STAKE - Er zijn altijd doelen … Als je echter bereikbare doelen voor ogen hebt, lukt dat doorgaans altijd

STAKE is een soort doorstart van Steak Number Eight. Toen het viertal aankondigde om te stoppen, maar vrijwel meteen daarna aankondigde dat ze met een ander project gingen beginnen, was het afwachten welke richting het zou uitgaan. We kunnen de Steak-fans geruststellen want het nieuwe project ligt niet zo heel ver van wat ze ervoor maakten. Met ‘Critical Method’ bewees de band volwassener te zijn geworden, en ook meer melodieuzer. De recensie van onze recensent kun je hier nog eens nalezen
Hoe dat live klinkt? Dat kun je hier lezen in ons verslag van Alcatraz Metal Fest 
We hadden vóór het optreden een heel fijn gesprek met Brent

Brent, deze vraag is wellicht al honderd keren gesteld, maar waarom de naam Steak Number Eight veranderen in STAKE?
Steak Number Eight was eigenlijk een proces dat al veel jaren bezig was, we voelden aan dat we die periode achter ons konden laten, en klaar waren voor een andere stap. We hebben STAKE behouden omdat iedereen al Steak zei als het over ons ging. Laat ons dus stellen dat we gewoon die bladzijde hebben omgedraaid, en een nieuwe bladzijde zijn begonnen.

Puur muzikaal bekeken klinkt STAKE , ook live, meer melodieuzer dan Steak Number Eight. is dat ook een bewuste keuze? Zijn er ook nog groeimogelijkheden?
We zijn bewust een iets andere richting ingeslagen, en zullen dat op de volgende platen ook min of meer doen. Vooral met de bedoeling om ons een beetje los te scheuren van ons verleden, en naar de toekomst te kijken. We waren jonge pubers toen we met Steak Number Eight zijn begonnen, en zijn nu toch wat meer volwassen geworden. Alle verdere veranderingen zullen we dus omarmen , zoveel is zeker. Er zijn zeker nog groeimogelijkheden wat STAKE betreft.

Wat deze coronatijden betreft, die waren voor iedereen wel zwaar op een of andere wijze, zijn jullie er als band sterker uit gekomen?
We zijn allemaal in onze schulp gekropen voor de eerste vier a vijf maanden. We zijn dan beginnen werken aan een nieuwe plaat, ergens was het een soort tijd voor bezinning voor iedereen maar zijn we vrij snel terug naar elkaar toegegroeid.

Als ik het goed begrijp komt er dus nieuw platenwerk uit?
In februari of maart gaan we singles beginnen droppen. Het zal dus toch nog even duren eer die plaat effectief uitkomt. Maar die komt er zeker.

Ik merkte het bij veel bands, de honger om live te spelen was op Alcatraz Metal Fest bij iedere band heel groot, bij jullie ook veronderstel ik?
Onze eerste show in Italië, nog steeds met maatregelen en zo, was echt een stressvolle bedoening voor ons omdat het de echte eerste keer was na zovele maanden dat we nog eens op het podium stonden. Daarna hebben we een show gehad in Antwerpen en Werchter Parklife. Die zijn allemaal zeer goed verlopen, we hebben ons zeer goed geamuseerd. De show op Alcatraz Metal Fest is zeker iets waar we enorm naar uitzien.

Ik heb jullie gezien op de Lokerse Feesten, maar moet toch toegeven een band als STAKE heeft die twaalfde man – zijn publiek – echt nodig om voluit te kunnen gaan, door die afstand met mondmaskers en stoeltjes was dat toch anders dan op Alcatraz Metal Fest? Mee eens?
De show op Lokerse Feesten was voor mij persoonlijk iets minder geslaagd, ook al was iedereen dik tevreden daarover. Maar het klopt dat we dat publiek echt nodig hebben om voluit te kunnen gaan, dat is nu dus inderdaad heel anders.

Zijn er wat live optredens betreft nog verdere plannen?
In Oktober doen we een mega toer doorheen kleine zaaltjes. Allemaal zaaltjes van maximum 200 tot 300 man. We gaan ook een soort try-out doen van de nieuwe plaat, links en rechts wat nieuwe nummers brengen en zo een nieuwe set op poten zetten. We zien het volledige zitten om er in het najaar dus stevig tegenaan te gaan. Maar het zal dus kleinschalig zijn. Na februari/maart komt de plaat uit en dan zullen we een grotere show spelen, en de komende zomer terug wat festivals.

Zeer benieuwd naar die nieuwe plaat. De vraag is al een beetje beantwoord, STAKE heeft zijn stempel weten te drukken op het Belgische rock gebeuren, en dik verdiend, zijn er nog ambities of doelstellingen die jullie voor ogen hebben?
Er zijn altijd doelen, als je bereikbare doelen voor ogen hebt lukt dat doorgaans. Een doel is zeker in het Buitenland wat meer spelen, dat is een volgend doel op zich. Altijd blijven verder werken en bouwen aan de band , is wellicht de grote ambitie.

Wat me ook opvalt, ondanks het succes sta je nog steeds met beide voeten op de grond dat waardeer ik enorm aan jou. Op weg naar hier voor dit interview spraken mensen je aan voor een foto en zo, je deed dat zeer gewillig. Top
Zonder ons publiek zijn we niets, dat is iets dat we altijd voor ogen hebben gehouden. Ons publiek is een belangrijke pion binnen de carrière van ons als band en artiest.

Je bent natuurlijk nog steeds jong, maar wat ik me afvraag. Spelen bij een band als STAKE is energiek heel zwaar, wanneer stopt het voor jou en zeg je het is genoeg geweest denk je?
Binnen een jaar of vijf ga ik met pensioen gaan denk ik (haha). Mee evolueren op artistiek vlak, en rekening houden met wat je mogelijkheden zijn. Dan kan je nog heel lang doorgaan. Ik zit nog in andere projecten, waar ik mijn ding doe. Met STAKE kunnen we misschien eens een instrumentale of akoestische plaat maken, wie weet? De mogelijkheden zijn zo oneindig waardoor je dat zelf in handen hebt wanneer het stopt. En mits wat artistieke wilskracht om te durven andere wegen in te slaan, lukt dat zeker om nog heel lang door te gaan. Alles kan en alles mag.

Zou je, moest je die kans krijgen en veel geld verdienen, een plaat kunnen uitbrengen die misschien niet past binnen wat je wil doen? Maar daar toch steenrijk mee worden? Zou je het doen?
Nee, ik wil muziek maken waar ik achter sta. Zoveel is zeker. Puur voor het geld muziek maken zal ik niet doen. Trouwens vele van die bands die er veel geld mee verdienen, doen doorgaans nog steeds hun goesting. Dus nee, zeker niet iets waar ik niet achter sta. Moest het iets zijn waar ik wel achter sta…

Veel jonge bands kijken op naar wat STAKE heeft bereikt , sommige willen in je voetsporen treden. Welke goede raad wil je hen geven?
Het belangrijkste, blijf gewoon ten alle tijden je eigen goesting doen. Laat je niet een richting induwen die je niet wil, blijf de weg volgen waar je zelf achter staat. Want je leeft maar één keer. Geniet ervan met volle teugen, zonder opkijken. Het is een proces dat zich ontwikkelt, op basis daarvan. Neem nu die nieuwe plaat die we gaan uitbrengen? Als die plaat uit is, dan is ze uit en doen we gewoon verder.  Dat is het advies dat ik wil meegeven. Doe uw eigen goesting, te allen tijde. 

Mooi verwoord. We blijven gewoon ons goesting doen .. bedankt voor dit fijne gesprek. Ik hoop jullie spoedig (in het najaar) nog eens live te zien. En veel succes met de nieuwe plaat in 2022.

Pics homepag @Karl Vandewoestijne

Een jaar geleden zagen we tijdens twee uitverkochte afscheidsshows in de Vooruit Steak Number Eight herrijzen in STAKE. Deze metamorfose leverde een productiviteitsboost op die uitmondde in hun ondertussen al vijfde plaat ‘Critical Method’. Met dit eerste album onder hun nieuwe alias trotseerden ze een uitverkochte AB. Na een verschroeiende zomertour en verschillende try-outs in Den Trap, Trash Life en Charlatan stonden de verwachtingen hooggespannen.

Nieuwe nummers debuteren gebeurt altijd een beetje met een bang hart, zo ook bij STAKE. Als je opener dan nog eens het traag slepende “Devolution” is dan hielden zelfs wij ons hart vast. Zeker geen slecht nummer maar wel een beetje een valse start en zeker niet iets wat je verwacht van een  een groep die geregeld kotst van de fysieke inspanning na hun shows. En eigenlijk ook een beetje het verhaal van het verloop van deze show, traag opbouwend naar zijn hoogtepunt. “Catatonic Dreams” brengt voor de eerste maal de nodige schwung. Waren het de zenuwen of iets anders, we weten het niet maar de overtuigd waren we nog niet. Meerdere nieuwe nummer gingen voorbij maar zelfs een nieuw topnummer zoals “Absolute Center” had nog niet het verhoopte effect. Het werd tijd om het echte beest dat STAKE live heet los te laten. Dat gebeurde gelukkig, traag maar zeker.
Brent Vanneste vertelt het publiek dat ze er lang over getwijfeld hebben maar dat er toch nog enkele oudere nummers gespeeld zullen worden. Godszijdank denken we bij onszelf want op de nieuwe nummers alleen zagen we het nog niet meteen gebeuren. Dat de mogelijkheid tot het niet spelen zelfs al in vraag gesteld zou kunnen worden door de heren, lijkt ons eigenlijk enigszins ook al vreemd. Een goede beslissing zo blijkt want wanneer “Return of the Kolomon” en “Your Soul Deserves To Die Twice” de revue passeren beginnen we ook de eerste crowdsurfers te zien.
De band werd onder meer bijgestaan met een degelijke lichtshow en lasers die bijvoorbeeld bij “Eyes for Gold” de desbetreffende ogen op de zaal richtten. Tussentijds krijgen we plots drummer Joris Casier aan de lijn die door middel van een telefoonhoorn meldt dat hij 'van Brent iets moest zeggen'. Veel meer dan enkele merci's komt er eigenlijk niet uit. Bindteksten zijn de mannen hun sterkte niet en dat geeft ook frontman Brent Vanneste toe. Een pakkend moment wordt het wel wanneer hij vertelt hoe geweldig het is om deze releaseshow te kunnen spelen op de plek waar ze meer dan tien jaar geleden Humo's Rock Rally wonnen. Als het niet met de show was dan hadden ze ons alvast met hun eerlijkheid en charme ingepakt.
Ondertussen was de temperatuur in de AB al enkele graden hoger geschakeld dankzij het moshen en was de volledig bezweette frontman al in het publiek verdwenen. Het waren vooral de oude nummers die dit teweegbrachten maar ook verschillende nieuwe nummers zoals “Doped up Salvations” werden met blijdschap ontvangen. Bij afsluit kregen we een afgestripte versie van “Human Throne” met enkel Brent op de piano, 'Het is waarschijnlijk de eerste en laatste keer dat ik dit ga doen.' Na een valse start mede dankzij zijn microstatief, wat dankzij de nodige humor van de frontman snel vergeven werd, stonden we plots in een donkere en muisstille AB. Dit laatste hadden we alvast nooit verwacht van een STAKE show. Tot de rest van de band met de kracht van een sloophamer inviel. Deze versie mogen ze naar onze mening alvast meer doen in toekomstige shows.

We sloten af met een krachtige “Black Eyed” en de show had eindelijk ook zijn volle potentieel bereikt. Het was een moeilijk begin maar wel een in stijgende lijn. De mannen van STAKE leverden dat waar ze voor bekend staan, een strakke show. De nieuwe nummers moeten misschien nog even inburgeren maar STAKE blijft een van de strakste live bands van eigen bodem.
Toegegeven we zien ze misschien liever aan het werk in iets kleinere zalen maar een speciale ervaring werd het alvast wel.
Na afsluit galmde hun cover van “Geen Wonder Dat Ik Ween” van Paul Severs door de speakers. Het merendeel van het publiek was gebleven en zong mee. De band verscheen weer op het podium om mee te baden in het feestgedruis en Brent pakte zelfs de micro om nog eens in het publiek te springen. Vooral dit soort dankbaarheid van de mannen zelf, die amper uit hun woorden geraakten tijdens de show, siert en toont ook wat voor een speciale en wederzijdse band deze groep heeft met hun fans. STAKE blijft STAKE en daar zijn wij heel blij mee!

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel