De Britse sing/songwriter met de melancholische stem Mike Rosenberg aka Passenger brak vorig jaar definitief door, na jarenlang ploeteren . De emosingle “Let her go” uit de cd ‘All the little lights’ deed menig meisjesharten sneller slaan en werd een monsterhit. Op plaat worden de nummers breder gearrangeerd, live brengt hij ze solo en akoestisch, puur , naakt en ontdaan van enige franjes .
De Engelse troubadour heeft opnieuw een mooi afgewerkte melodieuze plaat uit , een afwisseling van composities, die breder zijn door strijkerspartijen, keys en blazers (o.m. sterke uitvoeringen van “27” , “Thunder” en “Start a fire”) of het ingetogen sobere werk, bepaald door z’n akoestische gitaar en viool (“Hearts on fire” en “Golden leaves”) . Intens , warm , gevoelig of dromerig door het kleurenpalet. Zijn muzikale aanpak mag dan gladjes, toegankelijk zijn , de songs slaan aan , zijn elegant en klinken ontwapenend .
Op ongedwongen , speelse wijze brengt hij z’n verhalen, alledaagse gebeurtenissen , ervaringen en grapjes, performt, animeert en betrekt hij het publiek bij het materiaal .
Passenger behoudt z’n plaatsje binnen het sing/songwriterschap!
Mike Rosenberg aka Passenger is al zo’n goede tien jaar bezig , heeft al vijf platen uit btw en kwam in de belangstelling met de emosingle “Let her go”.
Sing/songwriters zitten in de lift , denk maar even aan The tallest man on earth , Ed Sheeran , Ben Howard, Tom Odell, Jake Bugg of dichter bij ons Bram Vanparys (Bony King Of Nowhere), Jonathan Vandenbroeck (Milow), Bert Dockx (Flying Horseman) en ga zo maar door.
Wie houdt van elegante , gevoelige dromerige pop , komt hier duidelijk zijn trekken . Live worden z’n nummers solo gespeeld ‘one man – one voice - one guitar ‘. Op plaat kunnen de (semi-)akoestische songs spaarzaam omlijst worden met een piano , blazers , xylofoon of zalvende drums , wat de intensiteit , warmte en de gevoeligheid verhoogt en een kleurenpalet biedt . Je komt uit op beklijvend materiaal met een glimlach …
“Let her go” en “Holes” zijn de eerste smaakmakers en er valt veel moois te rapen.
De cd wordt nog aangevuld met live opnames wat het plaatje compleet maakt . De muzikale aanpak boeit en hij is als doorwinterde reiziger een ‘bagagedrager’ van verhalen, alledaagse gebeurtenissen , ervaringen en grapjes; hij performt, animeert en betrekt het publiek bij de songs met een ontwapenend, puur , oprecht , eerlijk geluid. Passenger is ‘hot’ en heeft z’n plaatsje opgeëist!
Sing/songwriters , cabaretiers en troubadours worden al dag en dauw in de muziek gerespecteerd . De laatste jaren worden we sterk verwend door artiesten als The tallest man on earth , Ed Sheeran , Ben Howard, Tom Odell, Jake Bugg en ons eigen Bram Vanparys (Bony King Of Nowhere), Jonathan Vandenbroeck (Milow), Bert Dockx (Flying Horseman) en ga zo maar door.
In het najaar van 2012 kwam Passenger als support in de spotlights van Ed Sheeran , twee jonge gasten die de Britse sing/songwriterpop elan gaven . Mike Rosenberg is al zo’n goede tien jaar bezig , heeft al vijf platen uit en kwam recent in de belangstelling met de emosingle “Let her go”; het nummer omarmt ons al wekenlang in de hitparade . Wie houdt van elegante pop van één man – één gitaar komt duidelijk aan zijn trekken .
De nieuwe plaat ’All the little lights’ zorgt voor de definitieve doorbraak en verdient erkenning . Het is een afwisselende plaat , ingetogen , innemend , warm, gevoelig als extravert, gedreven , hitsend , explosief , en die wat breder kan klinken . De man heeft persoonlijkheid , maturiteit en een warme stem .
Op het podium staat er iemand die muzikaal talent en stand up samenbrengt. Anderhalf uur boeit hij z’n publiek en is als doorwinterde reiziger een ‘bagagedrager’ van verhalen, alledaagse gebeurtenissen , ervaringen en grapjes; hij performt, animeert en betrekt het publiek bij de songs met een ontwapenend, puur , oprecht , eerlijk geluid.
Het concert werd al gauw verplaatst naar de Orangerie en was dan ook in een mum van tijd uitverkocht. Heel wat jong volk die vanavond hun idool van op radio aan het werk wou zien .
Elke song heeft wel zo z’n eigen verhaal van een ‘lonesome traveller’; er was de fascinatie bij de obscure levensstijl en – wijze van opener “David” en de kogelverzamelaar op “Bullets”; of de interactie bij “Caravan”, een whistling van dronken vogels, de vingertics op “The wrong direction” , en “I hate” , waarbij het publiek het refrein onderbouwde en neuriede.
Het publiek werd muisstil bij (gebroken) ‘love-verlating’ songs: “I see love” , één van de oudere songs, en “Circles” waren sober , spaarzaam en werden deels zonder versterking gespeeld .
En in z’n verhaal kon hij jonge gasten wel eens op het verkeerde been zetten door te zeggen dat er een paar totaal nieuwe songs uit zijn , maar die eigenlijk covers waren , “The sound of silence” en “The eye of the tiger” , die hij een eigen identiteit bezorgde.
Gedegen vakmanschap , elegantie , een bard in sing/songwriting , die moeiteloos z’n publiek wist in te palmen en optimisme , levenslust , samenhorigheid stopt in z’n performance. Zelf was hij sterk onder de indruk van de respons … “honestly amazing”, hoeveel keer hebben we dit niet gehoord vanavond …
Een opwindende “27” besloot . Het publiek kreeg meer, een hartendief met “Heart’s on fire” en Stu Larsen op backing vocals, en tot slot de singles “Let her go” en “Holes” , die het soloconcert compleet maakten , de eerste bracht de nodige smileys en werd (bijna volledig) op gepaste wijze meegezongen; en “Holes” is de volgende hit in spé .
Hij slaagde er in iedereen naar zijn hand te zetten, was podium zeker, en bezorgde ons een ongelofelijk avondje sing/songwriting door z’n open houding , bagage en animo , met de nodige romantiek.
Ed Sheeran wist vorig jaar op Werchter een volle Barn tent te boeien, dit jaar kan het Passenger worden ; hij verdient dit plaatsje om jouw zomer nog leuker en mooier te maken!
De Australiër Stu Larsen was hier voor ‘a short time’ in België , en zit natuurlijk in dezelfde trend als Passenger; ook hij had een reeks ‘catchy’ dromerige luistersongs op gitaar en vulde soms aan op mondharmonica. De songs waren sober, spaarzaam en konden verrassende wendingen ondergaan. “Paper dails” , “Diving” en een cover van Coldplay waren sterk.
Iets later zette hij alles klaar voor Passenger en stemde hij mans akoestische gitaar . Zo zie je maar hoe sing/songwriters het voor elkaar opnemen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/passenger-04-02-2013/
Organisatie: Botanique , Brussel
Ed Sheeran en Passenger
2012-11-24
Koninklijk Circus
Brussel
Tijdens de zomer- en herfstmaanden van 2012 verzorgt Mike Rosenberg, alias Passenger, het voorprogramma van Ed Sheeran. Tot voor kort een nobele onbekende op het continent, maar de timing kon voor deze singer-songwriter niet beter zijn: de single “Let Her Go” stootte onlangs Adele’s “Skyfall” van de troon in de Belgische i-Tunes store. Voor één keer was het voorprogramma dus geen doorbijter maar werd het publiek getrakteerd op quasi twee volwaardige headliners.
Nochtans heeft de sympathieke Brit reeds vijf platen op zijn palmares. Op de eerste ‘Wicked Man’s Rest’ uit 2007 werd Passenger nog vertegenwoordigd door een vijfkoppige band, maar toen hun paden iets later scheidden besloot de nu 26-jarige Brit er alleen voor te gaan.
Passenger brengt folk en indie-pop in de beste Britse traditie en speelt in het Koninklijk Circus een korte set, gewapend met een akoestische gitaar en een stem uit de duizend.
Een eigen interpretatie van Simon and Garfunkel’s “Sound of Silence” is een hoogtepunt, maar ook “Travelling alone” – al ‘buskend’ gecomponeerd na emotionele ontmoetingen in Kopenhagen en Zürich – grijpen naar de keel. “I hate” is dan weer een grappige folksong waarin Rosenberg zijn ergenis over facebook, botox, X-factor en festivaltoiletten ventileert.
Passenger slaagt er ook enkele keren in om de menigte muisstil te krijgen – moeilijk als je weet dat het publiek voor 80% uit gillende tienermeisjes bestaat die al weken uitkijken naar hun roodharige idool.
De korte set wordt afgesloten met de prachtige single “Let Her Go”, een nummer dat hem in België veel airplay en een livesessie in de Kruitfabriek opleverde en luidkeels werd meegezongen door de aanwezige concertgangers.
Zelf bleef Passenger benadrukken hoe fantastisch het was om op het podium van zo’n mooie zaal te staan, terwijl hij een aantal maanden eerder zijn geluk nog op de straat stond te zoeken (te relativeren, want Passenger heeft heel wat mooie samenwerkingen en podiumervaringen achter de hand).
Passenger overtuigt en is ondertussen te dwingend als voorprogramma-act. Op 4 februari 2013 staat hij in een - ondertussen uitverkochte - Orangerie (Botanique)
Ed Sheeran: Natuurlijk was het uitzinnige publiek – gewapend met spandoeken en GSM’s om het tafereel voor de achterban vast te leggen – vooral geïnteresseerd in de getattoeëerde singer-songwriter Ed Sheeran.
Sheeran leerde al op jonge leeftijd gitaarspelen en componeerde zijn eerste nummers in de middelbare school. Hij bracht in eigen beheer een reek ep’s en twee albums uit en werd daarin gemotiveerd door o.a. Jools Holland, Elton John en Amerikaans acteur Jamie Foxx die hem zijn studio liet gebruiken na een indrukwekkende open-mic in Los Angeles.
Zijn eerste hitje, het zoetgevooisde “The A-Team”, bracht hij zonder label of management aan de man: ontelbare optredens, van mond-tot-mond reclame en intensieve marketing via de digitale kanalen leidden uiteindelijk tot een platencontract en een eerste studio-album ‘+’, uitgebracht in 2011.
De carrière van de Brit schoot sindsdien pijlsnel de hoogte in, met een uitverkocht Koninklijk Circus tot gevolg.
Ook Ed Sheeran probeert het in het Circus alleen met gitaar en stem, zij het af en toe begeleid door een loop station (een apparaat dat toelaat samples vooraf op te nemen en zelf te laten manipuleren zodat het lijkt alsof er een volledige band op het podium staat).
Sheeran start met “Give Me Love” en “Drunk”, twee vrij onopvallende poppy nummers met banale tekst, die hij – zoals wel vaker in de set – veel te lang laat uitspinnen. Ook “Grade 8”, waarin hij gebruikt maakt van extra beats uit het loop station – weet niet echt te overtuigen.
Het gebrek aan muzikanten op het podium is niet bevorderlijk voor het concentratievermogen en Sheeran probeert dat iets te vaak op te vangen door ‘spelletjes’ met het publiek te spelen (vragen handjes te klappen, mee te zingen etc.), wat ik zelf vervelend vond maar de omringende muziekliefhebbers niet leek te storen. Ed Sheeran waagt zich ook aan een cover van het pikante “Pony” van rapper en one-hit wonder Genuwine, in duet met een – als ik mag voortgaan op het aantal geproduceerde decibels rond mij – ander tieneridool genaamd Julian Perretta. Best goed en de harten gingen sneller slaan bij het zien van deze – ik geef het graag toe – knappe jongeheer die ook nog over een aardige stem beschikte.
Ed Sheeran zelf kon echter pas overtuigen in de nummers waarin hij zijn akoestische gitaar en indrukwekkend stemtimbre aan het woord liet, zoals in de ballads “Kiss me” en “Lego House”, zijn derde single.
Een ander hoogtepunt was het prachtige “Hearts on Fire”, waarin Passenger Sheeran op het podium vergezelde en de tweede stem voor zich nam (ook Selah Sue begeleidde deze heren recent op deze song tijdens een optreden in Terminal 5 in New York).
Afsluiten deed Sheeran onder meer met de single “You Need Me I Don’t Need You” (waarin hij zijn talent als rapper/scatter demonstreerde) en de luid meegescandeerde ballad “The A-Team”.
Al bij al een geslaagd concert dus. Ed Sheeran heeft trouwens met zijn 21 lentes nog heel wat groeimarge en met zo’n stem is hij hopelijk verzekerd tegen een kortstondige carrière.
Neem gerust een kijkje naar de pics van Ed Sheeran en Passenger (support act)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/passenger-24-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ed-sheeran-24-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
