Al dag en dauw brengt Moon Duo monotoon beukende poppsychedelica, stoner en desert . V.U, Suicide en Wipers houden ze hoog in het vaandel. Moon Duo is het project van songwriter/gitarist Eric Ripley Johnson, tevens frontman van Wooden Shjips en keyboardspeler/echtgenote Sanae Yamada. Ze slagen erin hun materiaal op twee of drie akkoorden te laten voortdrijven , het stoort niet, dit is nu eenmaal het soort bezwerende muziek die Moon Duo produceert.
Ze hebben nu een tweeluik uit , het eerste deel stellen we hier nu voorop, dat staat voor duiternis (‘yin’) , het tweede deel vertegenwoordigt de lichte kant van het bestaan (‘yang’).
Op ‘yin’ hebben we het oud vertrouwd patroon van die eindeloze repetitieve loops, de ups en downs van slepende, opborrelende, zwierige, schurende , scheurende ritmes en de echoënde zang . Die trance is spannend , intrigerend en heerlijk genietbaar .
De twee denderen lekker door met aanstekelijk , smaakvol , sfeervol materiaal.
Kortom , Moon Duo doet al jaren waar ze goed in zijn …
Leuk altijd die platen van Moon Duo , het project van songwriter/gitarist Eric Ripley Johnson, tevens frontman van Wooden Shjips en keyboardspeler/echtgenote Sanae Yamada . Praktisch elke song drijft op twee of drie akkoorden, maar het stoort niet, dit is nu eenmaal het soort bezwerende muziek die Moon Duo produceert.
Op deze plaat weten de twee lekker door te denderen , met aanstekelijk , smaakvol , sfeervol materiaal. De galmende , repeterende, slepende, opborrelende, zwierige gitaarmotiefjes en spacerockende keys zijn met elkaar verweven, onder zweverige zangpartijen . Negen nummers, die afwisselend in het genre klinken; “Wilding” , “Free the skull” en “Slow down low” zwieren het meest , de andere nummers hebben een nog meer voortdrijvende ritmische onderbouw . “Ice” is hier een heerlijk genietbare trip.
Inderdaad , Moon Duo bewijst dat de repetitieve muziek immer boeiend kan zijn, die V.U, Suicide en Wipers hoog in het vaandel draagt …
Carlton Melton – Moon Duo - Repetitieve spacerock en postrock op een donker podium vormden vanavond het muzikaal decor in de Kreun, Kortrijk …
Het Amerikaanse trio Carlton Melton is al een paar jaar bezig en wentelt zich in een web van postrock , krautrock, progrock en 70s Pink Floyd. Heel wat mistige, slepende, repeterende, opbouwende lagen en drones, waarbij variatie en drive te noteren viel door de schurende gitaarsoli, de gitaareffects en een ‘Animal ‘ dwepende percussie. De sound en act kreeg meer draagwijdte en verraste toen vooral de gitarist effectbejag en echoënde klanken aansloeg vóór de boxen . Een intense spanning dan , waarbij de vonken er wat meer afvlogen. Aangename ontdekking
Evenveel tijd kreeg Moon Duo toebedeeld , het groepje van keyboardspeler Sanae Yamada en songwriter/gitarist Ripley Johnson, tevens frontman van Wooden Shjips. Een welig vertier van slepende , voortdrijvende , repetitieve, eentonige ritmes, psychedelische tunes en aanzwellende beats. Een twee - drie akkoorden sound op een ‘repeat’ toets brachten bezwerende muziek , die de sfeer van Spacemen 3, Sonic Boom, Spiritualized, Silver Apples en Suicide ademen, minder paranoia , meer rustgevend door de ritmische onderbouw en de zalvende , ingehouden zang .
Op de achtergrond zagen we psychedelische patronen en wat video’s die meteen ook het lichtdecor vormden bij het duo .
Erik ‘Ripley’ Johnson buigt zich over z’n gitaar , dwarrelende gitaarloops volgen, die wel eens durven gieren, maar beheerst. Hij ziet er als een jongbejaarde man uit, met z’n lange deels grijze baard , de onverzorgde haren en de versleten t-shirt. Sanae Yamada is de schone zwarte raaf , in spannende leren broek, de haren voor de ogen, die sensuele heupwiegende pasjes rond haar keys maakt . Met een paar vingers zorgt zij voor de basistune. Meer moet dat soms niet zijn .
Een handvol songs doen het wel, “Sleepwalker”, “I can see” en “Circles”, door de opbouwende lagen , de aanzwellende, dansbare beat en de krachtige gitaarpartijen; op andere nummers wordt wat aangemodderd , sleept de song zich voort en baadt het duo ietwat te veel in die eentonige tune , wat de spanning wat doet afnemen. “Mazes” , goed bewaard tot het eind , dreunde lekker door, dweepte op en dreef het duo als publiek naar hogere regionen .
Tja, veel gebeurde er niet op het podium , en echt verrassend klonk het allemaal niet, maar wat niet wil zeggen dat hun lofispacerock en sixtiespsychedelica te appreciëren was …
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Moon Duo is het groepje van keyboardspeler Sanae Yamada en songwriter/gitarist Ripley Johnson, tevens frontman van Wooden Shjips. Derde groepslid is een drumcomputer die, gezien het repetitieve karakter van de songs, regelmatig in de repeat stand mag staan.
De muziek van Moon Duo ligt ook niet echt mijlen ver weg van Wooden Shjips, iets meer krautrock misschien en iets minder psychedelica. Voor ons heeft het quasi dezelfde verslavende werking, en dat dankzij de immer voortdrijvende ritmische onderbouw van orgel en synths met daarbovenop die borrelende gitaren en de ingehouden vocals van Johnson.
Praktisch elke song drijft verder op twee of drie akkoorden, maar het stoort niet, dit is nu eenmaal het soort bezwerende muziek die Moon Duo produceert. Alan Vega en Suicide hangen wederom constant in de lucht maar ook het zwaar onderschatte en inmiddels al lang vergeten Wipers, die fantastische band van Greg Sage, dwarrelt in deze plaat rond.
‘Circles’ van Moon Duo is het bewijs dat repetitieve muziek immer boeiend kan zijn. Dat heeft The Velvet Underground destijds aan de wereld geleerd. De volgelingen zijn ontelbaar.
Het uit San Francisco afkomstige duo Erik Johnson en Sanae Yamada is toe aan hun tweede cd, die ‘Escape’ opvolgt, die vier songs telde. Johnson maakt nog deel uit van een andere band Wooden Shjips, en laat af en toe ruimte voor zijn project Moon Duo.
Basis op het debuut was een zanderig gitaargeluid, fuzz, psychedelica en hypnotiserende grooves. Op ‘Mazes’ klinkt het geheel meer gedoseerd, krijgen de toetsen een prominente rol en voegt het gitaargeluid er zich aan toe. Ook de soli en de pedaaleffects passen prima in het plaatje en zijn nergens overdreven. De drumcomputer bepaalt het tempo en het ritme is gevarieerder. De 8 repetitief opbouwende songs zijn vitaal en energiek, en kunnen soms lang uitgesponnen zijn als “Seer”, “When you cut” en “Goners”.
Het duo nestelt zich moeiteloos naast een Suicide, Spacemen 3 en zZz. Fijne ontdekking.
Nederlands 
Français 
