In een mistroostig , droevig en donker bezwerende wavepostrock decor dwaalt het Londense O.Children net als ILikeTrains, The Horrors, S.C.UM en Interpol rond. Linken zijn er natuurlijk met grote broers Nick Cave, The National , White Lies , Editors en Tindersticks . Trouwens de groep is vernoemd naar één van de songs van Cave .
Net als bij ILikTrains , de meest nauwe referentie, hebben we hier te maken met een donker, onheilzwanger geluid , dromerige doemsongs met repetitieve , opbouwende, meeslepende en zweverig golvende melodieën met een deels toegankelijke, lichtvoetige ondertoon; verzorgde, uitgewerkte en aanzwellende soms galmende gitaarlijnen – riedels, treffende percussie , sombere toetsen en baritonzang bepalen de toon.
De voortkabbelende ritmes, de broeierige spanning  en het bedwelmend soms krachtig geluid zijn uitermate genietbaar, en dan zitten we tussen nummers als “Holy wood”, “The releast” , “Red like fire” , “Oceanside”, “Yours for you” en “Swim”. Band die een eerbaar plaatsje verdient!