Preoccupations - Serieus blijven
Preoccupations + New Candys
Je zal ons niet horen zeggen dat New Candys (****) vanavond een totaal nieuwe sound de wereld instuurden, maar deze Italianen bleken wel heel bedreven in wat ze doen. De mosterd en andere specerijen hebben ze gehaald bij Dandy Warhols, BRMC, The Warlocks, Brian Jonestown Massacre en The Black Angels. Hun songs vertoonden heel wat psychedelische trekjes en werden overgoten met ijle zang en hypnotiserende gitaartjes waarin heel wat reverb en echo weergalmde.
Inderdaad niets nieuws onder de zon, maar het bleef wel constant boeiend en de songs hadden een immer aanzwellend en verslavend karakter. Neem nu dingen als “Regicide” en “Cagehead”, allebei intrigerende tracks uit het nieuwste album ‘The Uncanny Extravaganza”, een sterk plaatje als je ’t ons vraagt.
Met Preoccupations (***1/2), voorheen Vietcong, werd een stap teruggezet naar de zwaarmoedige eighties. Heel even dachten we aan prille Psychedelic Furs, toen die nog niet richting lichtvoetige popmuziek waren afgedwaald.
Een stel ijzersterke songs, en dan vooral de oudere beestjes “Continental Shelf”, “March Of Progress” en “Bunker Buster” kwamen vlijmscherp en staatsgevaarlijk uit de hoek, maar elders kon Preoccupations de aandacht niet altijd even strak aanhouden.
Het werd ons vanavond nog eens duidelijk dat samen met de naamsverandering ook het repertoire aan agressie, passie en gramschap heeft ingeboet. De band klonk bij momenten heel bedreven maar daarnaast getuigden enkele mindere songs toch van wat gebrek aan intensiteit en vuur.
Hier stond een band op het podium die het enerzijds echt wel meende, maar anderzijds een beetje statisch in alle ernst zijn ding deed, alsof er hoegenaamd niet mocht gefeest worden. De zwartgalligheid van de eighties was heel even terug.
De ernst haalde het te vaak van het speelplezier, wat ook een beetje kon afgelezen worden aan de reactie van het publiek, we hebben maar weinig uitbundigheid opgemerkt vanavond.
Maar goed, destijds was het op de klanken van Joy Division ook volledig uit den boze om in een fleurig hawai-hemdje een vreugdedansje te staan opvoeren. We moeten toch een beetje serieus blijven.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Ludovic Vandenweghe
New Candys
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8598-new-candys-15-09-2025?catid=category
Preoccupations
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8599-preoccupations-15-09-2025?catid=category
Organisatie: Aéronef, Lille
Preoccupations is het vroegere Viet Cong die z’n politieke geladenheid in de groepsnaam liet vallen en muzikaal manifesteert in donker dreigende postpunk/indiewave rock . Het kwartet van de Canadese bassist/zanger Matt Flegel rammelt , garagerockt , postpunt, kortom een zwarte postpunkmis! Ssongstructuur , donkerte en sfeer zijn er in een aanhoudend intens broeierige spanning, door rauwe, hoekige, strakke, metaal klinkende en galmende echoënde gitaardwarrels , de overheersende, dreunende , repetitieve , grauwe basstunes , de stuwende , opzwepende drums en de zalvende elektronicariedels, die 60s psychedelica over enkele nummers doet waaien. De diepe stem van Flegel beklemtoont dat gitzwart opgetrokken universum .
De nummers voeren , slepen ons stap per stap mee , durven te ontsporen en baden in een waas van noise en galm . “Memory” met z’n elf minuten is hier het sterkst! Precoccupations zorgt voor een unieke sfeer , bouwt op , bijt van zich af en nestelt zich tussen onze oren . Hier komen een pak bands tesamen als Wire, Girls Against Boys, Interpol , Shellac en Savages.
Het materiaal klinkt tegendraads, complex als toegankelijk , poppy , zonder dat de donkere dreiging vervaagt . “Anxiety”, “Degraded” en “Stimulation” brengen allerlei stemmingen, die een duistere ondertoon hebben. “Sense” en “Forbidden” brengen ons even op adem.
We worden in een houtgreep gehouden in hun verzwelgende sound.
Preoccupations is het vroegere Viet Cong die z’n politieke geladenheid in de groepsnaam liet vallen en muzikaal manifesteert in donker dreigende postpunk/indiewave rock . Een goed uur lang worden de twee platen samengeperst door het kwartet van de Canadese bassist/zanger Matt Flegel . Wat een intensiteit! Niet voor niks waren zij curator al van het Wilde Westen georganiseerde Sonic City !
Op Preoccupations komen een pak bands tesamen als Wire, Girls Against Boys, Interpol , Shellac en Savages. Preoccupations rammelt , garagerockt , postpunt; songstructuur , donkerte en sfeer zijn er in een aanhoudend intens broeierige spanning, door rauwe, hoekige, strakke, metaal klinkende en galmende echoënde gitaardwarrels , de overheersende, dreunende , repetitieve , grauwe basstunes , de stuwende , opzwepende drums en de zalvende elektronicariedels, die 60s psychedelica over enkele nummers doet waaien. De diepe stem van Flegel beklemtoont dat gitzwart opgetrokken universum .
De eerste twee “Anxiety”, “Memory” , van de nieuwe titelloze plaat , voeren , slepen ons stap per stap mee , durven te ontsporen en baden in een waas van noise en galm . Weinig ademruimte ervaren we tussen de handvol nummers , die een unieke sfeer creëren, opbouwen, van zich afbijten en zich nestelen tussen onze oren .
Furieus gedreven klinkt Preoccupations dus. Het oudje “Select your drone” , van de EP ‘Cassette’ uit 2014 , is een aanstekelijke smaakmaker die het combi live niet vergeet . Preoccupations is messcherp , bruist, sprankelt en zorgt voor afkoeling tijdens deze warme dagen. Ze klinken tegendraads, complex als toegankelijk , poppy , zonder dat de donkere dreiging vervaagt . “Bunker buster” en favorieten “March of progress” , “Death” worden tot op het bot uitgediept, heerlijk vertier is het door de slepende , driftige, gierende ritmes en de effects , die een A place to bury strangers onder druk zet .
Verdwaasd worden we achtergelaten . Preoccupations zorgt voor allerlei stemmingen, die een duistere ondertoon hebben. We vertoefden een uur lang in die verzwelgende sound. Sterk staaltje dus!
Twee bands waren meegereisd Lab Coast en Cindy Lee , die ook uit het gerespecteerde Canada afkomstig zijn .
Lab Coast spelen warme , aangename , frisse, broeierige , sfeervolle poprock. De zweverige zangpartijen zorgen voor emotionaliteit en intensiteit . Ze waren alvast de meest poppy band vanavond.
Iets later kregen we Cindy Lee , een duo van een transgender lookalike en een multi-instrumentaliste , die een David Lynch sfeertje creëren. Een sensueel prikkelende sound , die cinematografie en cabaret op z’n Residents linkt, sfeervol geschift is , en dromerig als apocalyptisch klinkt door de toegankelijke, ontspoorde ritmes en de ijzige, hoog uithalende vocals en vocoderpartijen . Ongrijpbaar gek!
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Nederlands 
Français 
