Het Amerikaanse Pinback rond Zach Smith (zang/bas) en Rob Crow (zang/gitaar) vonden elkaar terug na vijf jaar en hebben dus nieuw werk uit . Een tussenstap namen ze even met een korte reünie van Three Mile Pilot , die in het verleden de lofi pop (extra) dimensie gaven . Terug onder Pinback ademt het materiaal friste  uit . Het is een uiterst genietbare plaat geworden, met verzorgde songs , in de zin van heerlijke melodieën, die groove en pakkend zijn door de knappe hooks , kortom alles past perfect in elkaar onder tintelende gitaarriedels , de repeterende indringende (ronkende ) basstunes en de bezwerende drums die dromerig, sfeervol en aanstekelijk zijn ; en deels worden gedragen door een fijne harmonieuze zangpartij.
Ze zijn niet vies van een balladsong als “Diminished” waarbij de piano op de front staat en met het afsluitende “Sediment” toont het duo nog eens de ingenieuze opbouw van een nummer. Af en toe valt een tegendraads , eigenwijs ritme te rapen; een lazy, ontspannende aanpak wordt vermeden . Pinback is Back dus!

Het balkon van de concertzaal in de Vooruit was niet open, maar toch was er aardig wat volk komen opdagen, om tien dagen na Three Mile Pilot, Zach Smith nog eens aan het werk te zien, maar dan met zijn maatje Rob Crow, in Pinback, die in de Vooruit hun nieuwe album ‘Information retrieved’ kwamen voorstellen.

Die Rob Crow, is echt het prototype van de oudere jongere, het soort gast dat in Mechelen voor niks een Gemeentelijke Administratieve Sanctie aan het been zou krijgen: altijd met een baseball-petje, een werkelijk woeste baard, en een halflange broek, de skater die nooit een serieuze volwassenene wil worden.
Crow had ook het Product van het Jaar meegebracht, een drankhouder die hij aan zijn microstatief ophing, en waar zijn blikjes bier gemakkelijk in bijgehouden konden worden: zelf hebben we het sober gehouden wegens een knoert van een verkoudheid, en daarom hebben we maar Crow’s conto bijgehouden: tijdens het uur en drie kwartier durende optreden zou Crow op het gemak een Budweiser en minimum vier blikjes Guinness naar binnen werken, maar het kunnen er ook vijf geweest zijn. Arno Hintjens, zo een blikjeshouder aan uw microstatief is het gerief dat ge nodig hebt, van deze Amerikaan kunt ge nog bijleren. Misschien iets voor de kerstboom.
Alle instrumenten op de platen van Pinback worden door Smith en Crow opgenomen, live rekenen ze ook op een drummer, en laten ze voor veel nummers de laptop meelopen voor de piano-, keyboard- en sample-stukjes. Zo zet Pinback live een heel rijk geluid neer, dat toch niet gewrongen zit in een karkas van computerprogrammatie.
De nummers van Pinback zijn zeker in de nieuwe nummers, veel poppier en korter dan wat we tien dagen geleden bij Three Mile Pilot hoorden, maar toch grijpen ze je bij het nekvel vast: de samenzang van Smith en Crow werkt gewoon goed, de hoge, poppy stem van Crow heeft wel iets van The Shins, en als Smith invalt, krijgen de songs een extra boost. Er zijn maar weinig bands die zoals Pinback, dertig seconden na de start van een nummer, zo een flow, zo een dynamiek en zo een groove kunnen neerzetten.
Veel korte nummers dus, er zouden er zowaar drieentwintig passeren vanavond, uit zowel de nieuwe plaat, als uit de oudjes ‘This is a Pinback CD’(1999), ‘Blue screen Life’(2001), ‘Summer in Abadon’ (2004) en ‘Autumn of the Seraphs’ (2007), en ook zelfs uit de EP ‘Offcell’ (2003).
Zo kreeg “Penelope” een hele losse bewerking, met vooral het drumspel van de nieuwe drummer dat veel organischer was dan de strakke drumbeat die we van de plaat kennen. Op andere momenten was Pinback dynamische en strak, een geoliede machine die zijn popparels met overtuiging de Vooruit in zwierde. Zo was “Boo” van ‘Blue Screen Life’ veel optimistischer en upbeat dan de rustige, ietwat depressieve uitvoering die we van de plaat kennen. Ook “Walters” was een van de hoogtepunten vanavond, door de afwisseling van piano en extatische uithalen van zowel Smith als Crow.
De blikjes Guinness deden Crow duidelijk deugd, niet alleen was hij fantastisch goed bij stem, goed halfweg ontpopte hij zich ook nog als een echte entertainer: Crow ontgorde zijn gitaarriem, nam de microkabel ter hand, begon aan een aantal turnoefeningen en dook dan de zaal in, terwijl hij gewoon doorzong. Hij passeerde ook achter ons door, zodat we moesten helpen om de microkabel op te tillen.
Na dit uitstapje, was het de beurt aan de videoprojecties om de show te stelen: tijdens “Good to sea you”, kregen we een hilarische video te zien van twee fans, die zich als Crow en Smith verkleed hadden en zo een superbe playbackondersteuning bij dit nummer brachten. Je kan trouwens die video op Youtube bekijken, gewoon ‘good to sea you” en Pinback intikken, moet je zeker eens doen. De andere videos waren trouwens ook bijzonder leuk: veel knullige fragmenten uit lowbudget sci-fi B-films uit de jaren zestig en zeventig: papieren ruimtetuigen en planeten van papier maché, bikinimeisjes die monsters uit den Aldi stenigen, melkweg-warpversnellingen die wel in een tuinhuis gemaakt leken, ...
Afsluiten deed Pinback met brio, de gaspedaal werd nog eens diep ingeduwd op “From nothing to nowhere”, waarin Smith en Crow om beurten “Ray/Vision” scandeerden, om zo naar een grote climax toe te werken.
In de bis  nam Pinback eerst wat gas terug, om dan vooral met “Prog” te excelleren, met zijn frenetiek ritme leek dit nummer wel op een “little ditty” van Primus, die andere band die zoveel melodie uit de bas haalt.
Rob Crow was in vorm vanavond, en daar zat de Guinness zeker voor een stuk tussen, wij kunnen alleen maar beamen: “Guinness is good for you”

Setlist: Victorious D; True North ; Tripoli; Non-photo-blue; His phase ; Diminished; Sender; Penelope; Walters ; Proceed to memory ; Loro ; Draw string ; Boo; Fortress; Good to sea ; Sherman ; Bouquet ; Syracuse; From Nothing To Nowhere
A request ; Glide ; Prog; AFK

Organisatie: Democrazy, Gent