Een mooie aanvulling in wat Pink Floyd vroeger zo bepalend en uniek maakte .
We keken er naar uit en we moeten er eerlijkheidshalve meteen aan toevoegen: we zagen Gilmour-Waters en co nooit live aan het werk, al hield de PULSE-dvd ons ’s nachts al wel eens lang wakker. Fans dus van Pink Floyd, ontegensprekelijk. En we wilden ‘ze’ nog eens zien en horen. In de vorm van The Australian Pink Floyd Show in Vorst, al hebben we het in se niet voor tribute bands. Maar hiervoor maakten we graag een uitzondering.
Net als de originele bandleden doen de Australiërs on stage niet veel meer dan hun muziek spelen. En dat doen ze verdomd goed. Niet moeilijk, want al meer dan twintig jaar imiteren ze de legendarische psychedelisch-symfonische Britse grootmeesters van de rock. Zelfs David Gilmour zag hen ooit goedkeurend aan het werk en nodigde hen zelfs uit op zijn vijftigste verjaardag. Voorwaar een compliment.
Ze zijn muzikaal dus goed, al zaten ze een beetje te strak gepakt in hun setting en trok de zang bij momenten wat verkeerd. Een geluk dat de driekoppige backing vocals toen de zaak overnamen en rechtrokken.
Het concert was aangekondigd als de ‘Greatest Hits’ en dat was niet helemaal het geval. Een aantal minder gekende nummers werden erin geduwd, ook al omdat de Aussies per se uit vier legendarische elpees (’Dark Side of the Moon’, ‘Wish You Were Here’, ‘The Wall’ en ‘Animals’) wilden selecteren. Lovenswaardig, maar dat deed de titel van de tour onrecht aan. Uiteindelijk misten we bijvoorbeeld “Mother” en “Money”, om er maar twee te noemen.
En ‘Money makes the world go round’. Het is big business geworden natuurlijk, die Australian Pink Floyd Show. Hun tourzak steekt vol met een ongelooflijke show, groot varken incluis. Het is ook niet elke ‘coverband’ gegeven om Vorst te vullen, maar werk wordt soms routine. The Aussies deden hun job in Brussel, we misten begeestering.
Ook de kiwi-knipoogjes van Down Under vielen niet bij iedereen in de smaak. Even in de kleine pauze voor ‘Wish you were here’ de deuntjes van ‘Neighbours’, ‘Suns and Daughters’ en Men at Work spelen, kon er nog mee door. De kangoeroe die in plaats van de originele ‘man on the flying bed’ constant doorheen het concert huppelde, kon op den duur op minder bijval rekenen, al was die in het eerste deel op de visuals de discjockey van dienst en haalde telkens een nieuwe plaat uit de kast, wat steeds op applaus onthaald werd.
Want fans waren het wel in Vorst. De gemiddelde leeftijd schatten, daar wagen we ons niet aan, maar het was aangrijpend hoe grijzende en al helemaal grijs-en-kale mannen uit luide borst de bijwijlen filosofische songteksten meebrulden. Mooi.
De visual projecties, waarin geprobeerd werd dezelfde atmosfeer van de Floyds te hercreëren, waren fijn en bijwijlen goed gekozen, al bleven het allemaal computeranimaties. Ook gaven ze daar hun eigen(tijdsere) interpretatie van “Brain Damage” door ‘recentere politici’ op te voeren. De afsluitende beelden van de originele bandleden - door de tijd heen - duwde de melancholie bij de fans nog even wat steviger door de strot.
We blijven achteraf bij ons idee over coverbands, maar waren blij het gezien en bovenal gehoord te hebben, vooral het tweede deel waar veel meer schwung in stak met als top of the evening het gevoel dat “Comfortably Numb”, hun hoogtepunt en meteen afsluiter, teweeg bracht. Dat was alvast overweldigend. “Run like hell” als bis was dan weer naar af. Het varken (en gelukkig geen kangoeroe) ten spijt.
Organisatie: Live Nation
Omdat de originele Floyd wellicht nooit meer zal optreden (één groepslid is onlangs naar de eeuwige filistijnen vertrokken en de rest lusten elkaar rauw) moeten we het stellen met een covergroep, maar wat voor één ! Een bende toegewijde Australiërs hebben zich sedert ’88 al op het repertoire van Pink Floyd gestort met als resultaat dat ze de songs beter onder de knie hebben dan Floyd zelf. Ze zijn ook verstandig genoeg geweest om de zwakke Pink Floyd periode, met name alles wat zich heeft afgespeeld na ‘The Wall’, links te laten liggen.
The Australian Pink Floyd Show heeft met het integraal vertolken van ‘The Wall’ ook niet bepaald voor de meest makkelijke opdracht gekozen, want het gaat hier niet alleen om één van de beste Floyd albums, maar ook om één van de meest grillige (met uitzondering van ‘Umma Gumma’ dan). Doch, het moet gezegd, hun interpretatie van dit legendarische album was ronduit indrukwekkend. Alles klopte, het instrumentarium, de imposante sound, het theatrale schouwspel, de gitaarsolo’s en de animaties. Deze laatste waren een creatieve aussie-bewerking van de originele filmprent en werden op een groot scherm achter de groep geprojecteerd. Dit zorgde voor een verbluffend schouwspel.
’The Wall’ was goed voor een totaalspektakel van twee uur en was in alle opzichten overtuigend, sterk en bijzonder geloofwaardig. Alsof het nog eens duidelijk moest gesteld worden hoe geweldig dit album wel is.
En daarna was het nog niet gedaan. Als bis speelden de Australiërs ook nog eens een foutloze uitvoering van de ultieme Pink Floyd song “Shine on your crazy diamonds”, wondermooi, net als “Wish you were here”. Drie dames zorgden voor adembenemende backing vocals en brachten tevens een mooie hulde aan overleden Floyd keyboard speler Rik Wright.
Aan de koppige Pink Floyd fans die het vertikken om deze band te gaan aanschouwen omdat het niet ‘the real thing’ is: dichter bij het origineel zal je nooit meer komen.
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
