Reverend and the Makers – Een Heavyweight Champion of the World in ’t café van het Depot
Reverend and the Makers
Depot
Leuven
2017-11-06
Emile Dekeyser
“Silence is Talking”, “Heavyweight Champion of the World”, “Bassline”. Het zijn van die nummers die je in een voetbalstadion of nachtclub in Groot-Brittannië hoort passeren en waarop iedereen uit de bol gaat, maar jij geen idee van wie in godsnaam dat nummer is. Reverend and the Makers zeg je? Nog nooit van gehoord.
Schande, eigenlijk. De band uit Sheffield heeft echt wel een paar voortreffelijke platen gemaakt. Toen ze in 2007 voorzichtig doorbraken met het eerder vermelde “Heavyweight Champion of the World” leken ze dezelfde weg op te gaan als hun stadsgenoten én boezemvrienden van Arctic Monkeys. Helaas (of juist niet) koos de band ervoor om, tegen de raad van managers, marketeers en indiepuristen in, die vonden dat ze net als the monkeys moesten gaan klinken, te volharden in hun mix van indie en dance. In thuishaven Engeland lukte het met die iets eigenzinnigere mix wel een doorbraak te forceren, daar spelen ze ondertussen in zogeheten academy's. Zo was er in de Academy van Manchester afgelopen zaterdag 2600 man en zondag in die van Leeds 2300.
Wat een contrast met afgelopen maandag, waar de band moest aantreden voor nog geen 100 man in de bar van Het Depot. Hoewel wat onwennig op dat kleine podium, yesterday I felt like a proper rockstar and today I feel like this is me first gig and all me mates have come, werkte de band wel een puike set af. “Banger after banger!”, zou The Reverend zelf meerdere malen uitroepen. En eigenlijk had ie daarmee geen ongelijk: zowel de dansbare tracks als “Shine The Light” en “He Said He Loved Me”, als de op vette gitaarrifs gebaseerde “Too Tough to Die” en “Black Widow” mogen er echt wel zijn en werden gesmaakt door het publiek. Een publiek dat vooral veel moest bouncen, handjeklappen en meezingen, wat The Rev in Engeland allicht geen 2x moet vragen. Hier in Leuven wel, en het siert hem dat ie keihard werkte om dat publiek naar zich toe te trekken, en het uiteindelijk ook wonderwel lukte.
Maar of zijn smeekbedes om de volgende keer al onze vrienden mee te nemen, zodat ze dan toch tenminste in de grote zaal mogen aantreden, nu aangehoord zullen worden valt nog af te wachten. De band zal zélf ook iets harder mogen werken op het Europese vasteland willen ze dat ooit bereiken: ze hadden al sinds 2009 niet meer in België gestaan (hun 2 support slots voor The Libertines in de AB in 2016 niet meegerekend). Maar dat is voor later.
Nu genoot The Reverend zichtbaar en volkomen terecht van een publiek dat ie overwonnen had, als was ie ‘The Heavyweight Champion of the World’.
Organisatie: Depot, Leuven
Op ‘REV’ is The Reverend Horton Heat eindelijk terug in bloedvorm. De band klinkt zoals we die het liefst hebben, gezwind, spits, krachtig, snel, met een hoog fungehalte en gebeten door het rock’n’roll beestje.
Jim Heath’s gitaar knalt als vanouds in spetterende psycho- en rockabillysongs, zijn flitsende solo’s vliegen door de lucht als bij Brian Setzer in betere dagen. Health leeft zich volop uit in sfeervolle snelle intrumentals als “Victory Lap” en “Zombie Dumb”, gaat de punkabilly toer op met “Schizoid”, transformeert zich in een volwaardige jonge Elvis in “My Hat” en doet een gooi naar allerhande snelheidsrecords in “Smell of Gasoline”, “Never gonna stop it” en “Let me teach you how to eat”. De gutsende contrabassen van Jimbo Wallace en roffelende rockabilly-drums van Scott Churilla volgen hem overal met schwung op zijn haastige pad.
Er zit weer volop vaart in The Heat, het was verdomd een tijdje geleden dat het flitsende rock’n’roll combo nog eens zo goed op dreef was. ‘REV’ barst van dynamische up-tempo rockers die wederom met zijn allen gaan over wulpse meiden, blitse auto’s, zombies en de geneugten des levens. Dat is net de reden waarom wij altijd van The Reverend Horton Heat gehouden hebben. Niks nieuws, natuurlijk niet, waarom zouden ze? Gewoon wat extra fixing-gel in die vetkuif en vooruit met de geit!
James C. Heat alias Reverend Horton Heat had het idee opgevat om in chronologische volgorde van elk van zijn platen een song te spelen, zo doorliep hij zijn carrière tot op heden in elf song.
Niet zo een slecht idee trouwens, zo zat de vlam er van bij het begin in met een hitsig “Psychobilly freakout” waarbij de poppen in de frontzone al meteen aan het dansen gingen om voor de rest van de set niet meer te stoppen. Er volgden vlijmscherpe versies van “400 bucks”, “Jimbo song” en “Galaxie 500”. The Reverend hemzelve speelde alweer een magnifiek en stomend potje gitaar en de rock’n’ roll stroomde met beken door de Trix.
Nadat album nr 11 ‘Laughin’ and cryin’ with RHH’ (laatste wapenfeit tot op heden) aan de beurt was geweest kreeg het publiek inspraak en werd het zowaar een verzoekprogramma met ondermeer geweldige versies van “Wiggle stick” en de fijne instrumentale surfsong “Big sky”.
Heat zorgde dan weer zelf voor een wervelend einde met een vlammend “Big red rocket of love”, een hitsig “Death metal guys” en een paar rake covers zoals een stomend “Folsom Prison” van Johnny Cash, zowat de favoriet van het voltallige publiek, en Motorheads anthem “Ace of Spades”, voor de gelegenheid gezongen door een opgehitste roadie.
The Reverend Horton Heat blijkt toch met voorsprong één van de betere acts te zijn in het genre. Waar anderen (zoals bvb het voorprogramma Phantom Rockers) blijven steken in de beperkingen van het psychobilly genre (beetje punk, een scheutje rockabilly en veel lawaai) is The Reverend iemand die meerdere horizonten opzoekt en de songs laat ademen en uitwijken naar country, blues en fifties. En wat James Heat vooral onderscheidt van het peloton is zijn sublieme gitaarspel, Brian Setzer achterna zeg maar.
Organisatie: Trix, Antwerpen (ism Drunkbelly)
De Brugse groep Westerbergs & Heavy Hearts hadden mij vorig jaar nog aangenaam verrast tijdens de halve finale van Westtalent in de 4AD en ik was dan ook benieuwd wat ze er tijdens een volledige set, waarin ze hun eerste EP ‘Arms to teeth’ kwamen voorstellen, van zouden bakken. Met zijn vieren (2 gitaren, toetsen en drums) hadden ze plaats genomen op stoelen, Woven Hand achterna?
Jammer dan dat de gedrevenheid van die laatsten hier in geen velden of wegen te bekennen was. Ken ‘Westerbergs Van Roose heeft nog steeds een formidabele stem en zijn muzikanten zijn absoluut geen sukkelaars maar de nieuwe richting die ze blijkbaar zijn ingeslagen was niet meteen iets om euforisch over te doen. Hun veel te gepolijste sound kon weinig emoties losmaken. Nochtans kon het anders want telkens als Westerbergs een song uit hun prille beginperiode aankondigde was het wel raak. Die oudere nummers, waar een zekere tristesse van afstraalde, klonken dan ook een stuk rafeliger en doorleefder. Ook de twee covers (van Band Of Horses en Gutter Twins) konden niet echt overtuigen. Kortom: een halve ontgoocheling.
The Reverend Peyton's Big Damn Band tapte uit een totaal ander vaatje. Dit drietal uit Brown County, Indiana bestaat naast de Reverend (gitaar en zang) zelf uit zijn vrouw Washboard Breezy Peyton en zijn neef Aaron ‘Cuz’ Persinger (drums). Van originaliteit kon je ze moeilijk beschuldigen maar hun authentieke stompende countryblues werkte bijzonder aanstekelijk en ook het publiek had dat meteen door en reageerde laaiend enthousiast. Reverend Peyton zong alsof hij net een wesp had ingeslikt en plukte als een razende aan de snaren van zijn 4 gitaren die hij had meegebracht (resonator guitar, national guitar, akoestische Gibson en een driesnarige sigarendoos). Even gaf deze flink uit de kluiten gewassen boskabouter een demonstratie hoe hij naast het gitaarmotief tegelijkertijd ook de baslijn op één en dezelfde gitaar kon spelen. Dit soort "kijk mama, zonder handen"-toestanden (hier zonder pedalen eigenlijk) hoeft voor mij eigenlijk niet maar voor één keer wilde ik dit wel door de vingers zien. En vrouwlief die hoste ,voortdurend raspend op haar washboard die ze op het eind ook nog in de fik zou steken, als een heuse big mama over het podium terwijl Aaron Persinger, in het gewone leven een singer-songwriter met John Prine-ambities, zich de ziel uit lijf mepte.
Teveel van hetzelfde zou een kniesoor kunnen opmerken maar als het steeds met bezetenheid gebracht wordt en soms zelfs het eenzaam hoge niveau van Left Lane Cruiser haalt, heb ik daar absoluut geen bezwaar tegen, integendeel. En dan te bedenken dat de dokters Reverend Peyton na aanhoudende pijn in de linkerhand als gitarist hadden opgegeven! Gelukkig vond hij na een inactieve periode uiteindelijk toch een dokter die hem succesvol kon opereren.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Uit de Arctic Monkeys stad Sheffield komt er een volgend tof bandje aandraven, Reverend & The Makers. Spil is de imposante zanger Jon ‘The Reverend ‘McClure - goede vriend trouwens van Alex Turner -, een man met een typical Britpop uitstraling, maar eentje met het muzikaal hart op de juiste plaats. Samen met z’n band staat hij garant voor Britpop meets indie in een web van aanstekelijke, dansbare synths. Op die manier zijn ze te situeren ergens tussen Blur, Oasis en de psychedelica van Primal Scream.
Ze speelden een afwisselende set van hun twee cd’s ‘State of things’ en ‘A french kiss in the chaos’. We hoorden en zagen een frisse, beweeglijke band en een zanger/performer, die een resem opzwepende, groovy songs bracht, maar al te graag z’n publiek vermaakte en hen nauw betrok bij hun materiaal, wat een dolenthousiaste menigte opleverde, die genoot van de overtuigende set in de Rotonde. Het draaide ‘em rond energie en charme bij dit zestal. De maatschappijkritische, soms messcherpe, teksten van McClure kregen door de vrolijke tunes een luchtig karakter.
Het nieuwe “Silence is talking” trok meteen de aandacht, snel gevolgd door de hitsingle van twee jaar terug “Heavyweight champion of the world”, waarbij McClure zich een gewonnen bokser waande. De zalvende intrigerende synths, de toevoeging van trombone en de backing vocals en danspasjes van Laura Manuel (op keys) gaven elan aan de set, zoals op “Bandits”, “No wood…”, “Open your window”, en het sfeervol opbouwende “Hidden persuaders”. Ze trokken de lijn door van strakke, snedige nummers, huppelende, springerige ritmes en fors klinkende psychedelicasynths op “Miss Brown”, “He said he love me”, “The machine” en afsluiter “Armchair detective”. Compromisloze opzwepende indiepop dus. En tot slot intrigeerde “Manifesto/People Shapers” door de spannende dreiging, het avontuurlijke karakter en de onverwachtse wending, net als het intense “Hard time for dreamers” dat een krachtiger staartje meekreeg, wat duidelijk aantoonde dat deze Reverend & The Makers veel in hun mars had en een ietwat moeilijke tweede cd, live probleemloos kon ombuigen in heerlijke, vrolijke, ontspannen pop!
Reverend & The Makers profileerde zich als een grootse band, die kon rekenen op een dankbaar publiek, die hield van de bindteksten en de grappen en grollen van de zanger McClure. Op het eind nam hij alvast de herinnering mee om het handjesschuddende publiek op foto vast te leggen.
En of McClure van z’n publiek hield … want na de opwindende set in de Bota nam hij iedereen letterlijk onder de arm in de tuinen van de Bota (“You, and me , outside”, haalde hij aan) en breide er nog een aardig geslaagd vervolg aan. Enkel begeleid van akoestische gitaar en stem, bracht hij nog een paar eigen songs (waaronder “State of things” en “Long long time”) en enkele covers, met een obligaat eerbetoon aan The Beatles’ “Revolution”.
Reverend & The Makers: puike liveband, die aanstekelijkheid, speelsheid, groove en stijl onvoorwaardelijk samen bracht …
Organisatie: Botanique, Brussel
Beloftevol bandje uit Sheffield zette de Dance Hall op z’n kopte Hasselt-Kiewit tijdens het Pukkelpopfestival, nog vóór de cd verscheen. Inderdaad, het uit Arctic Monkeys stad afkomstige gezelschap, onder Jon ‘The Reverend’ McClure, heeft een aanstekelijk debuut uit, dat bol staat van groovende danspop, ergens tussen de Britpop van Blur, Oasis en de psychedelica bleeps van Primal Scream.
”Heavyweight champion of the world”, “Open your window”, “He said he loved me” en de titelsong zijn opzwepende songs door de trancy beats. Af en toe wordt McClure’s zang ondersteund door backing vocaliste Laura Manuel.
Maar ook bij Reverend & The Makers slaan de sexuele fantasieën op hol: het voorspel wordt ingeleid door het sfeervolle “Sex with the ex” en het is postcoïtaal genieten van het afsluitende “Armchair detective”.
’The State Of Things’ is een geslaagde, dansbare, fijne plaat geworden.
Nederlands 
Français 
