Perfume Genius - Sensueel Sensationeel
Perfume Genius
Trix
Antwerpen
2017-11-09
Emma Vierbergen
Mike Hadreas, aka Perfume Genius, is geen onbekende meer voor ons land. Nadat hij afgelopen zomer in de AB Club zijn nieuwste album mocht voorstellen, keert hij nu al terug naar België. De grote zaal van Trix was misschien een maatje te groot voor Perfume Genius, toch speelde hij alsof die volgepakt stond met uitzinnige fans. De mix van intieme en bombastische nummers zat juist en ondanks een fout tempo hier en daar, bracht Hadreas een geniale show.
Toen we een beetje te laat binnenkwamen, was de zaal nog niet half gevuld en het voorprogramma al tien minuten bezig. Midnight Sister breidde net een einde aan een experimenteel theatraal nummer. Ideale opener voor Perfume Genius dus. Het afgekapte paspophoofd en de circuskostuums gaven het geheel een vreemd kantje. De muziek klonk als de ideale soundtrack van een diner ergens in een verlaten Amerikaanse mid-west taverne. De viool die in het midden van de set een solo mocht neerzetten had beter gestemd moeten zijn. Maar de danspasjes en Macarena-uitspatting op het einde waren een mooie opwarmer.
Perfume Genius trad deze zomer al op in een uitverkochte AB Club en kon nog wat jeugd voor zich winnen met een uitstekende set op Pukkelpop. Toch besloten niet veel van die nieuwe fans op te dagen in de grote zaal van Trix. Achteraan hadden we plaats genoeg om even uitbundig te dansen als de man op het podium. Mike Hadreas, de Amerikaanse Griek, trok zich daar niets van aan en speelde een optreden alsof hij in een uitverkochte Lotto Arena stond. Zijn nieuwste album ‘No Shape’, dat in mei dit jaar verscheen, vormde de leidraad van de avond, hoewel Hadreas ook graag een uitstapje deed naar zijn oude, integere zelf.
De show was opgebouwd uit drie grote delen waarvan het eerste de meest toegankelijke kant van Perfume Genius toonde. Hadreas’ echte popnummers zoals “Other Side”, “Longpig”, “Fool” en “Wreath” werden vlotjes aan elkaar geregen. Maar ondanks de krachtige performance, is het al van bij het begin duidelijk dat het publiek niet snel uit zijn schulp zal kruipen. Terwijl Hadreas tijdens een ooh-ooh-momentje gebaart om mee te zingen, horen we de stemmen van de eerste tien rijen niet luid genoeg. Later op de avond geeft Perfume Genius toe dat het publiek stiller is dan anders. Maar dat hij dat niet erg vindt, integendeel.
Bij “Valley” is het applaus plots heel groot. De massa is duidelijk te vinden voor de rustigere songs. Dat is ook te merken bij “Normal Song” dat volgt. De single waarmee zijn carrière doorbrak speelt Hadreas op gitaar. Alan, zijn grote liefde, staat achter de keyboard. De man is duidelijk zijn veilige thuishaven op het podium. De drummer en bassist hoeven niet te rekenen op steelse blikken of een bodyroll voor hun neus. Een laatste rustig nummer in de set, “Dark Parts”, krijgt extra vorm live door een simpele tamboerijn en wat extra gitaargeluiden. De stem van Hadreas is uitzonderlijk en kan van extreem hoog naar extreem laag gaan.
In het midden van de set gaat het gouden kostuumvestje uit en kronkelt Perfume Genius over het podium in een aanspannend onderlijfje. De cover “Body’s in Trouble” van Mary Margaret O’Hara start een intermezzo van experimenteler werk dat vooral uit zijn vorige plaat komt. Tijdens “Grid” zoekt hij alle hoeken van het podium op. En net als tijdens “My Body” en “Run Me Through” is hij niet vies van af en toe te krijsen in de microfoon. Wanneer de batterijen van zijn zendertje worden vervangen, kan hij op adem komen. ‘Normaal ga ik gewoon door, maar zo’n break is best wel aangenaam.’ Hij neemt plaats op een stoel vooraan om al zittend “Die 4 You” te brengen, een sensueel nummer waarbij Hadreas zich graag verwikkelt in de microfoonkabel.
De eerste afsluiter van de avond is de knaller “Slip Away” maar net als bij enkele nummers voordien, merken we dat de drums een fractie van een seconde te laat komen. Net na “Just Like Love” gaf Hadreas al mompelend ook al toe dat het tempo op het einde niet juist zat. Misschien ligt het aan het feit dat de drummer ervoor koos een koptelefoon te dragen? Een vertraging op het geluid? De eerste bisronde is er een zonder al teveel drums, met Hadreas achter zijn piano. Na twee korte nummers krijgt Perfume Genius bezoek van Alan, de man krijgt ook een applaus van zijn wederhelft en de twee spelen quatre mains “Learning”. Daarna neemt Alan plaats achter zijn vaste post voor “Mr. Peterson” en komt de rest van de band erbij voor “Hood”.
Bij het laatste bisnummer “Queen” gaat de zaal voor het eerst volledig los en geeft Perfume Genius het laatste beetje energie uit zijn dunne lijfje. Het applaus nadien is oorverdovend en blijft enorm lang aanhouden.
Hadreas kan dan ook niet anders dan nog een keer terugkomen voor een ongeplande tweede bisronde. ‘Ok, ik speel dan maar een cover.’ Het wordt er een van de Neil Young. “Helpless” klinkt even intiem als de songs uit zijn eigen eerste plaat. Over een dankbaar, rustiger, applaus drukt hij ons op het hart: ‘Ik zie jullie de volgende keer.’ en vertrekt ditmaal voor goed. Hopelijk tikt hij de drummer op z’n vingers tegen dan en neemt hij evenveel charme en showgehalte mee.
Setlist: Choir - Other Side – Longpig – Fool – Wreath - Just Like Love - Go ahead – Valley - Normal Song - Dark parts - Every Night - Body’s in Trouble (cover) – Grid - My body - Run me through - Die 4 you - Slip away
Bis: Alan – Holocaust – Learning - Mr Peterson – Hood – Queen
Bis 2: Helpless (cover)
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie : Live Nation (ism Trix, Antwerpen)
Perfume Genius - Bombastisch intiem
Perfume Genius
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-06-09
Emma Vierbergen
Drie jaar na ‘Too Bright’, de plaat waarmee de Amerikaanse singer-songwriter Perfume Genius voorgoed een nieuwe richting insloeg, verscheen begin mei ‘No Shape’. Dat vierde explosieve album stelde Mike Hadreas voor tijdens een stevig optreden in de Ancienne Belgique. Zonder al te veel woorden en met een stem die door de zaal sneed, hulde hij de AB Club in een euforische sfeer met hier en daar ruimte voor breekbare intimiteit.
Om de hoek van de Ancienne Belgique start het weekend met een dragqueen-show. In de AB betreedt Mike Hadreas het podium in een eigenaardige creatie: half Bowie-broek, half balkleed, daaronder een bloot bovenblijf en glitters op z’n schouders. De lippenstift en nagellak die hij anders wel draagt, ontbreken. “Ik dacht dat ik zou opgroeien tot een vrouw,” vertelde hij aan The Guardian. Toch is Hadreas niet te omschrijven als een ordinaire dragqueen maar een artiest die graag met de grens flirt, durft uit te dagen en zich op die manier tegelijk fragiel opstelt. Dat ontbloot bovenlijf mag trouwens gezien worden, aan de kreetjes en het applaus van het (voornamelijk mannelijk) publiek. De zanger uit Seattle opent zijn set met “Otherside” waar zijn stem meteen door merg en been gaat. Het orkestraal refrein zet meteen de toon voor de rest van de avond. De tijd van rustige piano-liedjes is officieel afgelopen.
Geflankeerd door een drummer, pianist en gitarist danst Hadreas van rechts naar links over het podium, tussen de kamerplanten die zijn albumhoes sieren. Hij blijft opvallend vaker stilstaan aan de linkerkant van het podium, dicht bij zijn vriend en pianist Alan Wyffels. De dansmoves die hij neerzet werken aanstekelijk tijdens nummers als “Longpig” en meezinger “Wreath” waarbij de gloedrode lichten een extra boost geven aan het nummer. Hadreas shake’t bijna zijn schouders uit de kom en danspartner van dienst is niet de microfoon-staander maar de kabel waar hij zichzelf vlot in- en uitwikkelt. Zelfs wanneer hij achter de piano plaatsneemt in het midden van het podium, blijft hij dansen. Dat hij dan plots meedeelt een kramp te hebben, verbaast niemand.
‘No Shape’ is een uitbundiger en stabieler album dan zijn voorgaand materiaal, occasioneel siert een glimlach Hadreas’ gezicht. Het merendeel van zijn songs blijven echter te serieus om mee te lachen, over homohaat en mishandeling. Toegankelijke liedjes als “Just Like Love” en het akoestische “Valley” zorgen voor de nodige verademing maar Perfume Genius is geen doorsnee pop-zanger. Zijn experimentele kantje laat hij ook zien in de Ancienne Belgique. De cover van Mary Margaret O’Hara’s “Body’s In Trouble” klinkt duisterder dan ooit en wordt gevolgd door “Grid” en “My Body”, twee agressieve nummers waar de echo op de microfoon het gegil van Hadreas nog pijnlijker maakt. In tegenstelling tot de rest van de avond, klinkt Hadreas te luid en te scherp.
Gelukkig keert de rust terug met “Run Me Through” net voor alles losbreekt op “Slip Away”. De drums die de hoofdrol spelen op z’n nieuwste plaat, zetten de zaal voor een laatste keer aan het dansen en Hadreas laat zich dan ook volledig gaan.
In de toegift zien we de oude Perfume Genius, achter zijn piano. “Learning” uit zijn debuutplaat wordt quatre-mains gebracht door Hadreas en zijn vriend/pianist Alan Wyffels. Dat de twee een bed delen was niet te merken tot nu. Ze lijken één achter de kleine piano en hoewel Alan niets zegt, is hij de stevige schouder die het fragiele lied nodig heeft. Hadreas bedankt hem vriendelijk en speelt solo “Mr. Peterson” over een suïcidale pedofiele onderwijzer. De piano verbergt de onderkant zijn prachtige kostuum en het lijkt alsof Hadreas naakt zijn muziek brengt. Middenin de set nam hij ook al een gitaar ter hand om “Normal Song” te spelen, een van zijn meest breekbare songs, dat dan ook volledig gestript gebracht wordt. Na het stillere intermezzo sluit Perfume Genius af met “Queen”, een extravagant nummer over homofobie dat met veel kabaal nog een laatste keer alles omver blaast.
Perfume Genius speelde in de club van de Ancienne Belgique een vervreemdende bombastische show die tegelijk euforisch en breekbaar klonk. Met een stem om stijve tepels van te krijgen, bracht hij nummers uit zijn volwassen plaat ‘No Shape’ en blikte hier en daar terug naar de eerste helft van zijn carrière. Hoewel de man met Griekse roots piano én gitaar kan spelen, koos Mike Hadreas zijn danskunsten te showen in een ontbloot bovenlichaam. En wie zijn wij om hem dat te ontzeggen?
Perfume Genius speelt deze zomer ook op Pukkelpop.
Setlist: Otherside – Longpig – Fool - Just Like Love - Go Ahead – Wreath – Valley - Normal song - Dark parts - All waters - Body’s in trouble – Grid - My Body - Run me through - Die 4 You - Slip away – Alan – Learning - Mr Peterson – Hood – Queen
Ism Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Om met de deur in huis te vallen , de derde nieuwe plaat van Mike Hadreas aka Perfume Genius ‘Too bright’ biedt zeker een toegevoegde waarde aan zijn totnutoe intimistische oeuvre. De eerste twee waren sing/songwriting, met een hoge gevoeligheidsfactor en muzikale fijnproeverij; ontroerende , kwetsbare songs , die uitermate sober waren en gedragen werden door zijn stem en piano , dan gaat deze derde duidelijk verder met elektronica, beats, soundscapes en worden zijn vocals af en toe vervormd . Hier schreeuwt hij letterlijk de zaken van zich af , waardoor ze een andere lading krijgen . “Queen”, “Fool”, “No good” , maar vooral “My body”, “I’m a mother” en “Grid” zitten vol experimentjes, vormen iets apart en zijn eigenlijk wel prachtige werkstukjes.
Ze worden voldoende opgevangen door dat innemend , elegant broze kantje als “I decline”, “Don’t let them”, “All long in” en de titelsong.
Die diepgang en breedte zorgen voor een nieuw meesterwerkje van deze creatieve sing/songwriter.
De Ancienne Belgique haalde met de start van het najaarsconcertseizoen al meteen een grote naam binnen met Perfume Genius, het project van de Amerikaan afkomstig uit Seattle: Mike Hadreas. Slechts enkele maanden nadat hij voor een volle zaal stond tijdens Les Nuits Botanique en logischerwijs werd uitgenodigd in Werchter, kwam de Amerikaan terug naar Brussel. En toch, in tegenstelling tot zijn laatste optreden in de hoofdstad, was de AB – voor de gelegenheid voorzien van zowel zit- als staanplaatsen – net niet volgeboekt.
Perfume Genius - Om 21 uur stipt verschijnt de 27-jarige jongeman (al lijkt hij er hooguit 20) op het podium. Vergezeld door een drummer en tweede muzikant die zich ontfermt over de soundscapes, neemt Mike Hadreas plaats achter zijn synthesizer. Gedurende het hele concert zal de Amerikaan, op één uitzondering na, blijven zitten op zijn kruk, evenals zijn collega’s die ook niet meer zullen bewegen. Vanaf de eerste woorden wordt het publiek meegesleept door de androgyne, perfect gecontroleerde stem, die doet denken aan die van Antony of Boy George.
Het duidelijkste voorbeeld is ongetwijfeld tijdens de vertolking van “No tear”, een gekweld stuk vol sterke emoties. De nummers van zijn laatste album ‘Put Your Back N 2 It’ volgen elkaar op. De pianist wisselt tot rust komende stukken af , met andere, meer meeslepende stukken, met op de achtergrond een kwijnende piano en de somberheid van de teksten. We zullen de sterke momenten van het concert onthouden dankzij “Take me home” en “Hood” of dankzij de bewerking van Neil Young’s “Helpless”, dat Hadreas alleen op piano bracht. Tot zover dus de sterke punten van het concert.
Helaas kunnen we het hier niet bij houden. Eerst en vooral, de afwisseling van meeslepende nummers enerzijds en eerder rustige nummers anderzijds kon op het eerste gezicht relevant lijken, maar uiteindelijk merken we dat deze nummerindeling het publiek tegenhoudt om echt tot de kern van de zaak te komen. Bovendien heeft Mike Hadreas de vervelende gewoonte om zijn stukken abrupt te beëindigen, waardoor de kijkers voortdurend op hun honger blijven zitten.
Als we daaraan toevoegen dat het optreden van de groep slechts een klein uur heeft geduurd, dan laat dat weinig ruimte om de sfeer ten volle in zich op te nemen.
Ten slotte, op theatraal vlak, zijn de leden van Perfume Genius geen podiumbeesten. En aangezien er geen enkele visuele meerwaarde is, menen we dat het zien van het optreden uiteindelijk weinig verschilt van het luisteren naar het album.
Een zaal van kleinere omvang is duidelijk beter geschikt voor hen. Dit zou alvast een verklaring bieden voor de plankenkoorts waar de Amerikaan zichtbaar aan leed.
Ondanks de subtiliteit en doeltreffendheid van de stukken die Perfume Genius bracht, blijven we na het concert onvermijdelijk op onze honger zitten. Gebrek aan ervaring? Gebrek aan zelfverzekerdheid? Perfume Genius kan in elk geval zijn optredens alleen maar verbeteren. Het talent is er, de stukken eveneens. Nu enkel nog die stukken voor een publiek brengen.
Berenger Ameloot - vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
We kunnen aankloppen bij Mike Hadreas , sing/songwriterschap met een hoge gevoeligheidsfactor en muzikale fijnproeverij betr Perfume Genius. Ontroerende, persoonlijke, korte meesterwerkjes horen we op de tweede plaat, die moeiteloos rijmt aan ‘Learning’, het debuut. De homothematiek in z’n minst vrolijke vorm, wordt aangesneden, zoals we het kennen van een Antony & The Johnsons. De man; zijn stem en piano vormen de basis van het materiaal , en worden sober en spaarzaam aangevuld door synths/piano/toetsen van tweede man en vriend Alan Wyffels; een drummer/gitarist biedt het ingehouden materiaal wat meer intensiteit, diepgang en breedte. De songs zijn gebaad in melancholie, kunnen een donkere dreiging hebben en kunnen op die manier meedingen in het Angelo Badalamenti concept , één van de favorits van Hadreas.
Muzikale pracht en schoonheid, sober en elegant … Het zijn allemaal korte, kernachtige, licht klassieke schetsen.
Perfume Genius laat de intimiteit, melancholie en gevoeligheid in al zijn (muzikale ) variaties horen en treft ons diep in het hart . Subtiele kracht van twaalf kernachtige songs als een ingetogen “Normal song”, “No tear” en “All waters”, of de forsere aanpak van “Dark pants” en “Hood”. Diep indringende sing/songwriterschap is dit …
Achter de naam Perfume Genius verschuilt zich Mike Hadreas, een getormenteerde twintiger die de voorbije maanden wereldwijd indruk maakte met zijn debuutplaat. Persoonlijk bleven we na een eerste beluistering van ‘Learning’ wat op onze honger zitten. De hooggespannen verwachtingen die we op basis van verschillende loftuitingen durfden te koesteren werden maar matig ingelost. Zowel kwalitatief als kwantitatief (slechts 29 minuten!) vonden we het eigenlijk een nogal mager beestje. Gelukkig gaven we het album nog enkele extra kansen want we hebben hier uiteindelijk wel degelijk te maken met wat men een ‘groeiplaat’ placht te noemen.
Wie naar Pefume Genius luistert, krijgt meer dan een snuifje Mark Linkous te verwerken en dan meer bepaald de ‘lo fi’-versie van de betreurde voorganger van Sparklehorse. De wat krakkemikkig klinkende piano die op het debuut overheerst, zorgt vaak voor een duister-melancholisch sfeertje. Het merendeel van ‘Learning’ zou ook thematisch niet misstaan hebben op ‘Dark Night of the Soul’, het postuum uitgebrachte album dat Linkous samen met Danger Mouse (en een resem gasten) in elkaar bokste.
De vaak fragiele zang en het ongepolijste pianospel roepen eveneens herinneringen op aan Daniel Johnston, ook tekstueel is er een zekere verwantschap met dit verschil dat het vele leed waarmee hij geconfronteerd werd bij Perfume Genius (nog) niet tot totale waanzin heeft geleid.
Een erg stabiele indruk gaf Hadreas – die zich in de meeste nummers liet begeleiden door een tweede keyboardspeler – evenwel niet want vooral in het eerste kwartier zagen we een verlegen en overgevoelige kerel die met zenuwachtig gebekketrek tegen de tranen bleek te vechten. Tijdens opener “Lookout, lookout” viel dit alles nog een beetje mee, als we onze ogen sloten leek het net alsof een door piano begeleide Neil Young een ballad ten berde bracht. Toen we bij het daaropvolgende “You won’t be here” de ogen weer openden, volgde onze mond automatisch want de geëmotioneerde zanger worstelde zich gegêneerd door dit voor hem blijkbaar uitermate aangrijpende lied. Rondom ons zagen we verbijsterde blikken terwijl niemand het aandurfde om zelfs maar te kuchen vanuit de vrees dat zulks de definitieve doodsteek zou betekenen voor de meelijwekkende man op het podium. Ook in het derde lied zagen we een superschuchtere Hadreas die met een gepijnigde grimas zichzelf begeleidde op akoestische gitaar, iets waar hij nu en dan met moeite in slaagde.
Wat beterschap kwam er toen zijn begeleider zich aan zijn rechterzijde nestelde om samen een “quatre mains” te brengen die gelardeerd werd met enkele voor artiest en publiek welgekomen riedeltjes. Na een sobere versie van de titeltrack van zijn eersteling en een solo gebracht nieuw nummer ontdooide hij plots even door trots te verkondigen dat het publiek getuige was van ’s mans eerste officiële ‘sold out’-concert. Iets wat gevierd mocht worden met nog een nieuw lied alvorens het beklijvende “Mr Peterson” ons subtiel aan de als kind seksueel misbruikte Mike deed denken. Het hoeft dus allesbehalve te verbazen dat een ander nieuw nummer de woorden “Do your weeping now” als refrein kreeg, het klonk meteen als zijn persoonlijke leuze. Na “Perry” en alweer een nieuw lied verdween zijn begeleider voorgoed van het podium en kondigde Perfume Genius reeds het laatste nummer aan. Gelukkig keerde hij na “Never did” en een verdiend applaus terug voor een bisronde. Beschaamd omdat de eerste bis volledig de mist inging, herpakte hij zich met een knap “Write to your brother”.
Terwijl sommigen reeds de bar opgezocht hadden om zo vlug mogelijk te kunnen bekomen van zoveel miserie, kwam hij nog een laatste keer terug voor een gepaste – want van zeer grote zelfkennis getuigende - cover: “Helpless” van Neil Young.
Een hulpeloze indruk gaf deze jongeman inderdaad. Soms bekroop de aandrang om hem een kalmerende knuffel te geven ons immers eerder dan de neiging om zijn nauwelijks te maskeren lijden toe te juichen. Niemand betreurde het feit dat het concert hooguit vijftig minuten duurde want na verloop van tijd boet zulke intense muziek onvermijdelijk aan spankracht in. Terug in de frisse buitenlucht gekomen, dienden we te concluderen dat een larmoyante Perfume Genius ons in de Botanique slechts bij vlagen kon bedwelmen. Het optreden was in zijn geheel echter te sterk om ‘een stinker’ genoemd te worden. Als de wind meezit, zwelt het vleugje genialiteit (dat we hem voor alle duidelijkheid allerminst willen ontzeggen!) misschien ooit nog aan tot een onmiskenbaar muzikaal genie…
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
