New Order bestaat 40 jaar en dat zou gevierd worden met een leuke tournee, die afgezegd is vanwege de intussen bekende reden. Om die tournee wat kleur te geven, is er een nieuwe single. “Be A Rebel” heeft een aantal sterke punten. Deze synthpop klinkt heel herkenbaar. Deze single had door geen andere band uitgebracht kunnen worden. Hij is uitermate dansbaar en uplifting. Een beetje overdadig uplifting, zelfs voor deze donkere tijden. Er komen nog heel wat remixes van deze single en het lijkt een beetje alsof “Be A Rebel” op die maat gemaakt is.
Tegelijk klinkt het allemaal wel heel gladjes en maakt de single weinig slachtoffers, zelfs bij herhaalde luisterbeurten. Met zo’n songtitel had “Be A Rebel” beter nog wat meer eigen gezicht gekregen. Hopelijk maken ze dat nog goed in de remixen.
Tieners die gekleed in een zwart T-shirt met het wereldberoemde ‘Unknown Pleasures’ artwork als opdruk de herinnering aan een van de voornaamste muzikale hoogtepunten uit de jaren zeventig in leven houden: het is intussen een clichébeeld geworden in concertzalen of op muziekfestivals. In Vorst Nationaal mengde dat jonge publiek zich gisteren met een oudere garde om een band te bewonderen die met het grootste gemak generaties overschrijdt. De leden van New Order houden naar eigen zeggen niet van verjaardagen, maar de veertigste van dat befaamde album, daar werd wel degelijk een feestje voor gebouwd.
De opdracht om de dansbenen van het Brusselse publiek op te warmen werd in handen van Stolen gelegd. Wanneer we denken aan Chinese muziek, maken we ons al snel schuldig aan het denken in vooroordelen. Echter valt er naast traditionele muziek en k-pop oorwormen de laatste jaren ook ‘underground’ heel wat talent te vinden op Aziatische bodem. Zo dus ook Stolen, een zestal dat new-wave synthpop brengt. Gewapend met pompende technobeats en distorted gitaren kregen ze in een mum van tijd het volledige publiek op hun hand. Stolen loste de hoge verwachtingen ruim in met dansbare nummers als “Chaos” en “The Loop Sin”. Vanwaar die hoge verwachting kwamen? Stolens producer Mark Reeder, die toch geen kleine naam in de new-wave scene is, noemde de band het indrukwekkendste dat hij hoorde sinds, jawel… New Order.
Na het aflopen van het voorprogramma gaan meestal de lichten weer aan en begeleidt een zorgvuldig gekozen playlist de concertganger naar de hoofdact. Laatstgenoemde band vond het echter leuker om het feestje na Stolen niet als een pudding in elkaar te laten zakken. Met een lichtshow en luide housemix waanden we ons in een of andere hippe club in plaats van Vorsts miniarena.
Een dikke twintig minuten dansen, of schudden op de stoeltjes, later werd New Order met een staande ovatie onthaald onder de grootse tonen van het “Vorspiel” uit Wagners Das Rheingold. Of het door de sterke opbouw of door de heldenstatus van de bandleden kwam, weten we niet, maar New Order leek Vorst Nationaal al voor zich gewonnen te hebben voor ze één noot gespeeld hadden. Wanneer Gillian Gilbert haar synthesizer een eerste keer mocht laten weerklinken tijdens opener “Age of Consent”, kon het feest helemaal beginnen. Later tijdens het optreden kreeg Gilbert een oorverdovend applaus zowat elke keer ze een toets op haar keyboard aanraakte. Dit alles terwijl zijzelf er bijstond alsof ze op haar doodse gemakje aan het repeteren was in haar woonkamer.
Tijd om op adem te komen was er niet, want na “Regret” kregen we met “She’s Lost Control” al een eerste maal een flarde uit het vorige leven van de band te horen. ‘Another Joy Division song before we continue to the main business of the day’ liet Bernard Sumner ons weten en met “Disorder” konden we ons geen betere song bedenken om de opbouw richting New Orders meest dansbare hoogtepunten in te zetten. In de helft van de set besloot Sumner zijn gitaar te laten voor wat het is en zijn benen los te gooien. Het publiek volgde zijn voorbeeld en tijdens “Tutti Frutti” bereikte de band dan ook een momentum dat ze de rest van de avond niet meer loslieten.
Bernard Sumners zangstem is nooit het sterkste punt van de band geweest en ook gisteren had hij regelmatig moeite om in toon te blijven. Echter merkten we al snel op dat bij songs als “Bizarre Love Triangle” of “Superheated”, waarbij de zang een minder dragende rol bezit, Sumners vocals beter tot zijn recht kwamen, in tegenstelling tot het meer ‘post-punk’-achtige werk van de Britten. Bijgestaan door de indrukwekkend strakke fills van Stephen Morris slaagde Sumner erin om ons ook tijdens “Plastic” en “True Faith” op sleeptouw te nemen, om vervolgens nummers als “Blue Monday” en “Temptation”, inclusief ‘oeh oeeh oeeh’ meezingmomentje, het werk voor hem te laten doen.
Tijdens bisnummers “Decades” en “Love Will Tear Us Apart” kregen we nog enkele archiefbeelden van Ian Curtis voorgeschoteld. Veertig jaar na datum benadrukken deze beelden nog maar eens het gevoel dat deze nummers nog altijd een indrukwekkend eerbetoon zijn aan de briljante muzikant en, belangrijker, dichte vriend van de bandleden. Echter toonden de Britten gisterenavond dat ze niet enkel gedefinieerd worden door deze kortstondige glorieperiode, maar ook onder hun tweede naam enkele enorm relevante albums uitbrachten en hun weg naar het eeuwige sterrendom meer dan verdiend hebben.
Het vijftal stuurde ons de nacht in met een beeldscherm waar ‘Forever Joy Division’ op stond. Een boodschap waar we alleen maar mee kunnen instemmen, hoewel ze bewezen dat ‘Forever New Order’ minstens even veel waarheid bevat zou hebben.
Setlist: Age of Consent - Regret - She’s Lost Control (Joy Division) - Disorder (Joy Division) - Academic - Your Silent Face - World - Tutti Frutti - Subculture - Bizarre Love Triangle - Superheated - Fine Time - Plastic - True Faith - Blue Monday - Temptation - Decades (Joy Division) - Love Will Tear Us Apart (Joy Division)
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/new-order-14-10-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/stolen-14-10-2019.html
Organisatie: Live Nation
New Order - De eigenzinnige , invloedrijke band uit Manchester , ontstaan uit Joy Division, bracht wavepop, dancerock en electro dichter bij elkaar. Ook op de nieuw ‘Music complete’ is dit het basisrecept , tien jaar na de laatste worp ‘Waiting for the siren’s call’ (2005), die de reünie , weliswaar sinds 2007 zonder baslegende Peter Hook , definitief maakte . Er volgden enkele optredens en festivals . Na een stilte was er in 2011 opnieuw teken van leven van de band rond Bernard Sumner , en nu met toetseniste Gillan Gilbert, een benefiet voor één van de vrienden van het eerste uur , videomaker Michael Shamberg , om de ZH kosten te betalen . Tom Chapman nam perfect de rol van Peter Hook over met diepe, hoekige , strakke, dreunende bastunes .
En nu hebben we een mooi album , met sprankelende , sfeervolle, melancholische gitaarlijntjes , lichte grooves en stuwende , swingende ritmes in een intens, broeierig 80s wave gewaad en die herkenbare, onvaste , dromerige stem van Sumner .
Een afwissend onderhouden , smaakvol , hypnotiserend album dus met “Nothing but a fool” en “Superheated” als absolute sterkhouders, verder overtuigend met sfeervolle trippers “Restless” en “Academie”. We houden van hun concept; de electro synths, die de ‘Technique’ plaat oproepen hebben we met “Singularity”, “Plastic” en “People on the high line”.
Het is er eentje die fonkelt van schoonheid door die tunes, vibes, beats en de gitaarlicks … eigenlijk een beleven op zich … New Order brengt herkenbaarheid en creativiteit samen!
We kunnen op één hand tellen hoeveel optredens New Order in ons landje speelde. Zes jaar terug gaven ze op Rock Werchter met de nieuwe cd ’Waiting for the siren’s call’ in een evenwichtige set een representatief overzicht. En dan moesten we al diep tuimelen in de eighties … Remember Seaside Festival in De Panne. Matige set door onverschillig- en grilligheid …OK, that was the past … De eigenzinnige invloedrijke band uit Manchester , ontstaan uit Joy Division, bracht wavepop, dancerock en electro dichter bij elkaar.
Of New Order nu tot het verleden behoort, laten we in het midden. Ze speelden twee comeback concerten , eentje in Frankrijk (Parijs) en eentje bij ons (Brussel). Natuurlijk werden we overspoeld door een ganse rits Engelsen. De reünie van New Order was bedoeld om de ZH kosten te betalen voor één van de vrienden van het eerste uur, videomaker Michael Shamberg, die trouwens ook nog instond voor het befaamde Factory label begin de jaren ’80. Leden van het eerste uur Bernard Sumner (zang/gitaar), Stephen Morris (drums/synths) konden niet meer rekenen op bassist Peter Hook, die met z’n diepe, hoekige , strakke, dreunende bas de sound van Joy Division en New Order bepaalde . In 2007 liet hij New Order voor wat het was en is sinds vorig jaar ‘on tour’ met de ‘Unknown pleasures’ – tribute. Maar toetseniste Gillan Gilbert was terug bij de band. Ze schoof even de taken als zorgdragende moeder opzij en kon de band als vanouds vervoegen. Ze werd warm onthaald toen de eerste synthtunes te horen waren … Tom Chapman nam perfect de rol van Peter Hook over en speelde gemotiveerder dan z’n peetvader. Phil Cunningham (gitaar/keys) is er al een tijdje bij en gaf een ferme kopstoot in New Order’s dromerige, melancholische gitaarspel …
Vóór het optreden bracht een DJ ons op dezelfde golflengte, en een kortfilm volgde , waarin hulde werd gebracht aan de zieke Shamberg …
Op Werchter waren we al behoorlijk onder de indruk. Vanavond kon de band (definitief) een dikke streep trekken met een uitroepteken; op dit afscheidsfeestje noteerden we motivatie, enthousiasme en spelplezier, getriggerd door de jonge bandleden. Sumner bedankte telkens z’n publiek en was niet vies van een vleugje humor.
Het kwintet blikte diep in de ‘80s terug ( ‘Movement’, ‘P, C & L’, ‘Low Life’ en van een handvol EP’s) , vulde het aan met enkele broeierige gitaar- en synthpopsongs. Voldoende nostalgie, variatie en klankkleur dus; een sound, die aanstekelijk werkte op de dansspieren. De onvaste, dromerige zang van Sumner kwam iets sterker uit de verf door de bijhorende galm. En het publiek genoot van de tunes, de vibes, de beats, de gitaarlicks en het beleven op zich, geruggensteund door knappe visuals en een voorliefde aan de Yeah Yeah Yeahs.
De eerste rijen lieten zich volledig gaan op de opbouwende, aanzwellende songs . Het instrumentale “Elegia” was een gepaste opener die meteen een brug sloeg naar het recente materiaal, het prachtige gitaargeoriënteerde “Crystal” uit ‘Get ready’, mooi uitgesponnen, die een forse gitaarstoot kreeg, gewenteld in een bad van zalvende elektronica en drums. Ook “Regret” klonk extravert. De nostalgie droop in de postwave melancholie van “Ceremony”, “Age of consent” en “Love vigilantes”. Het rockende “Krafty” bracht ons naar dit decennium terug.
“1963”, op één van de EP’s te vinden met “True faith” werd al af en toe eens gescandeerd . De sfeervolle tripsong was de aanzet om de electro synths op het voorplan te plaatsen, een chillende “Bizarre love triangle” volgde samen met aanstekelijke, ophitsende en dansbare versies van “True faith” en “The perfect kiss”, die zelfs een rauw rammelende noise outtro kreeg. De diepe basstunes hadden een belangvolle inbreng binnen het electroconcept.
De synths van “586”, de ruwe “Blue Monday” song met een knipoog naar Bollock Brothers’ “Harley David son of a bitch”, werd wat aangepast en gevuld met allerhande bleeps en sounds. Een intens meeslepend en bedreven schitterend lang gespeeld oudje vol herfstkleuren en lentebloesems, “Temptation” ( te horen op één van hun EP’s en op de compilatie CD), besloot overtuigend deze reünie. In de bis ontbrak “Blue Monday” niet en een hartverscheurende “Love will tear us apart” is anno 2011 van treurwilgklassieker uitgegroeid tot een heuse meezinger . Zo zie je maar …
New Order had alvast z’n tweede of derde adem gevonden met de combinatie oude en nieuwe groepsleden. Semi- klassiekers hebben ze bij de vleet en er stonden er nog op ons verlanglijstje maar ze zullen nu waarschijnlijk definitief in de kast opgeborgen zijn. We houden er hier een fijne herinnering aan over ..
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
