Vanavond trakteerde de Beursschouwburg ons op een uitverkochte O.Children met UNI_FORM in het voorprogramma. Brussel was de vierde halte voor O.Children die momenteel een Europese tournee houdt.

UNI_FORM is een band uit Portugal die indie wave rock brengt. Na de release van hun EP’s  ‘Uni Form’ in 2008 en ‘Winter Blue’ in 2011 kwam hun debuutalbum ‘Mirrors’ er in 2010. ‘1984’ kwam er vorig jaar en is een reactie op het gebrek aan vrijheid van meningsuiting en een verzet tegen controlemechanismen. Uni_Form hebben reeds het podium gedeeld met onder meer She Wants Revenge en op  enkele internationale festivals gespeeld.
De zang is veelal ondermaats en monotoon wat een doodsteek is als band. Hun ritmes creëren contrasterende atmosferen van donker en licht die voor de nodige variatie in hun oeuvre zorgen. Het geheel gaven ze vorm door zwart wit visuals die geen verhaal lijken te vertellen. Beelden van een dansende vrouw afgewisseld met kinderen die net van een schminkpartij terugkeren . Ze konden dan ook niet rekenen op een enthousiast publiek, daar de bar en het dakterras meer volk leken te lokken dan de zaal.

Na een interval van een klein uur kwamen O.Children soelaas brengen. O.Children zijn Tobi O’Kandi, Andi Sleath, Gauthier Ajarrista en Harry James recht uit het hartje Londen. Ze brachten ons deze avond zowel nummers uit hun meest recente album, ‘Apnea’, als oudere nummers. Ze labelen onder Deadly People Recordings die onder meer ook bands als  Drop The Lime en Peace promoten.
O.Children wordt vaak vergeleken met Iliketrains, The Horrors, S.C.U.M en Interpol. Hun sound heeft de melancholische en poppy ondertoon van de 80ties, in een gloomy noir jasje van wave verpakt. Je zou hun dan ook kunnen het label newpop geven; daar de sound een mix lijkt van new wave en glitch pop. Wat O.Children vooral tot leven brengt is de zoetwarme baritonstem van Tobi, in een decor van broeierige, vloeiende ritmes die de luisteraar de ene keer tot zweven verleiden, de andere keer tot licht voetenwerk. Echter komt het zelden tot een spring uit je vel gevoel, daarvoor blijft O.Children ritmisch nog te veel aan de oppervlakte. Niettemin waren er toch enthousiastelingen in de zaal te vinden die op hun meest ritmische nummers spontaan een pogodansje waagden.
Zeker is dat O.Children je meeneemt  naar hun heilige odeon vol licht en schaduw waar je ziel zich zowel kan opladen aan de warme, zweverige atmosfeer die er heerst als er in alle rust kan vertoeven.

(Pics Homepag - Xavier Marquis)

Organisatie Beursschouwburg, Brussel

In een mistroostig , droevig en donker bezwerende wavepostrock decor dwaalt het Londense O.Children net als ILikeTrains, The Horrors, S.C.UM en Interpol rond. Linken zijn er natuurlijk met grote broers Nick Cave, The National , White Lies , Editors en Tindersticks . Trouwens de groep is vernoemd naar één van de songs van Cave .
Net als bij ILikTrains , de meest nauwe referentie, hebben we hier te maken met een donker, onheilzwanger geluid , dromerige doemsongs met repetitieve , opbouwende, meeslepende en zweverig golvende melodieën met een deels toegankelijke, lichtvoetige ondertoon; verzorgde, uitgewerkte en aanzwellende soms galmende gitaarlijnen – riedels, treffende percussie , sombere toetsen en baritonzang bepalen de toon.
De voortkabbelende ritmes, de broeierige spanning  en het bedwelmend soms krachtig geluid zijn uitermate genietbaar, en dan zitten we tussen nummers als “Holy wood”, “The releast” , “Red like fire” , “Oceanside”, “Yours for you” en “Swim”. Band die een eerbaar plaatsje verdient!