Het leek erop alsof De Zwerver kort na Cedric Burnside - Legendary Shack Shakers opnieuw een mooie double bill beet had, alleen dacht het publiek daar aanvankelijk anders over.
Want was dat een bedroevend zicht toen de drie meiden uit L.A. de eerste noten uit hun instrumenten knepen. Al het volk (uitgezonderd drie dapperen) achteraan samengetroept op zo’n tien meter van het podium. Vind ik altijd zo pijnlijk maar gelukkig raakte dat gapende gat na een tijdje dan toch gevuld en toen zangeres Sade Sanchez vroeg of we misschien wat dichter konden komen werd uiteindelijk alle schroom overwonnen en werd de barrière tussen publiek en groep volledig opgeheven. Volkomen terecht want L.A. Witch speelde er een delicieuze set waarvan ik achteraf dacht: had ik dit in het café gezien dan hadden de drie me wellicht een delirium bezorgd.
L.A. Witch bracht behoedzame rock-‘n-roll met een zinderende onderhuidse spanning waar ook La Luz en de Allah-Las een patent op hebben hoewel het rockgehalte hier beduidend hoger lag. De ijle, galmende gitaar baande zich omzichtig een weg tussen surf, psychedelica en garagerock, ik kreeg er maar niet genoeg van. Samen met de sensueel zoemende bas van Irita Pai en de kurkdroge drums van Ellie English zorgde ze voor een bedwelmende waas. Naast die sublieme sound, die duidelijk naar de sixties refereerde maar tegelijkertijd erg eigentijds klonk, beschikte het stel ook nog over een rits degelijke songs zodat het plaatje helemaal klopte. Alleen had de stem van Sade Sanchez misschien iets forser gemogen. Ze had soms een wat zeurderig toontje maar waar emmer ik eigenlijk over: Tess Parks klinkt nog een stuk zeurderiger en die vind ik dan weer een geweldige zangeres.

Om eerlijk te zijn: ik was hier enkel en alleen voor L.A. Witch. Toen ik Radio Moscow in hun prille begin in 2008 samen met zo’n 25 anderen zag in café De Rots in Antwerpen vond ik ze heus wel charmant. Maar wat ik dan al vreesde werd bewaarheid toen ik ze enkele jaren later terug zag. De groep uit Story City, Iowa verloor zich helemaal in saaie oeverloze solo’s. Intussen is de groep verkast naar San Diego, Californië, blijkt Parker Griggs na talloze personeelswissels de enige constante en heeft Radio Moscow na zes albums ‘Alive Records’ ingeruild voor ‘Century Media Records’, waarop hun laatste plaat ‘New beginnings’ (uit 2017 alweer) verscheen.
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: de gitaarsolo’s die me de vorige keer de gordijnen in joegen vielen hier wat beter mee. Ze waren beperkt in duur maar het bleven toch enigszins nutteloze oefeningen in duizelingwekkende notenreeksen. Het contrast tussen dit eclatante gitaargeweld en de subtiele aanpak van Sade Sanchez kon niet groter zijn. Het minste wat je van Radio Moscow kan zeggen is dat ze zich een eigen (daar kan eventueel nog over gediscuteerd worden), herkenbare sound hebben toegeëigend. Dit was pure late sixties, early seventies (hard)rock. Cream of Blue Cheer maar dan zonder de knappe nummers. Samen met de plukkende bassist Anthony Meier en de zich danig in het zweet roffelende Paul Marrone probeerde Parker Griggs die pioniersperiode van de hardrock te reconstrueren, zo leek het toch. L.A. Witch zocht het in een al even ver verleden maar klonk toch nog eigentijds terwijl Radio Moscow daar geen enkele poging toe deed.
Niets op tegen want ik heb bakken vol platen uit die episode van de rockgeschiedenis. Maar je moet er wel iets mee doen. De sound imiteren, al is het tot in de perfectie volstaat niet want dan klink je al gauw gedateerd. Songs, die naam waardig, waren er nauwelijks en de zang van Parker Griggs beperkte zich tot een onbestemd gegrom, James Leg met een kater als het ware. Maar zelfs dan is het nog niet verloren. Stuw het net iets over the top zodat er een grappig aspect aan wordt toegevoegd (ik denk hierbij aan een Rev Brown) en dan kan je weer alle kanten uit. Helaas leek Parker Griggs me eerder een ernstig type die niet direct behoefte had aan die rare kronkels onder mijn hersenpan.
Was Radio Moscow dan zo slecht? Eigenlijk niet maar het deed me niets. Alleen in dat ene instrumentale nummer, kort voor het einde, liet Griggs zijn gitaar wat gevoel uitstralen. Meteen het enige moment waarin ik me enigszins kon terugvinden in die eindeloze vergelijkingen met Jimi Hendrix.

Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge

Overdaad schaadt, ’t is maar hoe je het bekijkt. Dit is dan ook een live album van een groepje die zodanig met de seventies dweept dat een mens er stoned zou van worden.
Bands die in de studio al vrij gul zijn met gitaarsolo’s doen er sowieso live nog een flinke schep bovenop, zo ook Radio Moscow. Dit trio heeft zowat alle inspiratie gehaald bij The Jimi Hendrix Experience, Cream, Blue Cheer, Cactus en Grand Funk Railroad, allemaal groepjes die bij wijze van spreken al eens durfden doorjammen tot een stuk in de ochtend.
Gitaarbeul van dienst bij Radio Moscow is Parker Griggs die zich in zijn overtollige solo’s laat bijstaan door trouwe volgelingen bassist Anthony Meier en drummer Paul Marrone. Een beetje zoals Hendrix en zijn toegewijde Experience luitenanten Noel Redding en Mitch Mitchell, de heren vallen niet echt op maar ze vormen wel een onmisbare en verdomd sterke ritmesectie.
Griggs is hier natuurlijk de grote hoofdrolspeler, zijn vocale capaciteiten zijn op zijn zachtst uitgedrukt eerder beperkt en daarom laat hij wijselijk dan ook uitvoerig zijn instrument spreken. Als u niet houdt van een overvloed aan gierende gitaarsolo’s dan mag u vroegtijdig de les verlaten. Wij daarentegen lusten hier wel pap van, maar wij hebben dan ook een dik pak platen van Jimi Hendrix en Rory Gallagher in onze kast staan.
Er komt 14 songs lang flink wat vuur uit Griggs zijn gitaar, de riffs en solo’s stromen in dikke lagen van de muren en de wah-wah pedalen zijn continue in de weer. Hoogvliegers zijn de bluesy medley “250 Miles/ Brain Cycles”, het in psychedelica ondergedompelde “Before It Burns” en de stevige afsluiter “So Alone”.
Fans die zoeken naar nieuw of onuitgegeven Radio Moscow materiaal blijven wat op hun honger zitten, de songs komen voornamelijk uit ‘Brain Cycles’ (2009) en uit de laatste studioplaat ‘Magical Dirt’ (2014). Het enige unicum dat hier te rapen valt is “Chance Of Fate”, een cover van het obscure seventies powertrio Sainte Anthony’s Fyre (een bandje die u heus even moet checken, we hebben dat ook gedaan en hebben het ons niet beklaagd) .
Gedurende een dik uur en een kwart gaat Radio Moscow onverstoord door met dit soort langharige retro-rock. Een beetje te veel van het goede misschien, maar dat heb je met zulke live platen. Love it or hate it.