‘The hope six demolition project’ werd gemaakt met hetzelfde team als ‘Let England shake’, rond John Parish – Mick Harvey en producer John Flood. Een bloedserieuze , theatrale sound van een reeks grillig , sfeervol materiaal dat teruggrijpt naar de traditionele Britfolk/rock van een ander tijdperk, dwingende indie bevat en durft over te helen naar Björk kapsones .
Het is de toon van een verzameling op muziek gezette snapshots van plekken waar dood , verval , armoede, drugs, vernietiging en uitzichtloosheid heersen . Haar aantekeningen worden muzikaal omgezet in een broeierig , intens spannend, donker geluid , een slepende , mysterieuze , onheilspellende sfeer van pathos en dramatiek .
Het klankbeeld is breed door het instrumentarium, galmende trommels , accordeon, sax , soms ondersteund van een (mannen)koorzang. “The community of hope” , “A line in the sand”, “The orange monkey” , samen met de single “The wheel”, raken en bepalen het sfeerbeeld . Polly neemt geen prominente rol in , maar maakt deel uit van de band . Haar indringende , heldere of verbeten , schreeuwende vocals passen perfect in het plaatje .
Haar laatste werken bieden iets speciaals , fascineren en dienen geïnterpreteerd te worden als een concept. Aparte muziek , Niet voor de hand liggend , Confronterende wereld, Sterke plaat!
Helden, ze bestaan nog, zelfs als ze een nokvolle concertzaal als Vorst Nationaal 45 minuten ongeduldig laten wachten. Als ze op de koop toe nog eens PJ Harvey heten, ben je nog iets meer vergevensgezind. Je kan veel over de Britse vertellen, maar sinds het obscure Too Pure-label haar in 1991 ontdekte, is ze bijna drie decennia lang zichzelf trouw gebleven. Zelfs op momenten toen het er naar uitzag dat ze één van de weinige levende rockgodinnen was. Dat deed ze gisteren in Vorst Nationaal ook. Wie dacht een set met de grootste hits te mogen horen, nam maar beter meteen de tram naar huis. Op een paar klassiekers na (allemaal als afsluiter) bestond de 80 minuten durende set uit een collage van haar twee laatste albums (‘Let England Shake’ en ‘The Hope Six Demolition Project’).
Sommige schrijfsels op de sociale media waren bikkelhard. Als de graadmeter van een optreden louter rond entertainment draait, dan ging PJ Harvey in Brussel door de grond. Hopelijk gun je artiesten wel nog de vrijheid om uit te pakken met een eigenzinnige (geniale) show. Als je tot de laatste groep behoort, dan was PJ Harvey groots.
De negen muzikanten met wie de voormalige beeldhouwster deze toer speelt, beklommen het podium als een fanfare. Door hun oude tronies leken ze misschien wat op een afgedankte koninklijke harmonie uit één of ander vergeten dorp, toch zijn het stuk voor stuk mannen voor wie een muziekfan met vol respect zijn hoed voor afneemt: Terry Edwards, Mick Harvey (één van de allereerste Bad Seeds) en natuurlijk haar trouwe maatje John Parish zonder wie PJ Harvey waarschijnlijk nooit als PJ Harvey zou geklonken hebben.
Tussen hun zat ook een kleine vrouw verscholen. Uitgedost in een vreemd verenpak, minirokje, hoge hakken, rond haar nek een saxofoon en gezegend met een stem die van de eerste tot de laatste seconde snor zat. Polly Jean deed alles op zo'n perfecte wijze dat de topmuzikanten nauwelijks opvielen. Hoe glorieus de negen op songs als “Let England Shake”, “The Glorious Land”, “The Ministry Of Defence”, “The Orange Monkey of The Words That Maketh Murder “ ook waren, het was Polly die de touwtjes in handen had en de rest was niet meer dan een hoop gehoorzame marionetten die deden wat van hun werd verwacht.
De twee laatste platen puren uit allerlei genres die PJ Harvey voorheen nog nooit uitprobeerde, zelfs musicalelementen. Daarom zal het wel wat slikken geweest zijn voor fans die stonden te watertanden voor schizofrene rocksongs uit ‘Stories From The City’, ‘Stories From The Sea’ of ‘Uh Huh Her’. Die kwamen er niet, pas na een uur liet PJ Harvey onverwachts (tenzij je stiekem op Setlist fm ging gluren) het lawaaierige “50ft Queenie” op het Belgische publiek los. Voor de rest hoorden we een sarcastische, pijnlijke blik op een planeet die lijkt alsof ze aan haar laatste dagen is aanbelandt. De 47-jarige PJ Harvey biedt je tegenwoordig misschien niet de bloemlezing uit haar fantastische carrière, wel een spiegel van een verloren maatschappij die op iedere seconde het gevaar loopt om gebroken te worden.
De Britse diva was er zichzelf ook wel van bewust dat ze het uiterste van haar fans had gevraagd, en als kleine toegift bracht ze nog de publiekslieveling “To Bring You My Love”, de Bob Dylan-cover “Highway 61 Revisited” en “Guilty”. Samen met haar negen mannen boog ze dankbaar voor haar publiek en riep “thank you”. Meer zei Polly niet tegen haar publiek in Brussel. Dat moet niet, soms spreekt muziek voor zich.
Dank ook aan Luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics van haar set op Best Kept Secret 2016
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pj-harvey-24-6-2016/
Organisatie: Live Nation
We zijn altijd benieuwd wat Polly Harvey weet te brengen van platen. Ze deed beroep op ‘usual suspects’ John Parish en voormalig Bad Seed Mick Harvey, die bij talrijke samenwerkingen met haar te horen waren. Als we even terugblikken over het muzikale verleden ging ze hard, zacht, snel, traag, donker, licht en mooi te werk … Grillig, melodieus, subtiel, sfeervol, lieflijk materiaal dat ze zingt, schreeuwt, declameert of kirt.
De nieuwe plaat is een intens broeierige plaat geworden … “This time I’ve been just looking out”, lezen we ergens in de bio en ze heeft het over de heroïsche als de gewelddadige kant van haar ‘country she loves’.
De songs kunnen elementair, groovy als kronkelend zijn, soms zoekend naar toegankelijkheid, met een typische Britfolky ondertoon én gedragen door een etherische zang, die durft over te helen naar Björk kapsones.
Meeslepende, kwaliteitsvolle songs dus met een dampende titelsong, een bezwerende “The glorious land” met hoorngeschal, een intense “On battleship hill”, de opbouwende, eenduidige “In the dark places” en “Bitter branches”, en de sober ingehouden “All & everyone” en “England” die breder durven te klinken.
Kortom doel - treffende contrasten schuilen er in de plaat die Polly Harvey nog steeds op een voetstuk plaatsen, een begenadigde talent met een conceptplaat over haar land …
'A Woman A Man walked by’ is een vervolg op het geprezen ‘ Dance Hall at Louse Point’, de samenwerking tussen Polly Harvey en John Parish. Beiden doen regelmatig op elkaar beroep, Parish als muzikant, componist, producer en Harvey voor de liedjesteksten. Opnieuw horen we de wisseling van sfeervol, ingehouden nummers als grillig, venijnig werk. Van broeierig bezwerende songs als “Black hearted love” en “Sixteen, Fifteen, Fourteen” naar de etherisch donkere composities “The chair” en “Leaving California” of naar de intieme, sfeervolle “April” en “The soldier”. Parish houdt ook van weirde ingewikkelde nummers, waarin de zang van Polly moeiteloos inpast, luister maar eens naar “Pig will not“en de titelsong. Van Polly Harvey horen we een lieflijke, charmante zang of ze haalt gekweld hard uit met een verbeten schreeuwerige zang op z’n Grinderman’s Cave of RATM’s Zack de la Rocha. Sound en zang zijn met veel gevoel voor dramatiek en dynamiek.
’A Woman A Man walked by’ is een veelzijdige luisterervaring, donker dreigend en indringend. Begeesterend, aangrijpend, beklemmend en krachtig!
’White Chalk’ toont een artieste , nog net geen veertig, die nog steeds veel te bieden heeft. De plaat is niet te vergelijken met haar vroegere werk; van de rauw verbeten sfeer van de vorige plaat ‘Uh Huh Her’ (’04) of zelfs van de verfijnde pop van ‘To bring you my love’ (’95) is niks te merken . De songs zijn sober aangekleed, en stralen een intieme sfeer uit. Een hoog ingehouden zang en het pianospel staan centraal. Polly Jean Harvey heeft een sterke stem, die hemels, breekbaar en dreigend klinkt.
We horen haar op ‘ White Chalk’ van haar meest gevoelige, serene kant. De sound kan sprookjesachtig (“Dear darkness”, “Silence”, “To talk to you”) of donker dreigend zijn (“Grow grow grow”, “Broken harp”, “The mountain”). “When under ether” is de single en “The piano” is alvast het meest poppy nummer. Wat een mooie muzikale outfit voor de plaat van een grootse artieste.
Nederlands 
Français 
