toetsen, dwarsfluiten en een ingehouden bezwerende drums, naast de vier gitaaropstelling en heerlijke zangstem van Smith, die ondersteund werd door de backgroundvocals van Eric Pulido.
Midlake heeft zich verdiept in de ‘70’s Britfolk van Fairport Convention, Steeleye Span en integreert invloeden van dezelfde geestesgenoten Focus (luister maar eens naar de flutes op de nummers), Pink Floyd (altijd al een voorname invloed voor Midlake!) en de bard Angelo Branduardi.
We konden ons net als Smith onmiddellijk neerploffen op de uiterst verzorgde en mooi uitgesponnen “Winter dies”. De daaropvolgende “The horn” en “Small mountain” vulden de gemoedelijkheid van hun stadsgeörienteerde folkrock aan. De nummers van de vorige cd klonken iets directer en zaten netjes verdeeld in het nieuwe materiaal. “Bandits”, vooraan in de set, de rustig sfeervolle, de dromerige retrorockers “Van Occupanther” en de single “Roscoe”, middenin de set, stortten ze in een genadeloze jam, en tot slot “Headhome” die overtuigend kon besluiten.
Tussenin was het genieten van het variërende aanbod van de warme luistersongs en de feeërieke droomwereld van Midlake, “The courage of others” door de meerstemmige zang, de flutes op “Fortune”, het zalvende ‘birds en the bees’ gevoel van “Rulers, ruling all thing”, “Bringdown”, de huidige single “Acts of man” en de forsere aanpak op “Children of the ground” en “Core of nature” die op het eind van de set werden gespeeld.
De groep was onder de indruk van de ruime belangstelling en de respons en bedankte dan ook uitgebreid z’n publiek. Na de voorstelling van het uitgebreide ensemble (btw met 7) en zes personen op één rij, werd op sobere, ingehouden wijze de set beëindigd met “Branches”, die een pakkende piano/gitaarsoli meekreeg.
Het harmonieuze samenspel, het verdiepen in de instrumentatie en de hemels heerlijk zang beroerde en ontroerde het publiek. Tja, dit leek wel een Crosby, Still, Nash x 2. Midlake heeft zo z’n eigen muzikale misviering. De foto van enkele groepsleden in habijt aan tafel, refererend aan de 12 apostelen tijdens het Laatste Avondmaal, versterkt dit idee maar.
Support The bear that wasn’t aka Nils Veresen trekt gedurende een jaar op de fiets (in oktober gestart) ons landje rond met z’n akoestische gitaar. Hij is graag uitgenodigd op een lokaal logeerpartijtje, houdt haltes in je living room, doet gewoon een parochiezaaltje aan of is te bewonderen met andere bands in het clubcircuit, solo of met andere muzikanten. Een jaar lang gratis leven, dat is zijn uitdaging. En dan is elke verdiende euro graag meegenomen. Verhalen kunnen vertellen en levenservaring opdoen, als inspiratie voor nieuw materiaal.
Songs van het debuut ‘And so it is morning dew ‘ bracht hij op akoestische gitaar; af en toe werd hij bijgestaan door een tweede gitarist. De puur oprechte en goudeerlijke fluisterliedjes straalden emotie uit, ergens tussen Elliott Smith, Tom Mc Rae en Tom Helsen. We koesterden alvast deze jonge gast met z’n dozijn slaapwelliedjes en de single “Headphones” als hoogtepunt.
Organisatie: Trix, Antwerpen
Le Grand Mix liep behoorlijk vol voor de Texanen van Midlake. Een deel van het Franse publiek werd ongetwijfeld ook gelokt door Cascadeur, een ons onbekende Fransman die dringend de landsgrenzen moet oversteken want de breekbare muziek die deze excentriekeling liet horen verdient een internationaal publiek. Zijn stem deed ons bij enkele uithalen denken aan Jeff Buckley terwijl ze bij ingetogen gebruik erg appelleert aan Anthony zonder zijn Johnsons, een associatie die versterkt werd aangezien deze solo optredende artiest zich grotendeels beperkte tot zang en piano. Na een uitvoerig dankwoord sloot hij zijn eerder intimistische set af met het speelse “Bye Bye” waarin hij volop gebruik maakte van de elektronische speeltjes die hij op het podium gesleurd had.
De pracht die Cascadeur ons presenteerde betrof allesbehalve het ruwe geweld dat men op basis van zijn naam en uiterlijk (voortdurend houdt hij een soort catch-masker op) zou verwachten. Hou deze kerel in de gaten want het zou ons niet verbazen indien hij ooit ook buiten Frankrijk komt stunten.
Onze avond was dus al vroeg geslaagd en dan moest de hoofdact er nog aan beginnen. Het zevental dat het podium betrad had geen nood aan een opwarmingsronde want onmiddellijk klonk hun rijke klank smetloos. Het ligt niet meteen voor de hand dat vier gitaristen, één bassist, een drummer en een dwarsfluitspeler van bij de aftrap harmonieus musiceren, Midlake bewees echter dat het kan. Opener “Winter Dies” vloeide naadloos over in “The Courage of Others” en toen ze vervolgens met “Van Occunpanther” en “Young Bride” teruggrepen naar hun doorbraakalbum (het vier jaar oude ‘The Trials of Van Occupanther’) hadden we moeite om jubelkreten te onderdrukken.
Het merendeel van de set bestond logischerwijze uit materiaal dat prijkt op het splinternieuwe ‘The Courage of Others’. Nadat de openingsnummers ons al overtuigd hadden van het feit dat ook hun recentste worp eeuwigheidswaarde verdient, bevestigden ze dit met verve in hun vier volgende songs: het erg naar Pink Floyd (en in iets mindere mate naar Radiohead) neigende“Bring Down”,het voor de verandering eens met blok- i.p.v. dwarsfluit opgeluisterde “Fortune”, het met een vrij stevige elektrische gitaren op gang gebrachte “The Horn” en “Small Mountain” waarin frontman Tim Smith zelf ook even de dwarsfluit ter hand nam. Waren we zo belachelijk/oud (schrappen wat niet past) om een hoed te dragen, dan zouden we er ons dan en daar ostentatief van ontdaan hebben want dat muzikale salvo was meer dan ‘Chapeau’!
Net toen we dachten dat ze er in één ruk gans hun laatste plaat gingen doordraaien, weerklonk eerst “Bandits” en zette men nadien het eveneens uit ‘The Trials of Van Occupanther’ stammende “Roscoe” in. Dit laatste gebeurde met een stevige jam die gewoonlijk gehanteerd wordt om een lang einde te breien aan een song terwijl Midlake dus de omgekeerde beweging maakte. Spijtig genoeg bleek men in die intro-jam veel pijlen verschoten te hebben want toen men uiteindelijk aan het spelen van hun grootste hit zelf toekwam, hoorden we de eerste foutjes in hun samenspel sluipen. Tijd om wat gas terug te nemen en dat deden ze gelukkig ook met het grotendeels akoestisch gebrachte “Acts of Man”. Toen er weer wat slordigheidjes kropen in “Rulers, Ruling All Things” was het duidelijk dat er wel degelijk wat vermoeidheid in het zevental geslopen was, iets wat we ze niet euvel kunnen duiden want ze hadden reeds een dik uur op een extreem hoog niveau gemusiceerd. Tot onze opluchting bleek het slechts een dipje te zijn want in “Core of Nature” hoorden we op het einde wel een scheurende gitaarsolo en mocht ook de drummer zich eens uitleven maar waren we vooral opnieuw getuige van het harmonieuze samenspel waarin Midlake zo excelleert.
Luid en lang applaus werd hun verdiende deel waarna het hemelse “Branches” weerklonk in een dromerige versie die muzikaal niet zou misstaan op de soundtrack die Air brouwde bij ‘The Virgin Suicides’. Na een lang uitgesponnen maar beheerst gebrachte gitaarsolo namen de Texanen afscheid van het dankbare publiek.
Niet veel later werd Le Grand Mix getrakteerd op een erg gedreven versie van toegift “Head Home”, één van de vele uitschieters die pronkt op hun voorlaatste plaat. Na anderhalf uur zetten de Texanen een punt achter hun set die volledig teerde op hun laatste twee albums. Op weg naar buiten hoorden we iemand beweren dat hij ‘too much guitars’ gehoord had, een conclusie waar we ons als liefhebber van het betere snarenwerk niet bij aansluiten.
Op 23 april speelt Midlake in de Antwerpse Trix en op 1 juli vindt u ze in de Pyramid Marquee te Werchter. Wie affiniteit heeft met de betere folkrock en daarbij niet vies is van een paar gitaartjes meer of minder, weet dus waarheen. See you there!
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
De Texanen van Midlake namen de tijd te werken aan de opvolger van het doorbraakalbum ‘The trials of Van Occupanther’. We noteerden toen het volgende: ‘de muziek haalt elementen aan uit de poprock, rootsrock en psychedelica. Het zijn vernuftig in elkaar gestoken songs, dromerig, sfeervol en uiterst genietbaar, kleur gegeven door de zangstem van Tim Smith. Midlake verwerkt een vleugje Neil Young, Sparklehorse, Grandaddy en Mercury Rev’.
De opvolger is eveneens verzorgd, kalm, ingetogen en heeft een melancholische klankkleur. Maar de plaat verschilt duidelijk van de voorgaande. Smith heeft zich verdiept in de ‘70’s Britfolk van Fairport Convention, Steeleye Span en integreert invloeden van dezelfde geestesgenoten Focus (luister maar eens naar de flutes op de nummers), Pink Floyd (altijd al een voorname invloed voor Midlake!) en de bard Angelo Branduardi.
Hun eerder op neofolk geleest materiaal is geraffineerd en doorleefd en klinkt sfeervol, dromerig en warm. De elf songs zijn luistersongs ‘pur sang’, hebben hetzelfde tempo en kunnen soms iets krachtiger zijn. Geniet van hun eigen gemaakte stijl en droomwereld …
Nederlands 
Français 
