Marcel zingt Boudewijn – Een muzikaal erfgoed dat blijvend mag gehoord worden!
Marcel De Groot
Marcel zingt Boudewijn … Het idee om zijn vaders repertoire te vertolken, speelde al langer in Marcel’s hoofd. Met zijn drieën op akoestische gitaar speelden ze een goed anderhalf uur een mooi overzicht van z’n oeuvre van de Lage Landen kleinkunst, die de sterkte van het Nederlandstalige lied en de songtekst na al die jaren nog steeds ondersteunt.
Gezien pa de podia vaarwel heeft gezegd enkele jaren terug, hij is 81 intussen, wil zoonlief het muzikaal vlammetje nog niet volledig uitdoven. Met multi-instrumentalisten en virtuozen Martin Bakker (Nits, Gruppo Sportivo, Freek de Jonge …) en Rens van der Zalm (Frank Boeijen, Youp van ’t Hek …) wordt gegrasduind in het rijk gevulde oeuvre van Boudewijn.
We horen het puike, sterke songwriterschap van Bouwewijn samen met Lennaert Nijgh én van Neerlands Hoop (Freek De Jonge en Bram Vermeulen). En tussenin krijgen we verhalen en anekdotes uit de unieke carrière.
Het hoeft niet te worden gezegd … Boudewijn De Groot was een Groots en één van de Bekendste sing/songschrijvers van Nederland, begonnen als protestzanger, die de kleinkunst groot heeft gemaakt. Hij werd bekend met een pak songs als “Welterusten meneer de president”, “Het Land van Maas en Waal”, “Als de rook om je hoofd is verdwenen”, “Meester Prikkebeen”, “Jimmy (de eenzame fietser)” , “De zwemmer”, “Meisje van 16”, … enzovoort, enzoverder….
Boudewijn De Groot bewees hoe eenvoudige Nederlandstalige pop kon raken, prikkelen en overtuigen.
We kregen er hier een selectie van te horen , met ook andere nummers die hij als liedjeskoppel schreef al of niet met Nijgh of leeftijdsgenoten Neerlands Hoop. En het project Vreemde Kostgangers met wijlen Henny Vrienten en de onlangs overleden George Kooymans werd niet vergeten.
‘Het oeuvre van pa is een erfgoed dat blijvend mag gehoord worden’ , haalde zoon Marcel prompt aan. Hij zorgde voor een boeiende set vol nostalgie, sober, sfeervol, ingenomen, dromerig, broeierig van aard. We zien hier waar artiesten als Bart Peeters, Gorki, De Mens, Noordkaap, Bazart, Yevgueni of Zesde Metaal en de rits Nederlandse artiesten als MAM, The Scene, Tröckener Kecks of Spinvis ergens de mosterd hebben vandaan gehaald.
Het begon allemaal zeemzoeterig in een sunday afternoon warme gloed door songs “Eva”, “Als jij niet van mij houdt” en “Hoe heet het nu ook alweer” , nummers die nu net de donkere dagen van november ondersteunen, waarbij je wat dichter bij elkaar schuift of elkaar de hand vastneemt.
Naast de akoestische gitaren of bas werd de accordeon of mandoline boven gehaald, wat de sound wat afwisselde en kleur bood. Een lichte swing, groove was dan ook niet veraf in het intense, sfeervolle materiaal, o.m. op “Ballade voor de vriendinnen van 1 nacht”, “Vrijgezel” en “Vondeling van Ameland”.
In deze muzikale reis krijgen we middenin enkele kleppers van herkenbaarheid, “Verdronken vlinder” en “Testament van m’n jeugd”. Ademruimte voor de instrumentatie dan op “Terug van weggeweest”. Het warme onthaal deed de drie deugd.
Een eerbetoon aan het Vreemde Kostgangers project aan de twee overleden grootheden hadden we met het integere “Scheiding”.
Een uiterst amicale set dus met de stem van Marcel die dichtbij pa leunt. We dreven verder zachtjes op een wolk terug in de tijd met “Tip van de sluier”, “De avond (ik geloof in jou)” en twee geschreven composities “Mallebabbe” (Rob De Nijs) en “Annabel” (Hans De Booij), in een feller uptempo ritme en met een zeker meezinggehalte.
… Alsof Simon & Garfunkel er mee gemoeid waren hier …, we hoorden hen in de background, ook zij waren net als Boudewijn De Groot en Lennaert Nijgh twee grootse namen in het schrijven en zingen van composities.
Mag Festival Dranouter het festival zijn waar deze drie mogen staan, na Pa-lief, die bijna twintig jaar geleden er één van de avonden afsloot. Het zijn zo van die dingen, die nummers van Bouwewijn die ons doen besluiten dat we te maken hadden met een knap zanger/ songschrijver wiens songs niet mogen godvergeten of begraven zijn ….
Organisatie: Kursaal, Oostende
Begin vorig jaar waren we al serieus onder de indruk van ‘Langspeelplaat’, het debuutalbum van de Nederlandse band Groot Onderhoud, omwille van de referenties naar het beste van de Nederpop uit de jaren ‘80. Ondertussen zijn we een tijd verder. Er volgden nieuwe nummers en nieuwe mensen in de bezetting van de band. En nu is er “Verkeerde Rij”, een beest van een single.
In de jaren ’80 had dit geheid een hit geweest, maar ook vandaag moeten hier nog fans voor te vinden zijn: een hitsig ska-ritme dat uitnodigt tot een dansje en een grappige tekst in het Nederlands waar ook nog wat laagjes onder zitten. Dit kan zo op Radio 1 en 2.
Review
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/93991-langspeelplaat
https://www.youtube.com/watch?v=MD_oOnsyOT4
Groot Onderhoud is een nieuwe Nederlandse band die aan de haal gaat met de erfenis van Doe Maar en andere Nederpop-bands uit de jaren ‘80. Op hun debuutalbum ‘Langspeelplaat’ mengen ze vrolijk pop met reggae, rocksteady en ska en dat allemaal in het Nederlands.
Eén van de troeven van Groot Onderhoud is zanger Sebastiaan Kleijne. Zijn stemkleur en accent klinken heel vertrouwd, maar het is moeilijk om er een naam op te plakken. Ergens tussen Nol Havens van VOF De Kunst en Huub van der Lubbe van De Dijk in, maar er zijn vast nog meer namen die je hiermee kan associëren.
Als tekstschrijvers komen ze bij Groot Onderhoud in de buurt van Vrienten en Jansz, al zullen ze er zelf vast vrede mee hebben dat ik die twee nog een categorie hoger inschaal. De verhalen komen recht uit het hart, zijn mooi verwoord en hebben voldoende relevantie en betekenis om te blijven boeien. Een beetje meer maatschappijkritiek in de teksten zou mooi zijn, op een volgend album misschien.
Muzikaal is de combinatie van aanstekelijke reggae en dansbare Nederlandstalige popmuziek een eresaluut aan Doe Maar en dat horen we het beste op het hitsige “Webcam”, het melancholische “Hart Te Huur”, “Buitenspel” en titeltrack “Langspeelplaat”. Er zijn ook momenten dat we denken aan Toontje Lager (“Koud Gehad”), VOF De Kunst (“Volslank” en “Overslaan”), de Frank Boeijen Groep (“Man In De War”), De Dijk (“Gaat Het”) en zelfs Rowwen Hèze (“Volslank” en “Zandloper”).
Met het toevoegen van tuba en accordeon zit Groot Onderhoud op de grens met genres waar ze misschien beter van wegblijven, maar dat is dan ook zowat de enige opmerking. Dat deze ‘Langspeelplaat’ enkel als CD uitkomt en niet op vinyl, is jammer, maar daar kan nog aan gewerkt worden.
Groot Onderhoud voert ons terug naar de leukste momenten van de jaren ’80 en zorgt ervoor dat we onze dansschoenen terug uit de kast halen. Ik kan niet wachten om deze band live aan het werk te zien in Vlaanderen.
https://www.youtube.com/watch?v=wxVVF9Sz0xM
Schroothoop - livestream - Iets unieks, sterk en visueel mooi met instrumenten uit afval
Creatief omgaan met livestreams …Pilar , Brussel doet het met een virtual reality, in 360°. Tem 30 april kun je een zestal concerten op de site bewonderen via een VR-brilletje.
Eén van de bands die we graag in de schijnwerpers wensen te plaatsen is Schroothoop , een collectief , een drietal, die elkaar vond in het Brusselse.
Schroothoop wie? Het zijn drie instrumentenbouwers , kun je wel zeggen … Multi-instrumentalist/saxofonist Rik Staelens, samen met percussioniste Margo Maex en bassist-klarinettist Timo Vantyghem knutselen hun instrumenten in elkaar en geven een avontuurlijke, experimentele mengelmoes van sounds.
Schroothoop geeft (z)werfafval een muzikaal tweede leven . Het instrumentale trio fabriceerde een drumstel van bidons, blik en oud ijzer , een bas van een werfemmer en wasdraad, en flutes , klarinetten, tuba’s gemaakt van pvc .
Ze hebben nu een EP uit, ‘Klein gevaarlijk afval’. Met eenvoudige materialen die in de vuilnisbelt belanden , weten zij iets unieks te maken, iets nieuws te creëren en na te bootsen.
De sound van hun zelfgemaakte instrumenten werken in op de dansspieren of zorgen net voor die juiste dosis ‘onthaasting’ in deze soms gekke tijden. Verdomd, het klinkt goed , aanstekelijk, chilly en het laat veel over je verbeeldingskracht .
Een exotische , ambachtelijke sfeer krijgen we door deze meltingpot , een smeltkroes aan stijlen, zonder de melodie uit het oog te verliezen. De sound en het geheel klinkt aangenaam, ontspannend, chillend en groovy. Het is visueel fijn, met een knipoog naar Einstürzende neubauten.
Het ritme intrigeert , de flutes leiden de song in , een muzikale wereld opent zich van world - etno - psychedelica - pop. Een versmelting van onze Westerse met de Oosterse cultuur en Afro. Met de repetitieve, zachtmoedige en groovy percussie en de basses plaveien ze de weg naar een ongerepte natuur .
Een vijftal nummers stelden ze voor. O.m. op “Obsolescence programmée”, “Mammoettanker” en “Magnetron” , mengen ze alles mooi in één nummer. Het is fijn om te zien hoe ze hun zelfg(b)ebouwde instrumenten bespelen en geluidjes laten horen van allerhande afval.
Al de stijlen die ze brengen, kun je bevatten in een multi-culturele stad als Brussel; om van weg te dromen , weg te smelten en om van te genieten .
Schroothoop heeft iets unieks in elkaar geknutseld, iets moois ritmisch en visueel; een schitterende 360° ervaring dus …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in De Casino, Sint-Niklaas, september 2020
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/schroothoop-06-09-2020.html
Organisatie: Pilar, Brussel ism Schroothoop
Bassist Paul Van Gysegem, die vooral bekend is als schilder/beeldend kunstenaar, was in de vroege jaren '60 al bezig met het verkennen van een nieuwe muzikale taal, aangewakkerd door de Amerikaanse avant-garde. Percussionist, componist en pianist Chris Joris behoort tot de top percussionisten in Europa en pioniert sedert decennia met alle mogelijke etnische muziekvormen waarvan hij subtiel gebruik maakt in zijn composities en improvisaties. Trompettist Patrick De Groote begint zijn jazzparcours in 1965. Al vroeg wekken free jazz muzikanten als Ornette Coleman, Cecil Taylor en Don Cherry zijn interesse en in 1966 vraagt Paul Van Gysegem hem in zijn free jazz groep.
Dit prachtige werk bestaat uit pure free jazz improvisaties waarbij iedere muzikant en ieder instrument in hun virtuositeit aan bod komt en waar de grenzen voortdurend afgetast worden. Elk stuk neemt je mee naar een soort paradijs van menige klanktapijten waarbij piano, drums en contrabas gretig debatteren met elkaar. Ontspanning door de spanning dus.
1. Boundless 2. Hakketak 3. Windward 4. Leaflet 5. Talking 6. Frinket 7. Flash 8. Celestics 9. No Comment
Vijf gezinsleden en nakomelingen van Roots Rielemans hebben elkaar gevonden in dit familieproject . Ze zijn een hechte familie en een even hecht gezelschap die een unieke sound van rootsamericanablues en countryfolk spelen . De producer was Malcolm Burn, die al instond voor gerespecteerde artiesten in het genre als Daniel Lanois , Emmylou Harris , Neville Brothers en Bob Dylan.
We horen intens doorleefd materiaal , kleur gegeven door de wisselende en aanvullende vrouwelijke en mannelijke stemmen.
Dit Rielemans project verdient respect en airplay en toont dat rootsamericana levendig , fris , en ingenomen goed kan zijn …
Info op www.rielemans.be
Rusty Roots bestaat 10 jaar en we zullen het geweten hebben! Vanavond stellen ze hun vierde album ‘Your host’ voor in de Muziek-o-droom in Hasselt.
De Peerse blues band zorgt voor een heuse volksverhuizing en voor één avond is de Limburgse hoofdstad Peers getint. Speciaal voor deze CD voorstelling worden de backing vocals verzorgd door Bart en Roel van Roza Parks. Peerser als dit kan een avond niet worden, wij zijn er klaar voor.
We hadden al opgevangen dat Rusty Roots was afgeweken van hun typische blues sound, de verwachtingen lagen dus hoog en de nieuwsgierigheid was ook volop aanwezig.
Mixer en producer van het album is niemand minder dan Mario Goossens (Triggerfinger) en het is meteen te horen. Rusty Roots is meer rock als blues geworden, al blijven ze toch heel herkenbaar. Persoonlijk bevonden we ons ergens eind jaren ’60, helemaal ons ding dus en we zijn er absoluut niet rouwig om dat ze hebben besloten een nieuwe weg in te slaan.
De stem van Jan Bas, tja, wat kunnen we daar over zeggen? Zalig! Ogen dicht en genieten maar, want deze nieuwe CD is meer als te pruimen, we zijn content. Het duurt niet lang of we staan te dansen met enorme voldoening..
Het publiek weet de nieuwe sound ook te appreciëren en na ieder nummer merken we dat het applaus sterker wordt. Kippenvelmoment voor ons, was zonder twijfel “Smiling faces”. Een nummer dat we thuis nog veel zullen opzetten met ‘smiling face’.
Gitarist Bob treedt meer en meer op de voorgrond en tijdens het tien minuten durende “Fades out” staan we gewoon met de mond open. Een nummer van 10 minuten dat blijft boeien en een heerlijke gitaarsolo, daar doen we ons pet voor af.
Rusty Roots brengt, gelukkig voor ons, nog 2 bisnummers alvorens ons naar huis te sturen met de woorden: “Tell it like it is”.
Bij deze: Rusty Roots was geslaagd en de CD is na 1 dag al haast grijs gedraaid.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Noteren we een koersverandering bij The Bloody Beetroots?!. Na vanavond zeker! Het aangekondigd hels lawaai heeft niet plaatsgevonden. Afgelopen woensdag, nadat ze de AB op z’n grondvesten deden daveren drie jaar terug, komen Simone Cogo aka ‘Bob Cornelius Rifo’ en zijn gemaskerde kornuiten van The Bloody Beetroots terug naar de ‘lieu du crime’. En zeggen dat de tweede passage van de Italianen in de Ancienne Belgique meer meehad van een sisser effect deze keer …
21h – The Bloody Beetroots – de ‘drie bloederige bieten’ komen het podium op voor een ‘echte’ live. Er hangt elektriciteit in de lucht .Het moet gezegd , dat de fans veel van de Italiaanse band verwachten, gezien ze in 2010 op de knieën zaten van hun verpletterende gig. Maar ipv explosies van BPM en elektropunk riffs , die The Bloody Beetroots drie jaar geleden aan het Belgische publiek serveerden, wordt de grote ‘Cornelius’ en C° gekenmerkt van een tekort aan overtuiging, zowel op het podium als op het niveau van hun materiaal .
In de eerste plaats, en logischerwijs, kwam dit door de nieuwe songs, stukken die eerder flets aandoen (de vreselijke single “Chronicles Of A Fallen Love” is er zo’n voorbeeld van), ver van hun muzikale gekte en flitsende, pompende beats. De drie muzikanten halen zelfs het niveau van een schitterende « Romborama » naar beneden. Of zoals die compleet verwoestende « Talkin’ In My Sleep »: in zijn originele versie is « Talkin’ In My Sleep » een hitsige, driftige compositie met een Lisa Kekaula (The Bellrays) in topvorm , die al haar vocale kracht gebruikt om onze oren te doen trillen . Maar vanavond is de kracht van de basses en de stem té gedempt !
Hun furieuze, knallende BPM vond ergens plaats temidden het parcours, wanneer het trio hun de klassieker « Warp » speelt. Een nummer met het verwachte effect, waar iedereen naar hunkerde .
Maar het tsunami effect bleef vanavond uit . Een gemiste kans . The Bloody Beetroots zijn een beetje téveel gekalmeerd… Zucht …
Redouane Sbai – vertaling Jolien Kerkhofs en Johan Meurisse
Organisatie : Live Nation
Een aangename kennismaking hebben we ervaren bij ‘Agree to Disagree’ van Root, een trio uit Gent . Het is al hun tweede cd , en de plaat biedt een homogeen, toegankelijk en experimenteel klankenpalet van jazz, rock, psychedelica, krautrock en postrock . Het trio is sterk op elkaar ingespeeld en biedt een rits sterke instrumentale songs , die cinematografisch , sfeervol als groovy klinken . Een eigen geluid door een niet alledaags basisinstrumentarium van piano, keys , Hammond , aangevuld met bas en drums .
Tja , ze zijn een beetje onze Wizards of Ooze , eigentijds , eigenwijs en overtuigend!
http://www.rootband.be
Het uit Philadelphia afkomstige The Roots is niet zomaar een hiphopband. Nee , hier wordt door live instrumenten een amalgaan aangeboden van hiphop, soul , jazz, funk , retrorock en rock’n’roll, wat hen zo respectabel maakt. Een brede waaier aan stijlen worden in een aanstekelijke, ritmische jam gespeeld, direct, strak, spannend en meeslepend.
The Roots wordt gedragen door klassemuzikanten en in de spotlights komen MC Black Thought en drummer Ahmir Thompson (alias ?uestlove) , die al met een rits artiesten als Iggy Pop, Little Richard en Amy Winehouse hebben samengewerkt .
Al bijna vijfentwintig jaar zijn deze gasten bezig . Een doorbraak naar een groter publiek forceerden ze met het album ‘Phrenology’ waarop de single “The seed” met Cody Chesnutt is terug te vinden . Vanavond geen Chesnutt op de stage, maar het nummer werd in verschillende tempo’s geserveerd.
Een rhymefeestje hoorden we, waarbij de songs verrassende wendingen kregen en in wisselende vaart werden gespeeld, wat nu net die band boeiend , divers maakt. De verschillende stijlen hoor je in de gitaarloops , bas, tuba, keys en drums ; de pruttelende rapzang rijmt en breit alles aan elkaar . Heerlijk broeierig en stevig klinkt die ‘jungleboogie’ formule op live knallers als “Mellow my man”, “What they do” , “Get busy” en “Proceed”. Ouder werk , inderdaad , het zijn blijvers voor deze ‘rocksteadycrew’ . In hun swingend materiaal is er ruimte voor eerbetoon en citaten, o.m. aan Beastie Boy MCA “Time to get ill” en “Paul Revere” , en een vleugje Outkast , Gary Glitter en Guns’n’Roses; probleemloos wordt alles op stropende wijze gesmeerd …
Een band als The Roots past ideaal in de feeërieke omgeving van het Rivierenhof . Het publiek ging voor een knikkebol, een heupwieg , een handbeweging , een danspas en handclaps. Ze werden warm en sterk onthaald , en ze konden er maar niet genoeg van krijgen. Na een uitgebreide bedanking kon het feestje worden verder gezet met een after party. This was a great Roots …
Eerder hadden we een ontspannende , zomerse set van Brzzvll , die ook met een volledige live band aantraden . Net als The Roots slagen zij erin een stomend setje te presenteren met een aanstekelijke en scheurende mix van 70s jazz, funk, psychedelica, vette afrobeats en sax, onder de bezwerende, zwoele vrouwelijke zang van Gloria Boateng . Hun loungy, opzwepende sounds was verrassend.
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
Een volgepakt l’Aéronef stond nonchalant te keuvelen tot opeens de lichten doofden en de hel los brak... want The Bloody Beetroots waren ten tonele verschenen …
Wie dacht dat dit Italiaanse duo gewoon schijfjes en plaatjes gingen opleggen, kwam al snel bedrogen uit! Onder leiding van dj/producer Bob Cornelius Rifo op piano/bass en zang, Tommy Tea op synths en met versterking van Edward Grinch op drums werd een live band gecreëerd die deed denken aan Goose en Foxylane, maar ook invloeden van Daft Punk en Justice waren nooit veraf.
Het gemaskerde trio ging furieus van start en de zaal ging direct collectief uit de bol. De opzwepende mix van electro, punk, house, hip hop en rave werd verwoestend hard door de speakers geblazen, een immens dansbare wall of sound nam iedereen mee die het op z'n weg vond.
De diversiteit in de verschillende composities was indrukwekkend, de ene keer de eclectische synths een andere keer de diepe bass-lijnen, ieder nummer zat vol verrassingen en Rifo wierp zich op als de volksmenner bij uitstek. Rifo ook geschoold als klassiek pianist, leidde meerdere nummers ingetogen in via de piano om even later te laten losbarsten in een tornado van samples, beats en een bovenal dansbare sound. Ook zijn voorliefde voor punk en rockabilly droop er vanaf, dit was af te leiden uit z'n UK Subs vest en de hardcore/punk cover van Refused “New noise”. Toen midden in de set floorfiller “Cornelius” werd ingezet, ontplofte de zaal volledig, crowdsurfers werden gespot, het balkon daverde en de band denderde gewoon voort.
Er volgden nog een resem tracks uit hun vorig jaar bejubelde debuutschijf ‘Romborama’ waaruit vooral ”Butter” en “Warp 1.9” hier voor de nodige 'averij' zorgden. Op her en der een pianointro na bleef het tempo hoog liggen en was het tsunami effect na een uur lang gebeuk nog steeds niet uitgedoofd.
I
n de bisronde werden op de tonen van Bach en met steun van een violist voor de laatste keer alle registers opengetrokken, als dit de voorbode was van hun passage op Werchter dan zorgen ze daar best dat de Marqueetent goed vaststaat want deze Italo boys laten een storm van vernieling achter in de goede zin van het woord.
Organisatie: Aéronef, Lile
De aftrap van de Europese najaarstournee van één van de beste (zoniet de beste) live hiphop formaties The Roots, werd geopend met een knaller van formaat in Lille. Voor ruim tweeduizend enthousiaste aanwezigen werd een indrukwekkende en mooi overzicht gebracht van de inmiddels twintigjarige carrière van deze 'veteranen'. MC Black Thought werd live bijgestaan door een volledige band: gitarist Kirk Douglas, bassist Owen Biddle, percussionist Frankie Knuckles, keyboardspeler Kamal Grey, tubaspeler Dan Bryson en natuurlijk drummer Questlove (die met zijn raar kapsel).
”Thought @ work” en “Here I come” openden de set. Meteen werd duidelijk dat de band in vorm was en dat het publiek er zin in had. Het donkere “Game theory” van de gelijknamige plaat en het uptempo “Star” volgden daarna in sneltreinvaart. Het felle “In the music”, het funky “Get busy” en de 'oudjes “Proceed” en “The realm” waren daarna aan de beurt. We hoorden vervolgens knappe vertolkingen van “Long time”, “Mellow my man” en het hevige “Criminal”. Drummer Questlove en percussionist Frankie Knuckles brachten daarna een leuke instrumentale jam waar het publiek uitzinnig op reageerde.
Bij de doorbraaksingle “You got me” steeg de temperatuur tot tropische hoogtes. Dit wereldnummer werd verlengd tot een fel gesmaakte medley met fragmenten van “Sweet child of mine” (Guns n' Roses), het opzwepende “Bad to the bone” (George Thorogood) en de classic “Who do you love?” van The Doors. Gitarist Kirk Douglas eiste hierbij een hoofdrol op met zijn intense en fraaie solo's.
Zeer overtuigend live set! Hiermee leverden ze nog eens het bewijs dat ze geen doorsnee rapgroep zijn en dat ze durven buiten de lijntjes te kleuren. “Rising up” en het rhymefest bij uitstek “The next movement” besloten de reguliere set.
Tuurlijk was dit niet voldoende en kwamen ze terug voor kolkende versies van “The seed” (hun bekendste song), “I can understand it” en “Men @ work”. The Roots overtroffen hun feestje op FihP te Oudenaarde met een fantastisch puike show.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille ism Aéronef, Lille
Nederlands 
Français 
