Dave Wyndorf is al sedert 1989 bezig met Monster Magnet op de kaart te zetten. We kunnen stellen dat de band aan zijn tweede leven bezig is. Ze kenden in de jaren 90 veel bijval met albums zoals ‘Powertrip’ en ‘Dopes To Infinity’. Helaas had Wydorf rond 2006 met wat demonen af te rekenen (demonen in de vorm van een overdosis narcotica). Daardoor zag het er even niet zo goed uit voor de band. Maar hij herpakte zich en langzaam kroop Dave en de band uit het dal.
Sedert 2010 zitten ze bij Napalm Records (een keerpunt) en dit is hun derde album voor het label. Een huwelijk dat blijkbaar goed werkt want na ‘Mastermind’ en ‘Last Patrol’ is dit wederom een geslaagde release. Verrassen doen ze niet echt meer maar ze maken hier terug één van de betere albums in het genre. Wie houdt van hun twee vorige albums zal ook dit album weten te waarderen.
“I’m God” zingt Dave Wyndorf en op het vlak van vuige stoner- en spacerock heeft hij zeker en vast gelijk. Net zoals we de muziek van Monster Magnet willen horen. Staan er onvergetelijke nummers op? Moeilijk te zeggen of er hier een “Spacelord” of een “Powertrip” tussen staat maar een song als “Drowning” is wel een killer van een track. Hij begint vrij rustig en psychedelisch om dan als een rijpe puist open te barsten en te rocken als de beesten. “Ejection” is de voorop geschoven single en klinkt ook als een single. Catchy en rockend. Een sterkere single zou “All Day Midnight” zijn. Even catchy maar net iets geïnspireerder. Maar zelf ben ik nog meer te vinden voor de iets stomender tracks zoals “Mindfucker” en “Rocket Freak”.
Monster Magnet trekt met ‘Mindfucker’ de lijn van hun vorige albums door en brengt hier wederom een sterk album met boeiend materiaal op.
Weer een reden om hen te programmeren op diverse festivals want live zijn ze ook meer dan de moeite om te zien.
Doorgaans halen wij onze neus op voor weer eens een coverplaat van een band die zijn helden wil eren. Meestal betreft het dan in het beste geval deugdelijke versies van een resem songs waarop wij niet echt zitten te wachten, omdat veel van die songs al zo goed als platgecovered zijn en uiteindelijk de originele versies toch nooit overtroffen worden.
Maar wat Monster Magnet hier doet kan ons wel bekoren, omdat Dave Wyndorf met zijn bende hulde brengt aan een handvol halfvergeten wilde psych- en garagerockbands uit een ver verleden.
De Hawkwind klassieker “Born To Go” komt hier meteen de toon zetten, een song die Monster Magnet op het lijf geschreven is, want daarop is immers hun ganse sound gebaseerd. Zonder Hawkwind was Monster Magnet immers nooit uit de bloemkolen ontsproten.
Hawkwind en The Pretty Things (“Death”) zijn zowat de meest bekende bands die hier bejubeld worden. Verder heeft Wyndorf gekozen voor obscure covers van bands die in hun tijd onder de radar gebleven zijn, maar die stuk voor stuk een stel vergeten pareltjes hebben voortgebracht. Seventies bands als Poobah, Dust, Pentagram, Josefus, Jerusalem en Morgen worden hier met branie van onder het stof gehaald, en het blijkt alleen maar een schande dat ze daar de ganse tijd hebben liggen wegteren. Vandaar een dikke pluim voor Wyndorf om de ongekuiste wilde psych-rock van die bands terug onder de levenden te brengen. Monster Magnet doet dat dan nog eens met de furie van hun beste jaren, ze lijken hier de tijd van hun leven te hebben.
Met de primitieve fuzz en garagerock van Fuzztones en Scientists weten ze ook wel raad, ze brengen “Epitapth For A Head” en “Solid Gold Hell” met evenveel vunzigheid en punk-attitude als de garagerockers van weleer. Ook de proto punk van “It’s Trash” (Cavemen) gulpt hier op zijn vuilst uit de rioolbuizen. De enige hedendaagse band die een beurt krijgt is Table Scraps, hun “Motorcycle” is een regelrechte punkrocker die stijf staat van de adrenaline.
Met ‘A Better Dystopia’ graaft Monster Magnet op plaatsen die gedurende jaren onberoerd zijn gebleven, maar waar kolkende rock’n’roll blijkt te bruisen. Dit is wat wij noemen een geslaagde coverplaat. Maak er uw werk van om al deze bands te gaan uitspitten, het zal u niet beklagen.
Monster Magnet had in het najaar nog een nieuwe plaat uit (‘Mindfucker’). Een goeie plaat zelfs.
Lees de review maar na op onze pagina http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/69754-Mindfucker . Zo is hij nu op toernee doorheen Europa waarbij hij drie optredens voorziet in ons land. Dat zagen velen blijkbaar zitten want De Kreun was al een tijdje uitverkocht.
Het Britse trio Puppy mocht de zaal opwarmen wat buiten wat die-hard fans moeilijk lukte. Hetgeen we hoorden was niet slecht maar ook niet iets waar we van onder de indruk waren. Het deed heel in de verte wat aan Danko Jones zonder testosteron denken. De drummer was wel indrukwekkend maar kwam niet geheel tot zijn recht bij deze muziek. Er zit meer in zijn mars. De nummers klonken allen wat gelijkaardig en de zanger/gitarist had wat rare tics na elke zanglijn. We keken al uit naar de hoofdact.
Monster Magnet mocht dan hun duivels ontbinden. En dat is haast letterlijk te noemen. Op achtergrond hing een groot doek met de hoes van ‘God Say No’ op. Er werden beelden geprojecteerd. “Dopes To Infinity” uit het gelijknamige album startte de set waarna er overgegaan werd naar “Rocket Freak” uit hun nieuwste plaat. Meteen voelde je de haren recht komen en de vuisten gingen de lucht in. Dit luid aangemoedigd door Dave Wydorf (inmiddels ook al 62 jaar) die heel interactief naar het publiek toe was. Hij bespeelde goed de zaal en anders dan de meeste popartiesten plegen te doen.
We kregen heel veel werk uit de periode tussen 1993 en 2004. Twee songs uit de nieuwe plaat en geen enkele uit de drie voorgaande albums. Alhoewel ik persoonlijk ‘Mastermind’ bijvoorbeeld ook een goede plaat vind. Bon, de muzikanten gingen ervoor en Dave ook alhoewel hij naar het einde toe nogal vaak aan zijn pedalen stond te regelen waardoor hij met zijn rug naar het publiek toe stond. Dat was het enige schoonheidsfoutje. Voor de rest een mooie finale met “When The Hammer Comes Down”, “Negasonic Teenage Warhead” en uiteindelijk als climax “Space Lord”. Daarbij liet hij iedereen tijdens het liedje ‘Space Lord Motherfucker’ scanderen. Er ontstond een eerste maal een moshpit vooraan.
Het was duidelijk dat het publiek na dit nog meer wilde. En na roepen en klappen kwamen ze op voor de bisronde. Eerst met “CNN War Theme” dat een uitgebreide instrumentale versie meekreeg. Wydorf kwam daarna terug op de stage voor “Dinosaur Vacume” en “Powertrip”. “Powertrip” was het orgelpunt met moshpit en massaal in de lucht gestoken vuisten. Daarna verdwenen ze als dieven in de nacht na een opzwepende trip van een anderhalf uur.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in De Casino, St-Niklaas , een paar dagen later
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/monster-magnet-28-01-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/puppy-28-01-2019
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Monster Magnet is nog zo een goeie ouwe band waarbij de rock’n’roll uit alle poriën spat. Ze hebben na al die jaren nog steeds de looks, de attitude én de strakke sound, en ze geven van jetje als een bende jonge wolven die gulzig aan de spacecake hebben gezeten. Bovendien trekken ze zich niks aan van de huidige muzikale trends, er is met name op de nieuwe plaat ‘Mindfucker’ weinig of niks veranderd aan de simpele maar uiterst efficiënte retro-rock formule. Waarom zouden ze, er zit hoegenaamd nog geen sleet op. Op ‘Mindfucker’ stuift Monster Magnet immer stevig door met een portie vuile stoner-, garage- en hardrock met hier en daar een psychedelisch randje.
Dat zet zich ook over op het podium. In de Vooruit bolt Monster Magnet op zijn doel af als een goed geoliede F1 bolide met een hevig ronkende motor en een op hol geslagen knalpot. Van een opwarmingsronde is er geen sprake, al vanaf minuut nummer één ligt het gevaarte met de klassieker ‘Dopes To Infinty’ op kruissnelheid. Daarna raast Monster Magnet door met een snerend trio uit die nieuwste plaat. “Rocket Freak”, “Soul” en “Mindfucker” zijn stuk voor stuk hete lavabrokken die de kenmerkende power, de gedrevenheid en de tomeloze energie van dit zwaar rockende gezelschap meer dan ooit uitstralen.
Er zit serieus wat vaart in de set, er worden nauwelijks pauzes genomen tussen de songs, de trein dendert stevig door en ballads zijn even ver te zoeken als goudvissen in de Nevada woestijn. De loden riffs waarop het geweldige oudje “Look To Your Orb For The Warning” voortdrijft brengen de heavyness enkele graden naar boven, en het monster graaft zelfs nog wat dieper in het verleden met een smerig “Dinosaur Vacume” uit ‘Superjudge’, een album dat onlangs 25 kaarsjes mocht uitflikkeren.
De slopende jaren lijken trouwens al bij al nog niet zo een vat te hebben gehad op de band. David Wyndorf heeft al een zwaar leven achter de rug, met onder meer overmatig drankgebruik en een gebeurlijke overdosis medicijnen, maar op zijn zestigste ziet de charismatische frontman er nog bijzonder rock’n’roll uit en lijkt hij de tijd van zijn leven te hebben. Wat trouwens ook geldt voor de voltallige band, die gasten hebben er echt goesting in.
Nog zo een klepper uit de nieuwe plaat is het wilde “When The Hammer Comes Down” dat de ideale springplank is naar de onsterfelijke beestjes als “Negasonic Teenage Warhead” en de publiekslieveling en ondertussen Monster Magnet’s ultieme lijfsong “Space Lord”, waarin de motherfuckers met honderden tegelijk de lucht invliegen.
Een bisronde kan niet uitblijven, en ook deze is uitmuntend, ruig en wild. Het nieuwe “Ejection” vliegt er snel en hard tegenaan en klinkt een stuk feller dan op plaat. Wat volgt is een verbluffend en majestueus “End Of Time”, niet meteen Monster Magnet’s bekendste song, maar wel een formidabele retro hardrocker die zich manifesteert tot één van de hoogtepunten van de avond. Als ultieme toetje mag het publiek op de tonen van een vlammend “Powertrip” een laatste keer uit de bol gaan.
De Vooruit kan een zoveelste legendarische concertje in de boeken registreren.
Organisatie: Democrazy, Gent
Monster Magnet mag zich stilaan opmaken om het etiket 'legendarisch band' op te kleven!. Al sinds mensenheugenis vereren zij ons met vaste regelmaat met een passage langs onze vaderlandse podia, maar dit neemt niet weg dat de enige Belgische show in deze tour al maandenlang uitverkocht was. Dit bewijst dat Wyndorf en de zijnen na meer dan 25 jaar nog steeds relevant zijn! De Zwerver in Leffinge was deze keer 'The space' to be !
Aan het Texaanse Scorpion Child de eer om de Zwerver op temperatuur te brengen. Voor de 2e keer sinds kort in onze regio te zien, en zoals een collega scribent hier toen vermelde, konden die gasten aardig uit de voeten met 'een stijl gefundeerd op de klassieke 70's hard-rock sound, heel retro, maar die gretig, fel en fris van het podium komt gewaaid'. Ook vandaag een niet onverdienstelijke set, maar het ontbreekt hen nog aan voldoende sterke songs om een solide set voor de dag te brengen en te kunnen blijven boeien. Dat het er in zit, werd duidelijk met “Polygon of eyes”, een dreun van jewelste, een pareltje in hun prille repertoire dat torenhoog boven de rest van de set uitstak. Meer van datte en we horen hen binnen een paar jaartjes graag terug !
Aan ijzersterk materiaal geen gebrek bij Monster Magnet. Samen met wijlen Kyuss waren zij begin jaren '90 de godfathers van de Stoner-rock, een genre dat de klassieke 70's heavy psych rock uit de catacomben haalde en daar een eigen vettige draai aan gaf. De meeste stoner bands haalden de mosterd bij Black Sabbath, maar frontman Dave Wyndorf modelleerde zijn MM naar de psychedelische heavy sound van eind jaren '60 Blue Cheer en de space-rock van Hawkwind (Check de foto's en let op Wyndorf's T-Shirt !). Niettegenstaande de band na 25 jaar blijft boeien met nieuw werk, was de huidige passage toch een nostalgische trip naar de 90's. Voor deze 'A&M years' tour werd enkel geput uit de 4 klassieke platen die de band tussen 1993 en 2000 opnam voor het A&M label. Drie meesterwerkjes : 'Superjudge', 'Dopes to Infinity'en het magistrale 'Powertrip' en dan nog ééntje dat daar zo wat los achterhuppelde: 'God Says No'.
Wie deze space rock klassiekers kent, weet dat het vanavond niet mis kon gaan. Met als openers 2 kleppers als “Crop circle” en “Powertrip” moet je verdomd stevig in de schoenen staan om de rest van de show te kunnen blijven boeien. No issue for Space Lord Wyndorf : MM moet het niet hebben van veel show & franjes, gewoon rechtdoor rechtuit op de man af ! Wyndorf's vaste stage act -als we het zo kunnen noemen- zal hem (en ons) dan ook worst wezen : Die eeuwige zwarte leren jekker, één voet op de monitor en gitaar losjes om de schouder, een gitaar waarvan we ons nu al jaren afvragen of die ingeplugd is of niet !?. Het maakt echter niet uit, de oppermagneet staat dan wel in voor het gros van de inmiddels klassieke songs, maar het zijn gitaristen Phil Caivano en Garrett Sweeny die het geheel naar een andere dimensie tillen : Een bijtend “Twin earth”, een slepend “Look to Your Orb for the Warning” of “Dinosaur vacuum”, het ultieme space-rock anthem dat die van Hawkwind vergaten zelf te schrijven ten tijde dat vriend Lemmy één van hun dopebrothers was. “Tractor”, vermoedelijk een reflectie van Wyndorf's ervaringen als jobstudent op de boerderij ('Been drivin' a tractor on the drug farm'), knalde als nooit tevoren en het deels akoestische (jawel!) “Cage Around the Sun” deed de nekharen spontaan ten berge rijzen : Grote klasse! En dan vermelden we nog niet eens publieksfavorieten “Space Lord” (MF!!!!!) of afsluiter “Negasonic Teenage Warhead”. Dat zegt genoeg.
'Celebrating the A&M years tour' is een meer dan welkome herwaardering van een aantal classics die al jaren stonden te popelen om nog eens het universum ingeschoten te worden!. Bij deze .....
Setlist : Crop Circle - Powertrip - Melt - Superjudge - Twin Earth - Look to Your Orb for the Warning - Dinosaur Vacuum - Cage Around The Sun - Tractor - Dopes to Infinity - Space Lord - I Want More - Face Down - Negasonic Teenage Warhead
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/scorpion-child-26-03-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/monster-magnet-26-03-2016/
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Vanavond hield Monster Magnet, in het kader van hun ‘European Last Patrol Tour’, halt in Brussel. Nooit vergeet ik hun passage in de Vooruit in Gent (november 2000, na het verschijnen van hun succesvolste CD ‘Powertrip’) waar Dave Wyndorf, op het hoogtepunt van zijn carrière en van zijn liederlijk bestaan, de gewoonte had aangenomen op het einde van elk concert zijn gitaar in de fik te steken om daarmee het haar van de fans op de eerste rij te verschroeien…
Laatste keer dat ik ze aan het werk zag was afgelopen zomer tijdens de Lokerse Feesten, toen kon de band me maar matig overtuigen, ook al deed iedereen op het podium zijn stinkende best om er een knallende avond van te maken.
Door de overvloedige parkeermogelijkheden en het vlotte doorgaand verkeer in onze gezellige hoofdstad, moest ik het voorprogramma Church of Misery helaas missen.
Monster Magnet - Net op tijd voor de hoofdact, want Mister Dave Wyndorf en de zijnen betraden al iets voor 21u00 het podium. Eerlijk gezegd had ik een veel grotere publieksopkomst verwacht! De zaal was slechts voor 70% gevuld en alle balkons en seats bleven gesloten. Is het de populariteit van Monster Magnet die de laatste jaren wat taant? Is het omwille van het tijdstip van het concert op woensdagavond? Wie zal het zeggen? Maar de afwezigen hadden voor de zoveelste keer ongelijk!
Dave Wyndorf is intussen bijna 58 jaar oud en nog het enige overgebleven lid van de originele band. Het moet gezegd, zijn buikje is met de jaren fors toegenomen maar zijn stem en zijn begeestering staan nog altijd als een huis en zijn rock’n’roll attitude is authentiek!
De opzet van de tour is simpel : Monster Magnet speelt hun laatste CD ‘Last Patrol’ (verschenen in oktober 2013) integraal en identiek! Opener “I live behind the clouds” is meteen goed voor 9 minuten stonerrock met een trage, sferische opbouw zoals wel meer nummers van de CD klinken.
Titelsong “Last Patrol” gaat iets snediger van start en Wyndorf brult zich boven het heerlijk beukend ritme van de song. De zanger geeft een bijzonder frisse indruk , hij is goed bij stem en lijkt op het eerste zicht ‘clean & sober’.
Het nummer “Three Kingfishers” omschrijft de frontman zelf als heel ‘psychedelisch’ en hij roept het publiek vriendelijk op om zich daar naar te gedragen. Mooie opbouw van rustig naar uitzinnig, bezwerende zang en dito gitaren! “Paradise” dat volgt, is niet anders…
Eerste hoogtepunt wordt genoteerd bij het krachtige rockepos “Hallelujah”. Klinkt veel steviger als op CD en het publiek (tot hiertoe vrij tam) reageert voor het eerst ook enthousiast!
In wat volgt gaat de vaart een klein beetje uit het optreden…”Mindless Ones”, “The Duke of Supernature” en “End of Time” zijn geen slechte nummers maar live iets te mager en iets te lang uitgesponnen gebracht! Tijdens het slot van “End of Time” mogen de gitaristen zich eens behoorlijk uitleven en laten zien wat ze in hun mars hebben.
Na een uurtje houdt de band het voor bekeken en sluit het de set af met een geslaagde versie van “Stay Tuned”. De akoestische inzet, de zweverige opbouw en de fluitende Wyndorf zorgen voor een mooi slot, al breekt het nummer nooit echt open en blijft het publiek een beetje op zijn honger zitten.
Gelukkig keert Monster Magnet nog eens terug om de fans te bedanken en te trakteren op een uitgebreide toegift met een aantal knallers. “Twin Earth” uit 1993 en “Look to your Orb for the Warning” uit ‘Dopes to Infinity’ (3de CD van Monster Magnet uit 1995) kunnen op heel wat bijval rekenen en klinken toch iets gebalder en sneller dan het werk van de recentste CD! Maar het feest zit helemaal in de staart van het optreden wanneer Dave Wyndorf en zijn bende “Dopes to Infinity” en vooral “Spacelord” inzetten. Vooral dat laatste nummer (van CD ‘Powertrip’) is een echte klassieker en wordt van begin tot einde meegekeeld door het voltallig publiek.
Heel energiek einde van een degelijk concert! Het monster brult nog altijd (h)eerlijk…ook al is het stilaan op leeftijd en schrikt het minder af dan vroeger!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Al meer dan 20 jaar maakt Monster Magnet struise spierballenrock. ‘Last Patrol’ is hun tiende album en de heren zijn het duidelijk nog niet verleerd. Met de titelsong hebben ze trouwens een flink uit de kluiten gewassen klassieker in elkaar geworsteld, het is een forse lap stonerrock die het beste van Monster Magnet in zich draagt. Ook “End of Time” is zo een stevig hongerig monster van boven de 7 minuten waarin de gitaren hartig uit de bochten scheuren.
Monster Magnet hun vuige rock klinkt nog altijd niet drugsvrij, er komen nogal wat psychedelische LSD trips de kop opsteken (“Three Kingfishers”) en de splijtende riffs vliegen als vanouds in het rond. Bovendien is opperhoofd Davy Wyndorf hier bijzonder goed op dreef, hij zingt beter dan ooit, of het nu hard en luid dan wel ingetogen moet gaan. “The Duke of Supernature” is zo een pareltje waarin akoestische gitaren samen met Wyndorf’s vocals de song naar hogere sferen brengen. Wyndorf spuwt het er elders dan weer gortig uit op de “Strobe light beatdown”, een song die Iggy and The Stooges vergeten zijn te schrijven.
Er zit geen sleet op de Monster Magnet formule, deze ‘Last Patrol’ behoort wat ons betreft tot hun betere werk. Qua sound misschien weinig nieuws onder de zon, maar de fans hebben hier een vette kluif aan.
Rock ’n’ Rollers, ze zijn een uitstervend ras. Algemeen wordt aangenomen dat de muzikanten met de meest extravagante levensstijlen ooit een paar decennia terug actief waren. Maar is dat even buiten Monster Magnet gerekend. Een band wiens allereerste demo de titel ‘Forget About Life, I'm High on Dope ‘draagt en waarvan de frontman al meerdere malen de dood in de ogen keek, kun je moeilijk van een braaf imago beschuldigen. Hun eerste plaat heet dan weer ‘Spine of God’, en tijdens hun huidige tournee moet hun eerstgeborene er integraal aan geloven. ‘Spine of God ‘werd in 1991 uitgebracht en wordt vaak aangehaald als één van de eerste Stoner Rock albums.
De set van Monster Magnet begint uiteraard met “Pill Shovel” en het is meteen duidelijk dat de heren hier niet zijn om een gezellig babbeltje te doen. Keiharde rock, en niks anders! Het duurt geen half nummer voor dat Dave Wyndorf heel de zaal in lichterlaaie gezet heeft. Wyndorf en de zijnen laten hier en daar wel eens een nootje liggen, maar het is met Magnet zoals met een oude Cadilac. Daar rijd je niet mee voor het comfort; het gaat om het geluid van de motor! En de motor van Monster Magnet klinkt verdomd goed. De energie van Wyndorf is nog steeds onuitputbaar en op powersongs als “Snake Dance”,” Zodiac Lung” en “Sin's a Good Man’s Brother” wordt ook het publiek compleet gek. Met de laatste noten van “Ozium” komt ook de set aan een eind.
Uiteraard gaat dat zomaar niet en de crowd schreewt zich de longen uit het lijf naar meer. We krijgen nog 5 steengoeie tracks naar het hoofd geslingerd, waaronder “Longhair”, “Freakshop USA”, en “Tractor”. Een gulle encore, maar wie speciaal voor “Space Lord” gekomen was, is er aan voor de moeite.
Ze zijn nog niet versleten, die van Monster Magnet. Meer dan voldaan en volop nagenietend keren we huiswaarts.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/monster-magnet-7-12-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Een mens heeft tegenwoordig mogelijkheden te over om zijn of haar geest te verruimen. Afgelopen woensdag kozen we eens niet voor een goed boek maar wel voor een avondje Monster Magnet. Wie zich verdiept in het oeuvre van deze Amerikaanse zware jongens komt immers al gauw op een andere planeet terecht waar niets is wat het lijkt en je van de ene in de andere hallucinatie verzeilt raakt. Bovendien lijkt de typische sound van de band wel voor eeuwig en altijd geassocieerd met de beruchte slik-, spuit- en snuifexploten van frontman en opper spacelord Dave Wyndorf die het aantal net-niet-fatale overdosissen en ‘near death experiences’ al lang niet meer op één hand kan tellen.
Ook op muzikaal gebied moet zoiets onvermijdelijk zijn tol gaan eisen. Terwijl hun live shows ongeëvenaard blijven hinkt Monster Magnet’s jongste album materiaal stevig achterop en zijn de memorabele stonerriffs van weleer toch wat ver te zoeken.
Na Wyndorf’s zoveelste afkickavontuur is er nu het nieuwe en verrassend sterke ‘Mastermind’ waarop de groep uit zijn eigen as verrezen lijkt. De groep kreeg dan ook moeiteloos de Gentse Handelsbeurs uitverkocht waar het anders zo nette stadspubliek plaats moest ruimen voor zwart leder, lang haar en sloten bier.
De bescheiden heropstanding van Monster Magnet was op de planken van de Handelsbeurs vooral te merken aan de kleine details. Wyndorf ziet er bij aanvang fris en monter uit, en neemt opvallend uitgebreid de tijd om zijn fans te begroeten alvorens de eerste noot gespeeld is. Terwijl een Monster Magnet optreden gewoontegetrouw start met een sonic bang van jewelste kondigt Wyndorf schijnbaar verontschuldigend aan dat het eerste nummer gewoon heel rustig zal beginnen om daarna alleen maar crescendo te gaan.
Met het bijna 20 jaar oude “Nod Scene” houdt de groep woord: een lichtvoetig psychedelisch nummer dat eindigt in een ongenadig gitaargevecht tussen Wyndorf en diens gitaristen Phil Caivano en Garrett Sweeny. Deze laatste is trouwens Monster Magnet’s jongste aanwinst nadat sterkhouder Ed Mundell vlak na de opnames van het nieuwe album plots zijn biezen pakte om een solo carrière te ambiëren.
Mundell wordt live echter niet gemist: het heerlijk brutale “Tractor” lonkt nog steeds naar het beste van Motörhead, en met “Dopes To Infinity” uit het gelijknamige doorbraakopus van midden jaren ’90 wordt al vroeg het kookpunt een eerste keer bereikt.
Met gepaste trots eiste Wyndorf ook wat aandacht op voor Monster Magnet’s jongste album. Veel drang om te vernieuwen valt er op deze nieuwe worp niet te bespeuren, gretigheid om hun vroegere niveau te benaderen des te meer. Met nieuwe nummers als de epische stonerrock sleper “Hallucination Bomb” en het lang uitgesponnen “Dig That Hole” vindt de groep dan ook moeiteloos aansluiting bij de topplaten ‘Superjudge’ (’93) en ‘Dopes To Infinity’ (’95). Uit die platen worden met respectievelijk “Dinosaur Vacuum” en “Look To Your Orb For The Warning” twee uit graniet opgetrokken spacerockers opgediept die het publiek langzaam maar zeker in ademnood brengen.
Wyndorf heeft van dat laatste alleszins geen last; als een onbezonnen jonkie met een nog intact paar trommelvliezen keert hij zijn versterker net niet binnenste buiten terwijl zijn makkers het strakke tempo erin houden. Met “Spacelord”, de enige Monster Magnet single die er ooit echt in slaagde om de mainstream te bereiken, gaat het dak van de Handelsbeurs er uiteindelijk volledig af. Alhoewel meer meezingpop dan stonerrock lijkt dit anthem niet kapot te krijgen, en is het voor de groep keer op keer zichtbaar genieten. Het optreden was toen eigenlijk al af, maar toch hoopte iedereen stiekem op meer.
Veel tijd om een jointje op te steken gunde Wyndorf zichzelf echter niet. Na een korte adempauze hadden hij en zijn kompanen nog een viertal uppercuts in petto met de huidige single “Gods And Punks” en het eveneens nieuwe “Bored With Sorcery” voorop. Met de snedige slotakkoorden “Crop Circle” en “Powertrip” ging de zaaltemperatuur nog één keer pijlsnel de hoogte in. Met deze anderhalf uur durende powertrip bewezen Wyndorf & co op verbluffende wijze dat het goddelijke monster in Monster Magnet eindelijk terug is van eventjes weggeweest. Of hoe lelijke muziek toch zo mooi kan zijn...
Organisatie: Democrazy,Gent (ism Handelsbeurs)
Aan de vooravond van ‘s lands grootste metal meeting kregen de liefhebbers van het hardere genre met de doortocht van Monster Magnet in de AB een voorproefje van formaat voorgeschoteld. Samen met het intussen legendarische Kyuss behoort dit Amerikaanse gezelschap tot één van de belangrijkste aanstokers van de stonerrock scene die begin jaren ’90 in de schaduw van de grunge een kleine muzikale aardverschuiving veroorzaakte. Na een rits klassieke albums en evenveel slopende wereldtournees werd de kenmerkende mix van slepende Black Sabbath riffs en kosmische Hawkwind psychedelica op de jongste albums echter langzaam maar zeker ingeruild voor een meer rechttoe-rechtaan aanpak, waardoor de groep de laatste jaren wat op de terugweg leek. Het mag tevens een medisch wonder heten dat de imposante frontman en notoir liefhebber van geestverruimende rook- en spuitwaren Dave Wyndorf het tijdelijke inmiddels niet heeft ingeruild voor het eeuwige. Het publiek kon afgelopen woensdag in een net niet tot de nok gevulde AB met eigen ogen aanschouwen dat het Monster Magnet opperhoofd ondanks meerdere powertrips monter en wel op het podium stond en zijn groep feilloos doorheen een meeslepende set loodste.
Monster Magnet’s kleinschalige Europese zomertournee telt slechts een zevental optredens en dient ter promotie van het eind vorig jaar zonder veel pooha verschenen ‘4-Way Diablo’. Voorwaar geen onaardig album, maar qua muzikale impact toch flink wat lichtjaren verwijderd van de sonische meesterwerken ‘Dopes to Infinity’ (’95) en ‘Powertrip’ (’98). De groep koos voor een risicoloze start door met het epische “Dopes to Infinity” en het opzwepende “Crop Circle”, de respectievelijke openingsnummers uit voorgenoemde opussen, het publiek meteen op haar hand te krijgen. Al vroeg in de set werd het kookpunt bereikt bij het inzetten van “Powertrip”, hét Monster Magnet live anthem bij uitstek. Ook ondergetekende, nochtans geen begenadigd brulbeest, kon niet laten om Wyndorf vocaal bij te staan tijdens “I’m not ever gonna work another day in my life! The Gods told me to relax, they say I’m gonna get fixed up right!”. Met de benen in spreidstand en de bezwete gitzwarte haren frontaal wapperend in de ventilatorwind genoot de spacelord zichtbaar van de publieksrespons en bedankte met de obligate “Its’ good to be back” groet. Ter inleiding van “Third Alternative”, een massieve brok stoner psychedelica vanop ‘Dopes to Infinity’ die live gemakkelijk op 10 minuten afklokt, definieerde Wyndorf het begrip ‘cosmic sex’ vanuit zijn persoonlijke leefwereld waarin de oneindigheid van de kosmos en euh.. oneindige sex de man danig blijken te intrigeren. Het publiek knikte alweer goedkeurend en onderging ook deze powertrip met genoegen.
Wie gekomen was om wat nieuwe nummers uit ‘4-Way Diablo’ live te checken kwam echter bedrogen uit. Net zoals het onderschatte ‘God Says No’ (’01) viel ook het jongste album nergens te bespeuren in de setlist, ten voordele van obscuur ouder werk zoals “Zodiac Lung” uit het debuut ‘Spine of God’ (’92) of de minder gekende tracks “The Right Stuff” en “Radiation Day” vanop ‘Monolithic Baby!’ (’04). Gitarist Ed Mundell, naast Wyndorf het enige vaste groepslid, blijkt live keer op keer de muzikale sterkhouder van de band en camoufleerde de soms onvaste vocalen van zijn drug buddy vakkundig met strakke intros en compacte soli. Het grootste deel van het publiek had intussen al lang begrepen dat Monster Magnet gekomen was voor een eigenzinnige ‘best of’ set, dus was het enkel maar een kwestie van geduld vooraleer de sonische gitaargolven van “Negasonic Teenage Warhead” of het groovy ritme van “Spacelord” werden ingezet. Tijdens dit laatste nummer vroeg en kreeg Wyndorf, nonchalant poserend met een joint binnen handbereik, publieksassistentie en werd de frontman herhaaldelijk en tot diens eigen genot uitgescholden voor de onvermijdelijke motherfucker.
De belangrijkste meebrulhits waren na het eerste deel van de set grotendeels opgesoupeerd. Wyndorf & co doken tijdens de enige bisronde in hun eigen donkere verleden en trokken hierbij resoluut de kaart van de lang uitgesponnen psychedelische nummers, vloeistofdia’s en schedelprojecties incluis. Uit de onvolprezen stonerrock classic ‘Superjudge’ (’93) werd naast het titelnummer ook het bezwerende “Cage Around the Sun” opgedoken. Na het stomende “Tractor” werd de set tot genoegen van de fans van het eerste uur besloten met “Spine of God” waarin Wyndorf de AB zowaar eventjes tot ‘centre of the universe’ omtoverde.
Net zoals de grunge beweging lijkt ook de stonerrock langzaam maar zeker op weg om een voorbijgestreefd genre te worden. Gedateerd kan je de live exploten van Monster Magnet echter bezwaarlijk noemen, want daarvoor stralen Wyndorf & co teveel duivelse bezetenheid uit. Hopelijk blijft die ene ‘bad trip’ voor Wyndorf nog een tijdje uit, en beperken de dagelijkse activiteiten van dit rockbeest zich tot het inademen van onschuldige genotsmiddelen en het uitademen van kosmische vibes.
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
