STIL - Het zou vooral een heel prikkelende ervaring moeten zijn, doordat mensen liggen, dat ze worden meegezogen naar een bijzondere wereld
STIL is het project rond Sophia Ammann op zang, gitaar en Seraphine Stragier op harp en cello. STIL. brengt met ligconcerten een gedeelde beleving tussen droom en concert. Het duo bracht eind maart een eerste single/video op de markt
- Stil. - to build a home: https://www.youtube.com/watch?v=gXbcSsYCD8k
We vonden het hoog tijd om dit bijzonder project in de schijnwerpers te plaatsen, en hadden een fijn ochtendgesprek met Sophia en Seraphine over dit project, maar ook de andere projecten waar beiden mee bezig zijn, tot de verdere toekomstplannen en doelstellingen
Hoe is alles begonnen?
Seraphine: Sophia en ik hebben elkaar leren kennen via Ansatz Der Maschine. We zijn de enige vrouwen in het gezelschap. Ik speel ook ligconcerten en Sophia had interesse om zo’n ligconcert eens bij haar thuis te organiseren. Uiteindelijk is de interesse ontstaan om dit ook samen te doen. We hebben de hoofden samen gestoken om het verder uit te werken dit project STIL. We geloven beiden in een bijzondere kracht van muziek bij een liggend publiek, doordat bepaalde visuele prikkels worden uitgeschakeld.
Naast Ansatz Der Mashine zaten jullie nog in andere projecten ; kunnen jullie iets meer vertellen over deze ervaringen? Heeft die ervaringen invloed gehad op de muziek van STIL? Of gaat het daar een heel andere weg uit?
Seraphine: Bij elk muzikaal project onthou je bepaalde inspiraties en dat doet je verder groeien als muzikant. STIL. is voor mij ook een verlengde van de solo ligconcerten die ik speel met de CelloSuites van J.S.Bach. Voor de rest staat dit wel in contrast met wat ik anders speel, ik speel vooral bij pop, folk, of hedendaagse klassieke muziek- projecten. Dat relaxerende is ook voor mij een zoektocht om op een andere manier te communiceren met een publiek. Het is heel fijn om op het podium plezier te maken en dat over te brengen, maar ik vind het ook belangrijk om mensen te doen stilstaan en een bijzondere ervaring te bezorgen.
Eind maart kwam een video en single uit. Een zeer relaxerende song, dromerig maar ook de omgeving spreekt toch tot de verbeelding. Hoe zijn jullie op deze mooie locatie uit gekomen?
Seraphine: Sophia en ik voelen ons allebei aangetrokken tot de natuur. De natuur brengt veelal rust. We hebben de clip gefilmd in de Kwadebossen, dat is vlakbij Mathijs zijn huis.
Die dromerige, oogstrelend mooie soundscapes en kristalheldere stem zijn zeer fantasieprikkelend, ik sloot mijn ogen en waan me in een sprookjesbos waar het fijn vertoeven is en wil niet meer naar huis. Je mening? Is bewust voor deze aanpak gekozen?
Sophia: Het is prachtig dat je de ogen hebt dicht gedaan.. Voor mij is dat het grootste cadeau wat je iemand kan geven, een moment van rust waarop je bij jezelf kan thuiskomen. Als we daarin zijn geslaagd ben ik tevreden.
Seraphine: Het hoeft niet snel en catchy te klinken als een single op de radio. We willen net dat het allemaal in een bepaalde textuur blijft, dat er een zeer langzame evolutie is.
In een artikel in het Nieuwsblad lees ik het volgende: “Met STIL willen we diep relaxerende ligconcerten met cello, harp en stem, brengen, waarbij het publiek de concerten liggend beleeft met focus op de sensorische en auditieve waarneming”. Die vraag heb je al een beetje beantwoord, maar kunnen jullie daar iets dieper op ingaan?
Seraphine: Een ligconcert is sowieso voor een beperkt publiek. Wij spelen in het midden waarbij de mensen min of meer dicht bij ons liggen. Na een kleine inleiding, gaat de muziek een uur lang verder zonder te stoppen dus. En laten we de mensen gewoon in hun trip, wijzelf ook eigenlijk. Want na een uur ben ik zelf gewoon weg van de wereld als muzikant. Dat is voor ons belangrijk, dat we er een soort reis van maken naar een heel andere droom wereld.
Kom je dan niet tegen dat de mensen in slaap vallen, niet uit verveling maar de relaxerende inwerking als je neerligt?
Seraphine: Ik vind dat ergens wel een heel aangename bijwerking daarvan. Doordat het een heel diepe vorm van ontspanning is. We vragen toch aan het publiek, als iemand in slaap valt die toch even aan te porren dat hij of zij niet begint te snurken of zo, want dat is ook niet de bedoeling. Want dat verstoort de rust uiteraard. Maar het hoort erbij. Zo een ligconcert kan in een tuin, in een huiskamer, in een kerk of een andere locatie. We vragen dat de mensen zelf hun matje en kussen meebrengt. We denken dat, na corona, de mensen zelfs volledig corona proof hier enorm veel deugd zullen aan hebben. We hopen dus dat er heel wat speelkansen zullen zijn voor ons.
Sophia: Wat ik zo leuk vind aan dit project is die zoektocht en dat experimenteren. Een publiek dat neerligt ervaart een concert op een andere manier, je kan daar als muzikant veel mee doen en op inspelen door bijvoorbeeld tussen het publiek rond te lopen bij het zingen of klanken vanuit verschillende plaatsen in de ruimte te laten komen.
“Eerlijke interpretaties van klassieke, pop en folk composities van Beethoven tot Feist”, lees ik op jullie facebook pagina, uiteraard kan ik me daar wel iets bij voorstellen, maar ik hoor het liever vanuit jullie standpunt, wat mogen we ons daarbij voorstellen?
Sophia: Seraphine en ik zoeken samen muziekstukken uit die ons raken en die voor ons passen binnen het project. Seraphine komt meer uit klassieke muziek, terwijl ik meer uit de alternatieve pop kom. Tijdens de repetitie gaan we op zoek naar de essentie van een nummer en kijken hoe we dat in een STIL. versie kunnen omzetten. We doen dat met een liggend publiek in gedachten, daarbij zijn we bijvoorbeeld heel bewust bezig met de dynamiek
Ik heb onlangs naar aanleiding van Sound of Ghent de 9 symfonieën van Beethoven via streaming gevolgd; waar komt die adoratie voor klassieke muziek vandaan?
Seraphine: Vooral de akoestische klank van de instrumenten spreekt me binnen Klassieke muziek enorm aan. Ik heb ook een klassieke opleiding gehad aan het conservatorium te Brussel.
En Sophia?
Sophia: Wat ik zo bijzonder vind aan Seraphine, is dat ze als klassieke muzikant technisch heel straf kan spelen, maar dat ze toch ook op een heel intuïtieve manier in de muziek staat
Seraphine: Ik ben ongelofelijk onder de indruk van Sophia haar stem. Het is de max om met haar te kunnen samen werken Ik heb wel een Klassieke opleiding gehad, maar voor mij was het sowieso evident dat ik me ook in Folk en pop muziek ging verdiepen. Ik heb jarenlang bij Lais gespeeld. Voor mij voeden die beide aspecten elkaar eigenlijk. Als ik enkel klassiek zou spelen zou ik wat op mijn honger blijven zitten wat podium vrijheid en zo betreft. Het is langs de andere kant fijn om ook dat klassieke onderdeel soms nog te kunnen doen, maar vooral dat alles naast elkaar eigenlijk gewoon muziek is.
Wat zijn de verdere plannen met STIL. Komt er een EP of dergelijke meer aan?
Seraphine: We hebben vooral veel zin om terug te gaan spelen van zodra dat kan. En we werken ondertussen in stilte verder. We hebben tussen de lockdowns wel een aantal concerten gedaan, maar niet zo heel veel en dat is jammer. We hebben wel vele plannen.
Sophia: We zijn inderdaad volop aan het werk achter de schermen, zo nemen we binnenkort een tweede video op en liggen er plannen voor de opname van een EP op tafel.
Wat is uw opinie over dat fenomeen streaming eigenlijk?
Seraphine: Dat is een beetje dubbel eigenlijk. Het is fijn om naar iets toe te kunnen werken. En je blijft door dat aan te bieden wel een beetje in de schijnwerper staan. Je bereikt zelfs een publiek, die misschien anders niet meteen naar een concert live zouden komen Tegelijkertijd kruipt er enorm veel energie in, maar krijg je bitter weinig ontlading in vergelijking met een gewoon concert. Ik kijk soms wel naar streaming concerten, maar het is wel zo als je bijvoorbeeld naar het toilet moet of de kinderen zijn wakker, zet je het op pauze… het voelt dus allemaal een beetje raar aan. Die beleving die je voelt op een echt concert, kun je dus nooit krijgen via streaming. Het heeft zijn voor en nadelen dus.
Sophia: Ik ben wel blij dat ik er enkele heb kunnen doen, je bent weer opgeladen en kunt weer samen spelen. Maar het vervangt dus ,, zoals aangegeven, nooit de echte live beleving.
Wat is de uiteindelijke ambitie wat dit heel mooie project aangaat? Zijn er wat locatie betreft geen beperkingen?
Seraphine: Er zijn uiteraard veel plannen. Ik denk, als ik voor mezelf spreek, dat we gewoon op veel bijzondere plekken ons publiek willen ontroeren en schoonheid brengen. Dat is de voornaamste ambitie wat STIL. betreft.
Sophia: Het zou fijn zijn dat er geen beperkingen zouden zijn, wat locatie betreft. Als het bijvoorbeeld in een AB kan waarom niet?
Seraphine: Los van STIL. zijn we ook met een kinderproductie bezig. Daar hebben we in de kerstvakantie een digitale voorstelling van gemaakt: “Schaap met Laarsjes”, gebaseerd op het gelijknamige boek van Maritgen Matter. Deze digitale voorstelling kan ook met een lesmap en audiofragmenten aangekocht worden.. En daar hopen we toch, naast STIL. , kinderen mee te kunnen nemen in die fantasie wereld. Daarop verdergaand zou het ook fijn zijn om ouder/kind ligconcerten te doen. Die de verbintenis tussen ouder en kind kunnen versterken.) En als we verder dromen, een goede ondersteuning en een mooi decor ontwerpen voor onze ligconcerten, dat zou heerlijk zijn.
Seraphine, ik zie dat je ook in uiteenlopende projecten zit zoals SUNSUNSUN tot zelfs Stef Bos? Zijn er nog projecten waar je mee bezig bent of toekomstplannen ? Met andere woorden, wat zijn jouw verdere plannen naast STIL. ?
Seraphine: SUNSUNSUN is een project dat nog steeds gaande blijft. We hebben daar al veel mooie dingen mee gedaan. Nu zijn we achter de schermen ook bezig met het uitwerken van een akoestisch programma, zonder zanger; en ook verdere plannen aan het maken. Voor de rest is het een heel gekke tijd om nog verder plannen te maken, het blijft allemaal heel vaag. Ik heb onlangs meegewerkt aan een nieuwe muziektheatervoorstelling : “Wild”, naar een idee van Lucas Derycke en muziek van Frederik Neyrinck. Deze voorstelling is klaar, maar we konden nog niet eens première spelen, hopelijk lukt dit binnenkort wel. Tussen de eerste en tweede lockdowen waren we ook met muziek van Randy Newman aan het spelen, samen met een bende muzikanten rond Patrick Riguelle en Jan Hautekiet. We hebben halverwege die tournee moeten stopzetten, hopelijk blijven daar nog een paar concerten over die we kunnen doen. Er zijn ook nog concerten gepland met Ansatz der Maschine.
Heel veel activiteiten dus, hoe blijven jullie dat toch allemaal combineren, of is dat nu gemakkelijker door die corona?
Seraphine: Ik denk dat je als muzikant in België sowieso beter in verschillende projecten zit. Je vastpinnen op enkel eentje is niet doenbaar. Het blijft gewoon een gezonde manier vinden om die te combineren. En , in mijn geval, te combineren met mijn gezin. Het hoort gewoon bij onze job als muzikant om agenda puzzels te maken. STIL. Is echter iets dat gewoon een heel jaar door kan lopen. En die puzzel zal wel altijd een plekje vinden in die agenda.
Sophia: Ik keek onlangs terug naar mijn agenda in pre-corona tijden en mijn mond viel echt open, het was zo druk! Alles volgepland met werk en ook veel sociale gelegenheden. Op een manier heb ik door deze periode veel meer rust gevonden, als nooit voorheen. Dat wil ik zoveel mogelijk proberen vasthouden, door bewuster en minder te plannen. Op die manier kan je ook meer aanwezig zijn in wat je doet, wat volgens mij ook inhoudt dat je beter werk kan leveren en meer impact kan hebben.
Seraphine: Vooral bij STIL. Is dat belangrijk dat we zelf die rust uitstralen, als we zelf onrustig zijn kunnen we dat niet overbrengen naar de mensen. Ik heb soms momenten dat ik denk ‘het was zo druk vroeger’, maar het enthousiasme neemt het steeds over zodat het niet stoort. Wat voor mij belangrijk is , is dat het combineerbaar is met mijn gezin.
Hoe denken jullie trouwens dat de cultuur sector die corona tijden zullen overleven?
Seraphine: Ik hoop dat er door iemand als Tom Kestens en Frederik Sioen bijvoorbeeld., iets groeit van een duidelijke omkadering en dat er werk gemaakt van een beter statuut van muzikanten. Dat is heel belangrijk dat dit eindelijk eens bekeken zal worden, dit kan een voordeel zijn na deze crisis. En er wordt bij stil gestaan dat het geen evidente keuze is om muzikant te zijn. Maar er zullen binnen de sector zeker mensen sneuvelen, helaas. Ik denk daarbij aan bookingsagenten , voor die mensen is het een ramp. Die hebben keihard gewerkt om al die concerten uit te stellen, en te blijven uitstellen zonder enig perspectief. Of mensen die al twijfelden, die zullen zeker de handdoek in de ring gooien nu vrees ik.
Sophia: Mijn mening kan daarover kan wel wat veranderen naargelang mijn gemoed. Maar in het algemeen ben ik hoopvol. De waarde en het verbindende van muziek wordt net zo duidelijk nu publiek en artiesten niet kunnen samenkomen. Ik denk dat het daarom zeker zal overleven, ook al zal het voor sommige heel moeilijk worden, muziek leeft en blijft leven.. omdat het nodig is.
We hebben het over jullie projecten gehad, over STIL. Ik zou willen afsluiten met de vraag was is - naast het project STIL. – jullie algemene ambitie en is er een soort einddoel?
Seraphine: Ik zal gewoon zo blij zijn als een kind om hopelijk binnenkort opnieuw speelkansen te krijgen, en liefst combineerbaar met mijn gezin.
Toch nog een ding, ik denk dat jullie muziek een oplossing kan bieden voor mensen met Psychische problemen? Al overwogen?
Seraphine: Het lijkt me bijzonder om dat te doen, ik denk bvb ook aan onze muziek spelen bij de afdeling Oncologie, Postnatale Depressie of bij Palliatieve Zorg. Ik speel bij het project Mus-IC op UZ Gent brengt live muziek op intensieve zorgen. En dat is heel bijzonder om te doen, omdat die mensen soms heel lang op intensieve zorgen met al die stress en geen privacy, en die mensen zijn zo dankbaar dat ze even iemand te zien die voor hen muziek komt spelen. Ik denk dat er op dat vlak heel zinvol werk kan gebeuren. En dan gaat het niet over een groot applaus of in een chique zaal spelen. Maar gewoon over ogen die stralen, of daadwerkelijk voor iemand iets kunnen betekenen. Dat is iets dat we met STIL. Zeker kunnen brengen.
Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop dit bijzonder project spoedig ive te mogen meemaken. Veel succes in alles wat jullie doen.
In de zwarte scene zal iedereen wel al eens de naam van Xavier Krutz gehoord hebben. De man speelt en zingt al een tijdje en nee; het is geen gothic of iets aanverwants. Hij is eerder een troubadour. Hij speelde mee met de Kinderen van Moeder Aarde en werkte samen met kleinpunker Gert. Op Winterstille maakt hij samen met Gerry Croon liedjes met elementen van folk en kleinkunst.
Ik heb wel al ergens Xavier gezien in filmpjes van één van zijn optredens maar met dit album verrast hij mij wel enigszins. Hierop merk ik toch wel evolutie: in de songs en in de instrumentaria.
Vocaal zal hij wellicht nooit een nachtegaal worden maar ook hier merk ik verbetering en het stoort mij niet zo in dit gegeven. Moest het popmuziek zijn dan ware het een ander verhaal. De arrangementen zijn van Gerry Croon en dat verklaart misschien deels zijn groei.
Opener “Drink nog een Glas” vind ik eigenlijk een goede song die mooi ingekleed is. Het blaaswerk ,dat van het achtkoppig ensemble Crooniek komt, geeft emotie, karakter en schwung aan het nummer.
Op “If i Would Only Know” zingt hij in het Engels. Het nummer zelf vind ik sfeervol en goed. “Boze Wolven” is een kleine lullaby. De folk is hier niet ver weg. “Sans Rien Dire” is in het Frans gezongen maar ik voel dat hij er een beetje mee worstelt. Daardoor plakt het niet bij mij. Dat is mijn mening natuurlijk. “Partizanen van de Volle Maan” bestaat al een tijdje maar bloeit hier wel open in dit arrangement.
Wat kunnen we nog onthouden? “Und Sie Tanzten” is een nummer geschreven door Gerry Croonen. De intro is wat lang uitgevallen. De eerste halve minuut kon wat spannender lijkt mij. Het nummer op zich doet wat aan Goethes Erben denken. Het heeft een beetje dezelfde theatraliteit.
In totaal vinden we hier 10 liedjes terug die in verschillende talen zijn gezongen en die allemaal sfeervol verpakt werden met de hulp van het ensemble Crooniek.
Een plaat waar je als kleinkunst liefhebber zeker eens naar moet luisteren.
Folk/Kleinkunst
Puin van Dromen
Winterstille
We citeren even de informatie op de bandcamp pagina van Winterstille: "Xavier Kruth en Gerrry Croon ontmoeten elkaar als redacteurs van Dark Entries, een online Nederlandstalig muziektijdschrift gespecialiseerd in donkere muziek. Ze delen een voorliefde voor gothic rock, darkwave, symfonische metal en aanverwante stijlen, met een bijzondere liefde voor groepen als Goethes Erben, Sopor Aeternus en vooral Lacrimosa."
Onder de naam Winterstille brengt men met 'Puin Van dromen' een gevarieerd debuut uit , bestemd voor een ruim publiek.
“Drink Nog een Glas” zou je een kleinkunst parel kunnen noemen, maar het is veel meer dan dat. Het geeft aan hoe gevarieerd en doordacht dit duo tewerk gaat. We horen op het mooie “The Shores of Normandy” de verwevenheid van kleinkunst , folk en chanson, met een donker kantje, dat fijngevoelig en toegankelijk klinkt; Ierse of Schotse folk komen boven drijven. We vallen dan ook voor dit duo en deze knappe plaat.
Bij elke song verrast Winterstille je aangenaam. Luister maar naar “Vrij zinnig lied”, een kleinkunst song, die buiten de lijntjes durft te kleuren. Winterstille drenkt je bovendien in een bad van melancholie, maar kan ook dreigend, grimmig klinken. Trouwens, het duo brengt vele variaties aan in die chanson , folk en gothic , waardoor je er zelfs geen muziekstijl meer kunt op kleven. Top. Het weemoedig mooie “Und sie Tanzten” bezorgt je een krop in de keel, binnen een verstilde omgeving.
In elke song laat Winterstille een tipje van hun muzikale sluier los . Het maakt de plaat sterk en mooi . Wie houdt van avontuur in deze stijlen , haalt best 'Puin van dromen' in huis, dat gedrenkt is in pure schoonheid. Afsluiter “Als ik mijn leven overschouw” ondertekent dit nogmaals.
Winterstille bewandelt de dunne lijn van donker en licht en gaat van melancholie , weemoedigheid naar een aanstekelijke sound , met een lach en traan.. Dat is Winterstille, in alle pracht, praal en glorie.
Tracklist: Drink Nog Een Glas 03:32 If I Would Only Know 05:49 Boze Wolven 03:27 Sans Rien Dire 05:55 Partizanen Van De Volle Maan 04:31 The Shores Of Normandy 04:40 Und Sie Tanzten 05:28 Vrij Zinnig Lied 03:51 Egmont Park 05:20 Als Ik Mijn Leven Overschouw 04:51
folk/chanson/goth
Winterstille
Puin van dromen
Winterstille - Het is expliciet de bedoeling om mensen te bereiken die het zwaar te verduren hebben, en die in onze muziek een licht- of rustpunt vinden
We citeren even de informatie op de bandcamp pagina van Winterstille: “Xavier Kruth en Gerrry Croon ontmoeten elkaar als redacteurs van Dark Entries, een online Nederlandstalig muziektijdschrift gespecialiseerd in donkere muziek. Ze delen een voorliefde voor gothic rock, darkwave, symfonische metal en aanverwante stijlen, met een bijzondere liefde voor groepen als Goethes Erben, Sopor Aeternus en vooral Lacrimosa.”
Onder de naam ‘Puin van dromen’ brengt Winterstille een gevarieerd debuut uit, bestemd voor een ruim publiek. Naar aanleiding van deze uitgave hadden we een fijn gesprek met Xavier Kruth, die bovendien ook de toekomstplannen rond dit project uit de doeken deed.
Om maar met de deur in huis te vallen … Hoe is het project Winterstille ontstaan?
Het project is ontstaan door een ontmoeting tussen mij en Gerry Croon. We waren beide al van onze eigen kant bezig met muziek. Ikzelf speel reeds jaren in cafés en dergelijke, gewoon gitaar en zang. Gerry van zijn kant heeft zijn eigen blazersensemble Crooniek, en is ook actief in een fanfare. Gerry was met zijn ensemble Crooniek op zoek naar muzikanten waarvoor hij arrangementen kon schrijven. Singer-songwriters dus. Zo een project liep al met Olivier Soil die ook in het Nederlands zingt, binnen de kleinkunst, folk en pop middens. Dat werd dan het project Olivier & Crooniek, dat in 2017 het debuutalbum ‘Demonen en Dromen’ uitgaf. Ik was naar de première geweest van het album. Zo kwam ik na het optreden aan de praat met Gerry die me vroeg of ik ook zin had om zo een samenwerking op te zetten. Toevallig was ik ook op zoek naar mensen waarmee ik kon samenwerken om mijn songs op plaat uit te brengen. Ik had geen zin om dat te doen met enkel zang en gitaar. Dus Gerry kwam op het juiste moment. Het was eigenlijk voor mij een geschenk uit de hemel als het ware.
Heeft de band naam een bepaalde betekenis?
Oorspronkelijk was het de bedoeling dat de band gewoon ‘Xavier Kruth en Crooniek’ zou heten, in navolging van dat project ‘Olivier en Crooniek’. Ik en Gerry vonden echter dat die naam ‘Xavier Kruth en Crooniek’ niet zo goed bekte. Daarom waren we op zoek naar een woord dat aansluit bij de muziek die we brengen, iets melancholisch, in dit geval de winter en de stilte en alles daaromheen. Daardoor zijn we terecht gekomen bij ‘Winterstille’, een Duitse vertaling van ‘winterstilte’. Gewoon omdat dit een romantische en melancholische weerklank had die paste binnen ons concept.
Volgens wat ik lees is er bij beiden een grote voorliefde voor gothic muziek. Maar eerder zou ik deze schijf onderbrengen onder chanson of kleinkunst, met een donker randje weliswaar. Hoe denk je daar zelf over?
De muziek leunt zeker aan bij de folk muziek, omdat het met akoestische instrumenten is gemaakt. Ook de kleinkunst invloeden zijn er zeker, mede omdat we Nederlandstalige songs brengen. We worden vergeleken met heel mooie namen als Boudewijn De Groot of Wim De Craene, dat is geen klein bier. Ik hou ook van die kleinkunst, maar ook van de Franse Chanson. Ik ben van thuis uit Franstalig. Artiesten als Charles Aznavour, Yves Duteil, Renaud en dergelijke meer spreken me zeker aan. Dus die link is zeker aanwezig in onze muziek.
Hoe we naar gothic kijken binnen dat concept is de vraag, want zowel ik als Gerry zijn enorme gothic liefhebbers. Eigenlijk kun je gothic niet zien als een muziekgenre. Net omdat je daar strekkingen hebt die neigen naar punk, metal, electro, industriële muziek, new wave, dark ambient, neoklassiek tot Einstürzende Neubauten of Goethes Erben en dergelijke meer. Gothic is dus een heel breed begrip. Wat ons betreft zit er dus wel degelijk een gothic sfeer in wat we hebben gemaakt. Je kunt het uiteraard niet vergelijken met The Sisters of Mercy of The Cure of zo. Maar toch. En op die basis hopen we ook dat, net door dat wat donker randje, de gothic liefhebber hierdoor wordt aangesproken. We komen uit die gothic scene, dus het zou leuk zijn als we ook van die kant uit erkenning krijgen. Komt die eerder vanuit de kleinkunst of folk, dan is dat uiteraard ook mooi meegenomen.
Ik vergelijk de Gothic van nu ook een beetje met jazz. Men kleeft daar tegenwoordig ‘jazz’ op maar het is niet echt jazz meer. Het gaat naar ‘improviseren’, met een link naar… Ik zie dat jullie dat ook doen eigenlijk, muziek maken die geen Gothic meer is, maar die link daar naartoe is nog aanwezig
Het is ook niet dat we per se gothic willen genoemd worden uiteraard. We komen uit die scene en hopen gewoon dat we daar ook erkenning kunnen krijgen, maar als dat niet gebeurd is dat ook geen ramp. Als het eerder de mensen aanspreekt die houden van Nederlandstalige folk en kleinkunst dan is dat even goed. We zien dat vrij ruim.
Ik heb de plaat al een paar keer beluisterd. Hier volgen enkele persoonlijke bedenkingen: Ik vind dat er zelfs een bijzonder folkloristisch kantje zit aan ‘Puin van dromen’. zoals bij het mooie “The Shores of Normandy” waar plots Ierse of Schotse folk invloeden komen boven drijven. Wat is je mening hierover?
Dat klopt volledig. Ik wil het verhaal daarrond wel vertellen. Ik had een artikel gelezen over de landing in Normandië, uit de Tweede Wereldoorlog. En daar gaat het nummer dus ook over. Ik hield wat dat betreft wel van die nummers van Eric Bogle die trouwens zelf een Schot is. En die heeft nummers geschreven over de eerste Wereldoorlog zoals ‘The Green Fields of France’, ‘No Man’s Land’ tot ‘The Band Plays Waltzing Mathilde’. Binnen die songs zitten door zijn afkomst Schotse akkoordprogressies. Het was voor mij een uitdaging om muziek te schrijven in de stijl van Eric Bogle. Dus slopen er bewust die Schotse en Ierse Folk invloeden in ‘The Shores of Normandy’.
Het mooiste vind ik nog de vele uiteenlopende gezichten, een zeer kleurrijk allegaartje eigenlijk. Schipperen van melancholie naar soms zelfs grimmig, heen en terug. Wat is je mening over deze opinie? En is dat een bewuste keuze?
Dat was de bedoeling. Gerry en ik zaten op dat vlak op dezelfde golflengte. We wilden niet twee keer hetzelfde doen op deze plaat, dus is elke song heel anders dan de vorige, misschien met de uitzondering van ‘Drink nog een glas’ en ‘If I would only know’ in het begin van de plaat. Maar voor de rest… De arrangementen zijn telkens anders, er zijn nummers met enkel gitaar en zang, of een uitgebreid arrangement en zo voort. We hebben er dus inderdaad heel bewust naar gestreefd om elk nummer op deze plaat een beetje anders te laten klinken.
Ook laten jullie niet echt volledig in jullie kaarten kijken, dat valt me ook enorm op. Ook daar bewust voor gekozen? Of zie ik het verkeerd
Dat gaat voort op de vorige vraag. We hebben effectief naar die verscheidenheid gestreefd, we wilden echt nummers die heel anders zijn. Daardoor gaat het van hier naar ginder, het is heel onvoorspelbaar. Als het dat is dat je bedoelt… Maar dat is dus, zoals gezegd, bewust zo gedaan.
Ik schreef ook: ‘Avonturiers onder de chanson, kleinkunst EN gothic mogen dit ‘Puin van dromen’ dus gerust in huis halen, een plaat waarbij een lach en een traan nooit ver weg zijn. Gedrenkt in pure schoonheid die al even veel uiteenlopende kanten uitgaat.’ Zien jullie jezelf als avonturiers? Of hoe moet ik het zien?
Ja, voor een deel wel. Het is sowieso al een avontuur om een plaat op te nemen. Daar zijn maanden werk in geslopen. Voor mij was dit toch een heel andere ervaring, ik heb wel meegewerkt aan cd’s van Gert Kleinpunk of Kinderen van Moeder Aarde. maar deze keer heb ik het proces van begin tot einde intensief meegemaakt. En dat is toch heel anders. En ook, je weet nooit hoe een nummer echt gaat klinken eens het op die cd staat. Ook dat is toch een onderdeel van dat avontuur. Op dit vlak alleen al kun je ons zien als avonturiers. Maar ook dus avontuurlijk in die zin van wat we daarnet al aangaven, het streven naar iets nieuws en verrassend in wat we doen.
Je had het over Gert Kleinpunk, gaat het ook niet vaak die richting uit bij jullie?
Het is anders en toch weer niet. Ik en Gert Kleinpunk zijn echt zeer goede vrienden, die op veel vlakken op dezelfde lijn zitten. Ook wat betreft folk muziek en Nederlandstalige teksten. Met dit verschil dat ik songs heb geschreven in verschillende talen, en Gert vasthoudt aan die Nederlandse taal. Hij spreekt me daar soms wel over aan, waarom ik dat doe. Ik snap het ook wel. Er is een soort druk naar muzikanten toe om in het Engels te schrijven en daar wil hij niet aan toegeven. Het is een soort statement om te zeggen ‘ik zing wel in het Nederlands’, en daar kan ik me wel in vinden. Er is nog een verschil, onze muziek van Winterstille is meer melancholisch terwijl Gert expliciet politiek getinte muziek maakt. Bij ons vind je dat ook een beetje terug in het nummer ‘Partizanen van de Volle Maan’. Maar het is niet onze bedoeling om politiek getinte muziek te maken. Afgezien daarvan komen ik en Gert zeer goed overeen. Ook wat die standpunten over onze maatschappij betreft zijn we het vaak eens natuurlijk.
Tot daar enkele persoonlijke bedenkingen, hoe waren de reacties tot nu toe?
Over het algemeen positief. Ik heb wel ergens een opmerking gekregen op facebook dat de zang soms wat vals is, ook was er in een review een reactie dat mijn zang niet altijd even toonvast is. Dat is een werkpuntje naar de toekomst toe, want we willen uiteraard nog meer maken. Maar het gros van de reacties zijn heel, heel goed. Er was ook iemand die zei dat de teksten redelijk somber zijn. Dat klopt wel ergens, als je de teksten leest zijn die eerder somber, maar dat is hoe we aansluiten op die gothic wereld eigenlijk. En bij de minder vrolijke kant van de mensheid.
Dat sombere dat jullie brengen voelt eerder aan als een donker dekentje tegen warme winteravonden of zo, ik voelde me daar zeer comfortabel bij
Dat is een mooie opmerking. Het was ook de bedoeling iets warm te brengen, wellicht klinkt folk sowieso wel iets warmer. We wilden ook een plaat uitbrengen die troost biedt, een rustpauze in het leven. Het is expliciet de bedoelingen mensen te bereiken die het zwaar te verduren hebben, en die in onze muziek een licht- of rustpunt vinden.
Live optreden zit er niet in voorlopig. Zijn er plannen om deze plaat voor te stellen?
We hadden een groot optreden gepland op 7 november, bij de uitgave van de plaat. Dat is door corona niet kunnen doorgaan. Maar we blijven eraan vasthouden. Zodra we terug kunnen optreden, zullen we op dezelfde locatie – de Sint-Antoniuskerk in Buken – alsnog optreden. Ik zou normaal op 5 januari een optreden geven voor Radio Benelux en dat is voorlopig nog niet afgezegd, maar ondertussen heb ik vernomen dat het waarschijnlijk niet doorgaat. Als dat doorgaat zal het sowieso een solo optreden zijn. Normaal zullen we daarna ook enkele optredens doen met de gehele band. Je moet je voorstellen: dat zijn tien man, inclusief een blazersensemble.
Eventueel de optie via streaming?
Dat hebben we ook overwogen, maar ook daar zit het probleem: we zijn met tien man en dat is te veel. Plus hebben we dus die blazers, en daar komt meer speeksel verspreiding bij kijken. Dat speelt ook nog eens een rol. Dus streaming met onze hele band in dezelfde ruimte wordt zelfs zonder publiek al moeilijk. We mogen zelfs niet repeteren op dit ogenblik met onze volledige band. Maar zodra het terug kan gaan we dat optreden, om deze cd te lanceren, op een of andere wijze zeker doen. En als we dat kunnen live streamen? Dan is dat zeker een optie.
Hoe sta je tegenover het feit dat bands en artiesten daar gebruik van maken? In Gent heb je ‘Sound of Ghent’ een samenwerking tussen o.a. Vooruit, Gent, Festival van Vlaanderen en Democrazy die dat toch al fijn hebben georganiseerd. Hoe sta je daar dus tegenover?
Er waren al ver gevorderde plannen om ons voorstellingsoptreden te streamen, vooral toen bleek dat er geen publiek aanwezig mocht zijn. We staan echt te springen om op een of andere manier die cd te promoten. Ik ben dus zeker geen tegenstander van die mogelijkheid.
Nu we toch over corona bezig zijn, zijn er bij jullie plannen in het water gevallen?
Ja, dat optreden waar ik het net over had. (haha) De cd heeft ook vertraging opgelopen door deze corona crisis. We zijn dit al gaan opnemen in december 2019 en januari 2020. Ook het mixen en masteren heeft door corona langer geduurd. Wat het label betreft, we zijn heel blij dat we op Wool-E Discs kunnen verschijnen. Die hadden ook wat twijfels om een plaat uit te brengen midden in de lockdown. Wat begrijpelijk is, je verkoopt midden in den lockdown toch wat minder dan als de mensen de plaat kunnen aanschaffen op een optreden of zo. Vooral dat laatste is voor een artiest enorm belangrijk, omdat de meeste artiesten net daar hun platen verkopen. En dat valt nu weg. Dus ja, begrijpelijk dat het label dat wat wilde uitstellen.
Hoe ga je als muzikant (maar ook als mens) om met zo een crisis?
Ik probeer me daar niet zo druk over te maken. Gerry heeft het daar wel wat moeilijker mee gehad, omdat we die optredens moesten afzeggen en zo. Kijk, ik werk ook in een sector waar corona aanwezig is, ik vind de maatregelen sowieso noodzakelijk en ga er zeker niet tegen protesteren. Ik probeer er dus ‘zen’ bij te blijven. Het is voor niemand leuk, zo een situatie. Van zodra het kan zullen we zeker optreden en zo, we staan te trappelen om dat te doen. Maar het moet absoluut veilig te zijn, dus ik probeer me daar niet teveel van aan te trekken.
Het zijn wellicht enkele standaardvragen die ik iedereen stel in deze tijden. Maar hoe denk je persoonlijk dat de muziek, cultuur en ook horeca (die behoren tot de zwaar getroffen sectoren) deze crisis zullen overleven?
Je moet dus heel goed begrijpen dat er een verschil is tussen mensen zoals ik die niet moeten leven van hun muziek, en zei die er financieel afhankelijk van zijn. Voor ons is het puur hobby, ons inkomen hangt er niet van af. Integendeel, wij stoppen daar geld in en ik denk zelfs niet dat we al het geld dat we erin stoppen nog ooit zullen terug zien (haha). Dat is dus een groot verschil met iemand bij wie zijn broodwinning afhangt van het wel of niet kunnen optreden. Voor die mensen is het nu enorm zwaar, dat begrijp ik volkomen. Nu, ik geloof dat cultuur en muziek altijd zullen overleven. Misschien met een andere insteek of zo, maar dit verdwijnt nooit. Ik denk ook aan die alarmistische berichten uit het verleden waarbij men zei dat muziek uitsterft omdat de cd het niet meer goed doet, mensen kopen geen platen meer… Dat werd al voor de coronacrisis gezegd. Mensen zullen echter altijd die nood voelen om zich op een creatieve manier te kunnen uiten. In die zin zal cultuur en muziek nooit verdwijnen. Maar het zijn uiteraard op het moment zeer moeilijke tijden voor de cultuurwereld.
Wat zijn de verdere plannen met de band?
We zijn eigenlijk al volop bezig aan de volgende plaat, meer nog, we zijn al een eind onderweg wat de opvolger van ‘Puin van Dromen’ betreft. Er zijn al enkele nummers klaar. We werken ieder in ons eigen kot. Het is enkel de vraag wanneer we terug kunnen repeteren en zo… Want dat is nu dus niet aan de orde. Ik ben er zeker van dat we daar verder kunnen aan werken in de loop van 2021, en dat die plaat ofwel eind 2021 of begin 2022 zal uitkomen. We zijn er in elk geval mee bezig.
Welke richting zal die plaat uitgaan? Dezelfde als ‘Puin van Dromen’?
Enerzijds zal er wel in het vervolg gewerkt worden van die eerste plaat, en langs de andere kant weer niet. Het zal zeker geen kopie zijn van de eerste. We blijven gewoon trouw aan onze stelling dat we absoluut geen twee keer hetzelfde willen doen, dus de tweede zal op dat vlak weer anders zijn dan de eerste.
Zijn er naast Winterstille nog projecten waar jij (en eventueel je compagnon) nog mee bezig zijn?
De meeste van mijn vorige projecten liggen al een tijdje stil. The Marchesa Casati zijn al jaren uit elkaar gegaan, Kinderen van Moeder Aarde staat ook al een tijdje op inactief. En Gert blijft wel muziek maken, maar heeft mij daar niet voor nodig. Hij heeft tegenwoordig een heel goede begeleidingsband. Ik heb naast Winterstille dus eigenlijk geen muzikale projecten. Ik heb nog solo opgetreden onder mijn eigen naam, maar de nummers die ik vroeger solo bracht staan nu op die cd van Winterstille, dus dat ‘solo project’ is gewoon daar in verder gezet. Ik ga links en rechts wel nog eens solo optreden, als dat weer kan, dat wel. Gerry heeft met Crooniek wel andere projecten lopen. Hij heeft ook blazersarrangementen gemaakt voor Illuminine, het neoklassieke project van Kevin Imbrechts die ook gitaar speelt op onze plaat. Daar zullen zeker ook nog optredens van komen.
Om daar nog beetje verder op te borduren, wat zijn de eigenlijke ambities van Winterstille?
Dat is eigenlijk heel persoonlijk, en dus meteen ook mijn persoonlijke ambitie. Ik heb zelf best heel wat moeilijke periodes van depressie doorgemaakt. Als je me vraagt welke doelgroep ik met mijn muziek wil bereiken, zijn dat dan ook niet per se gothic, folk of kleinkunst middens. Echt geld verdienen zal hiermee wellicht niet lukken. Ik wil met mijn muziek net die mensen bereiken die dezelfde ervaring hebben gehad in hun leven en in onze muziek dus een troost en houvast vinden. Want 20% van de mensen heeft ooit in zijn leven geconfronteerd geweest met zulke periodes van depressie en dergelijke meer. Dat is dus eigenlijk meteen mijn grote ambitie. Mensen die het moeilijk hebben een lichtpunt geven in het leven door mijn muziek, en dus ook deze van Winterstille
Dank voor het fijne gesprek, hopelijk doen we dat spoedig over op een of ander concert tussen pot en pint
De hardrockband Distillery werd, onder invloed van bands als Motörhead en AC/DC, opgericht in 2014. De band werd al vrij snel opgemerkt en kreeg al vanaf het eerste concert in Le Havre zeer lovende recensies. Waardoor Distillery energie vond om op deze weg door te gaan. In 2016 kwam uiteindelijk een eerste plaat op de markt: 'LH Overdrive'. Deze schijf werd eveneens zeer goed ontvangen. Het universum van Distillery is simpel: rock-'n-roll, vrienden, whisky en het bouwen van ijzersterke rockfeestjes. De band bracht zopas zijn tweede album uit: 'A Glass Of Jack'.
Die energieke aanpak, in verlengde van voornoemde bands, vinden we al terug bij “The Time”, en wordt op een gedreven tempo verder gezet met “A Glass Of Jack” en het zeer onstuimige “The Power Of Song”. Dat de band van vele markten thuis is bewijzen ze met het breekbare “Broken Way”, een song die de haren op je armen doet rechtkomen. Je brult de tekst prompt uit volle borst mee, bij voorkeur met de vuist in de lucht. Puurder dan dit kan rockmuziek namelijk niet zijn.
Of Distillery iets origineel brengt? Uiteraard niet, maar het hart van rockmuziek klopt bij deze muzikanten en zanger op een oprechte wijze. Recht naar zijn doel afgaan en nergens voor stoppen, dat is de manier waarop Motörhead ons ook telkens murw wist te slaan. Distillery gaat eveneens op deze wijze tewerk, als een pletwals die geen spaander geheel laat van je hersenpan. Niet dat Distillery de aanhoorder wil pijnigen, nee het is de bedoeling dat hier een wervelend rockfeest wordt gebouwd. Het meest positieve is, dat dat het soort muziek is dat op het podium pas echt tot zijn recht komt, maar je voelt diezelfde adrenaline ook uit de boxen loeien waardoor het, als je de ogen sluit, daadwerkelijk lijkt alsof je circa 47 minuten lang in een moshpit bent terecht gekomen.
De heren van Distillery weten duidelijk zeer goed waar ze mee bezig zijn. Uiteraard is het allemaal wel eens voorgedaan, we kunnen zo direct een tiental bands opsommen die op deze wijze tewerk gaan. Maar net doordat Distellery een hoge dosis spelplezier en spontaniteit uitstraalt, nodig om ook dat figuurlijke dak in uw huiskamer er compleet te laten afgaan. 'A Glass of Jack' is zo een plaat die elk beetje liefhebber van rockmuziek in zijn meest pure en onversneden vorm - en bij voorkeur de fans van bands als Motörhead - zonder daarbij na te denken, in huis kan en moet halen. Want hier wordt rock-'n-roll gebracht vanuit het hart, op een energieke en strakke wijze die je van de eerst tot de laatste noot murw zal slaan. Zeker weten!
Tracklist: The Time, A Glass Of Jack, The Power Of Song, Broken Way, Anger-Pride, Help Me, Satan’s Joker, Thirsty Of Boobs, La Purge, Take It Over
Anderhalf jaar geleden was het ondertussen dat we Bastille nog eens in ons land over de vloer kregen. Dat was toen op Pukkelpop, maar gisteren mochten ze nog eens een Sportpaleis vullen. In 2017 speelden ze ook al de arena in Merksem en toen stelden ze hun plaat Wild World voor. De Britten zijn nog steeds razend populair en scoorden samen met dj Marshmello onlangs nog een gigantische hit met “Happier”. Het optreden in het Sportpaleis was de voorlaatste halte op hun ‘Still Avoiding Tour’, maar van vermoeidheid was gisteren helemaal geen sprake.
Normaal gezien kregen we gisteren twee voorprogramma’s voorgeschoteld, maar Lewis Capaldi moest last minute noodgedwongen afzeggen wegens ziekte. Gelukkig was daar dan nog Akine. De nog heel jonge Britse werd op het podium vergezeld door twee muzikanten en samen brachten ze een aardige show. Dat Akine heel nerveus was, merkten we vooral tussen de nummers door wanneer ze soms niet wist wat ze moest zeggen. De nummers die ze bracht, waren heel catchy en mooi opgebouwd. Vooral “Cashmere” kon ons overtuigen omwille van zijn heel aanstekelijk refrein. Het ontbreken van Lewis kon ze ruimschoots invullen en we zijn al erg benieuwd naar haar toekomstige muzikale plannen. Mits nog wat meer zelfvertrouwen op het podium zal de rest wel vanzelf komen.
Maar dan was het tijd voor de band waarvoor het Sportpaleis helemaal was volgelopen: Bastille. Geopend werd er met “Wild World” en dat klonk meteen heel fraai waarop Dan zichzelf begeleidde op de piano. Voor het podium was een groot doek gespannen, maar het viel pas wanneer “Quarter Past Midnight” begon. Helaas viel hier het geluid wat tegen en gesticuleerde hij wild naar de geluidsman om het allemaal wat luider te krijgen. De aanwezigen reageerden in het begin opvallend terughoudend en aarzelend en dat verbaasde ons eigenlijk wat. Bastille probeerde daar desondanks met “Send Them Off!” verandering in te brengen en dat lukte helaas maar gedeeltelijk.
‘Dan maar mijn beste Vlaams bovenhalen’, dacht frontman Dan. En dat was een slimme zet, want zo kreeg hij snel een groot deel van het Sportpaleis met zich mee. De frontman weet ons nog steeds te overtuigen met zijn charisma en enthousiasme en deed weer zijn uiterste best om wat sfeer in de show te krijgen. Met de oudere nummers zoals “Things We Lost In The Fire” en “Fake It” knalden ze in het eerste deel nochtans twee echte sfeermakers in de strijd, maar desondanks bleef het voor Bastille moeilijk om de sfeer verder te krijgen dan in het voorste deel op het middenplein.
De band uit Londen bood ons geen confetti en geen vuurwerk, maar wel een strak visueel spektakel. Met behulp van vier grote projectoren wisten ze onze ogen een groot plezier te doen en bewezen ze dat eenvoud soms ook goed kan werken in een arena. Laten we eerlijk zijn, live komen nummers als “I Know You” en “Grip” niet overtuigend over, wat grotendeels te wijten is aan de platte drop die de beide nummers hebben. Gelukkig was daar dan nog een nummer als “4AM” dat, ondanks dat het een heel rustig nummer is, ook wist te overtuigen. Met dank aan de duizenden smartphonelampjes werd het dan ook één van de hoogtepunten van de set. Ook het netjes gebrachte “World Gone Mad”, waarvoor Dan hulp inschakelde van het voorprogramma Akine, kon rekenen op een zee van lichtjes.
Natuurlijk ging het tempo daarna weer drastisch de hoogte in en kregen we met “Bad Blood” een eerste echte meezinger van de avond. De stembanden kregen vervolgens weer wat rust dankzij “Two Evils” en “Daniel in the Den”. Iets te veel rustige momenten die elkaar opvolgden en die ervoor zorgden dat de set wat dreigde weg te zakken. Gelukkig was er bij het swingende “Million Pieces” weer wat leven in de brouwerij en warmde het ons op voor een groot finale. Met “Pompeii” schoot Bastille voor het eerst helemaal raak en stond het hele Sportpaleis op zijn benen om luidruchtig hun eerste hit mee te zingen. Ze waren vertrokken en met “Good Grief” en publiekslieveling “Laura Palmer” wisten ze de goede sfeer vast te houden.
Als er één nummer is waarmee Bastille weides en zalen tot springen kan brengen dan is het wel “Of The Night”. Ondanks dat het nummer heel geroutineerd gebracht werd, zorgde de sitdown weer voor een uitgelaten menigte. De naadloze overgang in de reprise van “Warmth” vonden we goed gedaan en toonde het muzikale vermogen van de hele band. De avond werd feestelijk afgerond met een sublieme bisronde. “Happier” bracht duizenden een glimlach op hun gezicht en “Flaws” kroonde zich op het einde nog tot absolute hoogtepunt van de show. Eind goed, al goed.
Bastille leverde gisteren een behoorlijke show af, maar had wel wat tijd nodig om een volgelopen Sportpaleis uit zijn dak te laten gaan. Hier en daar dreigde de show wat in te zakken, maar wist steeds weer op het juiste moment weer overeind te krabbelen. Dankzij een sterke eindspurt konden wij en vele anderen toch nog met een goed gevoel terug huiswaarts keren. Wie ze gisteren in het Sportpaleis heeft gemist, niet getreurd want op donderdag 27 juni staan ze op de Main Stage van Rock Werchter en dat wellicht met hun nieuwe plaat ‘Dooms Day’ onder de arm.
Setlist: Wild World (intro) - Quarter Past Midnight - Send Them Off! - I Know You - Things We Lost in the Fire - The Currents – Grip – Warmth – Blame - 4AM - World Gone Mad - Fake It - Bad Blood - Two Evils - Daniel in the Den - Million Pieces – Pompeii - Good Grief - Laura Palmer - Of the Night - Warmth (outro)
Encore: Happier – Flaws
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/bastille-09-03-2019
Organisatie: Live Nation
Het is al snel gegaan voor het jonge Britse Bastille . De band heeft nog maar twee platen uit en is in die paar jaar uitgegroeid tot een supergroep. Ze hebben hét met hun toegankelijke, melodieuze synthpop en sterke live reputatie . Die live reputatie is eerlijk gezegd sterker dan het plaatwerk . Ze hebben hét door hun betrokkenheid , enthousiasme en uitstraling die tekenen voor samenhorigheid en positivisme .
“Pompei” , “Things we lost in the fire” , “Laura Palmer” en de titelsong “Bad blood” werden vier classics , op de tweede is dit met “Good grief” en “Warmth” . “Power”, “Send them off!” en “Snakes” bengelen er nog wat aan . Het ander materiaal is meer van hetzelfde en moet het meer hebben van een stevige boost .
De songs zijn onschuldig en bereiken een breed publiek door de kleurrijke, bombastische sound , toegegeven, nergens te zeemzoeterig of kitscherig. Kauwgomballenpop, met Coldplay allures, die uiterst gezellig, warm aandoenlijk klinkt .
Bastille brengt muziek en ontspanning met een zeker entertainment en happy feelings gehalte.
Het is al snel gegaan voor het jonge Britse Bastille . De band heeft nog maar twee platen uit en is in die paar jaar uitgegroeid tot een supergroep. Ze hebben hét met hun toegankelijke, melodieuze synthpop en sterke live reputatie , wat we zagen op optredens in zalen als de AB, Lotto Arena en op de grote festivals Rock Werchter en Pukkelpop. Hun betrokkenheid , enthousiasme , uitstraling tekenen voor samenhorigheid en positivisme . De band van Dan Smith en C° geeft hun materiaal op het podium een stevige boost door de keys, de percussie, bijkomende troms en de blazerssectie . Een heuse band is het live, uitgebreid tot een achttal , en de blazers zorgen voor een bredere, kleurrijke en bombastische sound , nergens te zeemzoeterig of kitscherig.
De sound mag dan onschuldig klinken , rasmuzikanten zijn het , die probleemloos van instrument wisselen . Smith combineert zelfs keys en troms terwijl hij zingt , zonder ook maar te verzwakken .
De visuele hoogstandjes doen de rest , gebaseerd op de nieuwe plaat en de gekende Bastille driehoek , vanavond omgedoopt tot een tv kanaal Wild World Communications .
Anderhalf uur lang stond de tijd even stil voor het jonge publiekje en was het voor andere liefhebbers heerlijk vertoeven in die ‘Bastille’ muzikale wereld , die vrolijkheid en tristesse mengt . Het materiaal werd naar een hoger niveau getild door de inzet , de energie, de dynamiek , het entertainment en de feel goods .
Natuurlijk zit het snor met boodschappen als “Here for you , wherever you are”, de hartjes , de handclaps en het handjeszwaaien . Niet voor niks was er in september ‘Bastille for Life’ , die de Muziek en het Goede Doel dichter bij jou brachten.
Meteen zat de sfeer er goed in met drie knallers “Send them off” , “Laura Palmer” en de nieuwe single “Warmth” , songs die tintelen , fris zijn en een aangename groove hebben. Smith hitste de menigte op , hij is er voor zijn publiek en na nog geen vijf nummers, op “Oblivion” , ook al zo’n puike single , is hij met hen verbonden en is hij te zien onder hen . Bastille heeft Coldplay allures en brengt hun muziek naar hun publiek , hun fans . Erg gezellig allemaal!
Er valt heel wat te beleven en alles valt in zijn plooi . De band is sterk op elkaar ingespeeld , voelt zich in goed in z’n vel , hotst , huppelt op de ontspannende , onschuldige deuntjes .
Op de twee platen ‘Bad blood’ en het vorig jaar verschenen ‘Wild world’ staan mindere tracks, live worden ze omgeven van prachtige projecties , sightseeings , klinken ze grootser, en krijgen ze een meezingfactor . We horen ze in een andere verpakking . Kauwgomballen pop heet zoiets, o.m. een “Lethargy”, waarin we de inleiding van “Belfast child” van Simple Minds herkennen, op sfeervolle , broeierige wijze opbouwt , harder , feller klinkt en durft te ontploffen . Ook “The draw” is zo’n voorbeeld . Bastille is écht een liveband!
Net op moment dat de aandacht hier wat verslapt , komt de herkenbaarheid naar boven met “Things we lost in the fire” en “Bad blood”, omgeven van de eerste “ow-ei” koortjes. Allemaal goed doordacht en uitgekiend . Op de stampende dansklassieker van Corona’s “The rhythm of the night” (remember the 90s) was Smith ook middenin zijn publiek te vinden en ging iedereen uit z’n dak . Een moment van intimiteit presenteerden ze met een sobere “Icarus” , waar de gitarist en Smith in de nok van het Sportpaleis te vinden waren . Coldplay kapsones …
Tot slot kon het publiek er nog een keer voor gaan . Iedereen was in opperbeste stemming op classics “Good grief” en “Pompeii” die de set besloot met de twee warming up bands Frenship en Rationale . Iedereen veerde recht, zong , schreeuwde, brulde en wuifde letterlijk de drie bands uit .
Muziek , Ontspanning, Entertainment , Tonnen Charisma , Bastille tekende voor zo’n avondje ‘Boenk erop’! Op naar de zomerfestivals!
Organisatie: Live Nation
Nadat 2013 voor Bastille werd uitgeroepen tot een Grand Cru, met hun debuutplaat ‘Bad Blood’, zijn ze 2014 ingeslagen op dezelfde weg. Met dezelfde succesformule hanterend, volgen steeds meer steden elkaar op en worden de zalen groter en groter. De schare trouwe fans zwelt gestadig aan. Benieuwd wat dat gaat geven voor 2014.
Chauffe plat van dienst Grizfolk, een Amerikaans/Zweedse groep, had het gewillige , overwegend jonge publiek direct mee. Hun repertoire doet me een beetje denken aan Elbow, maar dan wel met F1-motoren. Ideaal om de halfwas adolescenten op de juiste temperatuur te brengen.
Opener “Bad Blood” was er direct boenk op. Ideale sing-along , de oh-oh-ohs waren niet uit de lucht. Lijkt wel op maat gesneden voor de falsetstem van Dan Smith. De heren van Bastille weten een soort vibe of schwung te creëren die niet meer uit deint eens ingezet. “Weight of living, Pt II” en het recente “Blame” weten dit gevoel perfect te consolideren. Met “Laura Palmer” ging er een eerste zindering door het publiek.
“Poet”, “Overjoyed” met een heel aanstekelijk drumritme, “Laughter lines” en “These streets” brachten toch iets of wat rust in de lotto arena. Om dan weer toe te nemen met, o contradictie , “ The silence”.
Een gevoel van samenhorigheid werd geformeerd door het melancholische “Oblivion”, volgens Dan één van de meest treurige songs ooit door hem geschreven. Maar het onderbouwde wel het machtige stembereik van de leadzanger.
De sfeer werd weer opgewarmd door … “Icarus”, de zaal badend in goudgeel zonlicht. “The draw” was een ideale opwarmer voor “Things we lost in the fire”. Wat een uitbarsting van emotie, alsof iedereen hierop zat te wachten.
Dan trok z’n hoodie terug aan, en mengde zich dan onverwachts in het publiek. Zonder stemverlies werd “Flaws” gewoon tussen het publiek gezongen. Gedurfd, maar het uitzinnige publiek beheerste zich en de gelukkigen die een aanraking mochten koesteren, zullen waarschijnlijk hun hand een maand lang onberoerd laten.
De encore werd rustig ingezet met “Daniel in the Den”. Voor de cover “ Off the night” werd medewerking gevraagd: op teken van Dan moest iedereen zich klein maken om dan los te barsten op de tonen van “This is the rhythm of the night”. Zelden meegemaakt. “Pompeii” werd, hoe kan het anders, gespaard als climax. Het dak ging er net niet af. Aardig als ze zijn , mochten de kerels Grizfolk ook mee het podium op. Een geslaagde avond was een feit.
Bastille blijkt een succesformule, zoveel is zeker. De achterban groeit, concerten raken steeds sneller uitverkocht. Hun geheim? Alles lijkt toch zo basaal te gaan, bijna routinematig. Wat ook helpt, Dan heeft een aaibaarheidsfactor buiten categorie. Vriendelijke jongen, altijd een glimlach klaar, een herkenbare stijl gepaard met een vaak gekopieerde kuif, …
Bastille bewijst ook dat men geen vuurwerk, exuberante lichtshow enz. nodig heeft om een uitstekende format neer te zetten.
Eerst de AB, nu de Lotto Arena. Straks volgt Werchter opnieuw. Maar dit kan de laatste halte niet zijn. Het kan niet anders of de volgende stop ligt naast de Lotto Arena, namelijk het Sportpaleis.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bastille-11-03-2014/
Organisatie: Live Nation
Bastille sloot hun Europese toer af in België, uiteraard konden wij hier niet ontbreken. De uitverkochte AB werd tot de nok gevuld met dolenthousiaste (hoofdzakelijk) vrouwelijke fans. Wat de avond zou geven moest nog even wachten. Het voorprogramma To Kill A King opende de avond. Deze Britse band toerde onder andere al mee met Two Gallants en deed de volledige Europese toer met Bastille mee. Nummers zoals “Cold Skin”, “Wolves”, konden de zaal inpalmen. De rustige nummers met af en toe een harder kantje werden zeker gesmaakt, maar het publiek wou meer. Toen Bastille het podium bestormde tijdens “Choices” ging het publiek uit de bol. Een ware vriendschap was te zien op het podium, maar het werd toch stilaan tijd voor de hoofd act van de avond.
Dat Bastille één van de populairste bands op dit moment is, werd bewezen tijdens hun passage op Rock Werchter. Hier gaven ze het beste van zichzelf, in de AB leek dit toch wel anders te zijn. De vermoeidheid van een Europese toer is hier waarschijnlijk wel voor een deel aan te wijten maar toch…
De set werd opgebouwd rond hun cd ‘Bad Blood’, hoewel de cd enkele sterke nummers kent , zijn er vooral middelmatige nummers op terug te vinden. De nummers zijn sterk geschreven en opgebouwd maar missen toch nog dat tikkeltje meer. Een feit dat des te duidelijker werd doorheen hun live set. Bastille opende met de titel track “Bad blood “ een slimme en doordachte zet , deze knaller van formaat, trok de zaal. Er werd uitzinnig gejoeld, gedanst hier en daar verscheen zelf al een smartphone om het geheel vast te leggen voor later. “Things we lost in the flames” hield het vuur branden. De zanger Dan Smith verkende het podium en deed menig harten sneller slaan. “Overjoyed” toonde dan weer de gevoelige kant van Bastille, met dit eerder rustige nummer wisten ze de zaal toch aan zich te binden.
De zang van Dan Smith komt live zeer sterk over, waar hij op Rock Werchter al eens van de spreekwoordelijke toonladder viel, was het nu zeker niet het geval. Ook live komen de bas en de drum strakker en harder naar voor dan op de cd, dit zorgt voor een betere live ervaring die doordringt tot in het diepste van je lichaam.
Toch wist de band het zelfde elan dat ze opgebouwd hadden in het begin van de set niet vast te houden. Middelmatige nummers zoals “Daniel in the Den”, “the Draw”,” these streets” doofden het vuur praktisch, al leek de zaal zich hier niet echt van aan te trekken. Gelukkig waren er nog een aantal hoogtepunten van de avond, weliswaar vooral opgebouwd aan de sterke nummers op de cd. “Laura Palmer” zette het publiek in vuur en vlam, hun versie van “The Rythm of the Night” en “Rythm is a dancer” konden ons wel smaken. Idem voor het nieuwe nummer “Blame”. Gekenmerkt door een harde gitaar, meer pit doet ons toch uitkijken naar de volgende cd.
Het hoogtepunt van de avond was voor velen wellicht het nummer “Flaws”, niet doordat het zo goed gezongen was, maar door de tocht die Dan Smith ondernam doorheen de zaal. Geef toe, wat wil een fan nog meer dan heel even de zanger van hun favoriete band te kunnen aanraken.
Dat “Pompeii” de afsluiter ging zijn, wist zelfs de kleinste kleuter, het was wel een afsluiter die de zaal nog een laatste maal liet bewegen, zelfs de mensen in de zeteltjes durfden eindelijk eens wat bewegen.
Kortom de doortocht van Bastille in België zal hopelijk geen voorbode zijn van wat te wachten staat in de Lotto Arena. Ze zullen met meer uit hun mars moeten komen dan hier in de AB, een spectaculaire lichtshow alleen zal niet volstaan om het publiek te geven wat ze willen.
Setlist: Bad Blood-Things We Lost In The Fire- Overjoyed- The Silence- What Would You Do- Daniel In The Den- Weight Of The Living Pt II- Blame- Laura Palmer- These Streets- The Draw- Icarus- Flaws---- Get Home- Of the Night- Pompei
Neem gerust een kijkje naar de pics
To kill a king - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4356
Bastille - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4357
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Dan Smith, ‘the new golden boy of Pop’, maakte op 17 april, in de ABClub, een opmerkelijke halte naar aanleiding van de release van ‘Bad Blood’, de eerste plaat van het Bastille-project. Op talrijke radiostations als StuBru, Pure FM , geïnjecteerd door talrijke specifieke blogs, werd gehamerd op zijn komst, wat ervoor zorgde dat het concert in een mum van tijd uitverkocht was.
Zelf ontdekte ik Bastille uit de mixtape ‘Other’s People’s Heartache Part II’ en de singles « Overjoyed » en « Pompeii », van ‘Bad Blood’. M’n aandacht werd getrokken en Bastille intrigeerde door dit materiaal .
Maar live bleek het toch iets anders en kon de set me van Bastille onvoldoende inpalmen . Dan Smith en z’n haarsnit op z’n Desireless konden mijn verwachtingen niet inlossen. De show van de Londense muzikanten liet me echter een bittere nasmaak. Geen paniek, de gig van ‘Bad Blood’ bood me toch enkele goede herinneringen, met net “Pompeii” met z’n Beirut tunes en “Things We Lost in The Fire “.
Op het podium had Bastille soms iets mee van ‘Kinderen voor Kinderen’. De 30-plussers zochten hun toevlucht meer achteraan in de Vlub. Vooraan werd Smith overmand door een horde meisjes , die duidelijk bij de leest en in vorm waren.
De set werd geopend met “Bad blood”, en meteen werd het nummer meegezongen door de horde jonge fans. Achteraan de zaal overviel de rage ons verrassend. De rest van het eerste deel is consistent, net zoals het zalvende timbre van de zanger. Het percussiewerk heeft iets van de synthpop van Ellie Goulding.
De volgende composities bleken sterker op plaat. Ze kunnen zich live niet echt onthullen, ze zijn eerder lineair en doen de spanning afnemen . De fans van hun kant, zingen de teksten maar mee en houden van de energie , de dynamiek en de gekke capriolen van de zanger . Terwijl wij spijtig genoeg hier afhaken .
Toegegeven, de pop van Bastille is fijnzinnig en doet het goed in de charts . Een handvol nummers hadden die vibe om in juiste stemming te komen; een nummer als “Things We Lost in the Fire” staat dan ook hoog aangeschreven . Het is een soort pop die we letterlijk moeten voelen, beleven en ervaren .
Bastille zal spelen in de Marquee Rock Werchter, zondag 7 juli
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/bastille-17-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/stavroz-17-04-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Redouane Sbai - Vertaling: Gerrit Van De Vijver en Johan Meurisse
In de UK werd Bastille van sing/songwriter Dan Smith al een tijdje sterk onthaald , genoemd naar de Franse Nationale Feestdag , omdat die nu net op z’n verjaardag valt.
Hij is eigenlijk al van 2010 bezig , toen als soloproject , ondertussen nu als band uitgegroeid . Popsongs met een synthrandje, catchy hooks en klassieke pianoloops, die een soulfulle ondertoon hebben en gestoei met vocoder , waarbij Bastille beetje durft te experimenteren . De eerste twee songs “Pompeii” en Things we lost in the fire” zetten de toon van de cd , die eigenlijk goede popsongs bevat, maar soms beetje teveel verdrinkt in hetzelfde klankbord en door een melige stroop niet aan ons gehoor blijft hangen. Naast de twaalf songs , met middenin een puike “Flaws” vinden we nog een handvol tapes die sober , sfeervol, ingetogen en naturel klinken.
Het verhaal gaat dat Still Corners geboren werd toen songschrijver Greg Hughes de verkeerde trein nam in Londen, en zo aan de praat raakte met zangeres Tessa Muray. In 2011 bracht deze groep hun eerste plaat uit op Sub Pop Records, op dinsdag 27 maart speelden ze die voor de eerste maal in Gent.
Echo Beatty opende de avond. Dit Belgisch koppel trok een jaar lang naar Canada, om er aan nieuwe muziek te werken en ook een plaat op te nemen.
Was de geluidsman aan het slapen? Besliste het duo om geen soundcheck te doen wegens te weinig tijd of andere redenen? We hebben er het raden naar, maar vast staat wel dat Echo Beatty gedurende de hele set geplaagd bleef door technische problemen.
Na een valse start en drie nummers verder leek er weer wat schot in de zaak te komen, maar het kalf was al lang verdronken: deels door de klank die nog steeds niet goed zat, deels door de aanwezige nervositeit op het podium. De aandacht van het publiek reikte tot de eerste twee rijen, en alles daarachter had meer interesse in de toog dan in de muziek.
Echo Beatty brengt intieme nummers, met een vrouwelijke zang en twee gitaren. Alle nummers maken gebruik van loops, voor de basdrum, gitaar, en iets wat we het beste kunnen omschrijven als een ‘klankenbox’. Onder andere breinaalden, een opgespannen veer, enkele keukenattributen en een speelgoedkeyboard waren erop gemonteerd.
Leuk gevonden, ware het niet dat de inspanning die geleverd werd om dit alles in een loop te gooien niet afwoog tegen de muziek. Deze laat zich niet gemakkelijk in een vakje steken, maar we herkenden Portishead met hier en daar wat bluesinvloeden.
Met Echo Beatty staan beslist twee uitstekende muzikanten op het podium, maar mocht –zelfs los van de technische problemen –de set wat strakker gespeeld zijn, konden we er misschien meer van genieten.
Still Corners dan. Londense shoegazerevelatie van 2011, met hun eerste langspeelalbum ‘Creatures of an Hour’ en in de huidige bezetting beslist het bekijken waard (gitarist Greg Hughes brengt al langer nummers uit onder de naam, maar sinds een jaar heeft hij ook echt een band rond hem).
Hun muziek wordt vaak als cineastisch omschreven, en vergelijkingen naar films zoals Lost in Translation of werk van David Lynch zijn nooit veraf.
Vanaf het eerste melancholische akkoord nemen de zweverige tonen je mee op een droom, waarbij je in de pas gehouden wordt door sterke maar sobere ritmische secties.
In de muziek horen we invloeden van het vroegere M83, maar evengoed lijkt het gitaarwerk op Broken Social Scene.
De wonderschone Tessa Muray windt je gedurende de hele set rond haar vinger, door simpele synthlijnen, een engelenstem en een starre blik die tot ver achter de laatste toeschouwer reikt. Bijkomend was de videowall die op de achtergrond at random beeldfragmenten liet zien. Een mooie afwisseling tussen muziek en video was het resultaat.
Het publiek smaakte Still Corners goed. Op de lijst stonden enkele steengoede nummers zoals “The White Season”, “Cuckoo” en “I Wrote in Blood” (denk bij deze laatste aan VCR van The XX) en de groep bracht ook een nieuw nummer.
Kippenvelmoment bij uitstek was tijdens het eerste nummer van de bisronde, waarbij de groep een magnifieke cover bracht van Bruce Springsteen. Enkel door een gitaar begeleid, geloofden we Muray echt wel toen ze het had over “I’m on Fire”.
Kortom, Still Corners heeft haar Gentse vuurproef met glans doorstaan. Als een toevallige ontmoeting altijd zo gaat klinken, dan mogen van ons meer muzikanten de verkeerde trein nemen.
Organisatie: Democrazy, Gent
Waar naar toe op een frisse dinsdagavond in oktober? Geen betere plaats dan de Gentse Charlatan, waar Democrazy een mooie dubbelaffiche neergezet had: over het Gentse Mary & Me meer verderop, maar laten we dus maar beginnen met Amerikaanse viertal Someone still loves you Boris Yeltsin. Net als Chuck Berry en Sheryl Crow afkomstig uit Missouri, het mid-westen van de US of A, dus, opgericht door twee high school vrienden; de jeugdige leeftijd verklaart wellicht de ietwat bizarre groepsnaam en ondertussen zitten ze al aan hun derde, door Chris Walla, van Death Cab for Cutie geproducete album op het Polyvinyl Record label, dat ook Vivian Girls, Japandroids en Deerhoof verdeelt.
Someone still loves you Boris Yeltsin is op een kleinschalige Europese tour, geen roadie dus in de Charlatan om de soundcheck te doen ,maar vier ‘college kids’ (de Weezer-look) die rustig hun instrumenten stemmen alsof ze in hun repetitiehok bezig zijn. Een soundcheck die naadloos overgaat in het eerste nummer: we wisten meteen dat het een leuke avond zou worden: powerpop met frisse gitaarlijnen, a capella zang van de drummer en gitarist en melodieën die soms aan de vroege REM of Posies doen denken en onvermijdelijk ook naar Weezer en Fountains of Wayne refereren. Waar Weezer al een tijdje het noorden kwijt is (fans proberen nu tien miljoen dollar te verzamelen om die band er mee te laten ophouden), klinkt dit fris. Ergens halfweg de set zette Boris Yeltsin een stoelendans in: de bassist werd drummer, de drummer nam de gitaar en zang over, en de gitarist omgordde dan maar de bas. Twee bands voor de prijs van één dus, wat zeker een pluspunt is: een nieuw geluid en een net nog iets meer energieke podium act. Topnummer van de avond was zeker “Modern Mystery”.
Mary & Me is een Gentse band rond zangeres Elke Andreas Boon en Pieter-Jan De Waele.
De songs blijven niet allemaal hangen, gemakkelijk radiovoer is het zeker niet, maar de groep heeft een heel eigen identiteit: de voordracht van de zangeres is bij momenten heel cabaresk (denk aan de Dresden Dolls), de teksten zijn donker en ongemakkelijk, maar het zijn uitstekende muzikanten, de nummers zitten ingenieus in mekaar en de tempoversnellingen geven extra kleur aan de nummers. Een band met potentie, als ze er in de toekomst in slagen om hun songs net dat tikkeltje extra herkenbaarheid te geven.
Democrazy mag zeker meer van dit programmeren om kille herfstavonden op te fleuren.
Organisatie: Democrazy, Gent
Waar blijven die groepen toch hun inspiratie halen voor groepsnamen? Na meer dan zestig jaar popgeschiedenis lijkt de inspiratie misschien wat verdwenen te zijn maar deze vreemde bandsnaam heeft deze indierockers uit Springfield alvast geen windeieren gelegd. Wat aanvankelijk begon als een poging om te klinken als Nirvana is op een vijftal jaar tijd uitgegroeid tot een collectief die Chris Walla (gitarist van Death Cab For Cutie) wisten te strikken voor de produktie van hun 3e cd.
Met zo’n vakman kan dat wel eens een geslaagde plaat opleveren (getuige zijn vorig werk met Tegan & Sara en The Decemberists) en ook deze ‘Let it sway’ kan ons meer dan bekoren.
Deze groep maakt het zichzelf nooit moeilijk en opteert voor Beach Boys-achtige melodietjes die in een zonnig indiesausje worden overgoten. Het is nooit muziek die je echt raakt maar de bedoeling van deze cd is waarschijnlijk niet meer dan je een klein uurtje alternatief popplezier te gunnen en daar zijn ze mooi in geslaagd.
Wie deze Amerikanen binnenkort live wil uitchecken kan hiervoor op 12 Oktober 2010 in de Gentse Charlatan terecht.
De in 1969 samengesmolten supergroep (Byrds, Buffalo Springfield en The Hollies) bewees nogmaals dat ze nog niet afgeschreven zijn. Alhoewel de 3 bandleden niet zo productief zijn bij het maken van nieuwe platen in vergelijking met hun goeie vriend Neil Young is het optreden van de drie ééntje om nog lang van na te genieten.
De set bestond hoofdzakelijk uit hun 2 eerste LP’s, de titelloze ‘Crosby, Stills & Nash’ (’69) en de fel gelauwerde ‘Déjà vu’ (‘70). Men koos ook om nummers te plukken uit ieders soloplaten. Sedert kort vertoeven de 3 pioniers geregeld in de studio met producer Rick Rubin met als bedoeling een plaat uit te brengen met nummers die ze zelf graag hadden geschreven. (The Who, The Beatles, Bob Dylan, Rolling Stones, The Allman Brothers Band, Neil Young, James Taylor en Tim Hardin). Naar wat we te horen kregen belooft dit een heel mooie plaat te worden!
De harmonieuze samenzang waardoor C, S & N zo gekend is, heeft toch wat moeten inboeten. Dit was vooral te merken bij Stills. Het gevoel van gitaar spelen is hij echter nog niet verleerd. De drie werden verstekt door een band waar vooral James Raymond (zoon van David Crosby) op toetsen en Joe Vitale op drums uitblonken. Het optreden was een resem hoogtepunten na elkaar dat door het veelal oudere publiek ferm gesmaakt werd.
Crosby op zijn best tijdens “Almost cut my hair” en “Delta” (opgedragen aan Jackson Brown), de meezingers van Nash, “Teach your children” en “Our house” en de Buffalo Springfields “Rock’n roll woman” en “Love the one you’re with” van Stills.
“Come and see us again” beloofde Nash op het einde van het optreden. Wat mij betreft, graag en breng … Neil Young dan maar eens mee.
Setlist: Woodstock (Joni Mitchell), Military madness , Long time gone , Bluebird , Marrakesh express , Southern cross, In your name, Long may you run (Neil Young), Déjà vu, Wooden ships, Helplessly hoping, Norwegian wood (this bird has flown) (The Beatles), Midnight rider (The Allman Brothers band), Girl from the north (Bob Dylan), Ruby Tuesday (The Rolling stones), What Are Their Names?, Guinnevere, Delta, Cathedral, Our house, Behind blue eyes (The Who), Rock ’n roll woman, Almost cut my hair
Love the one you’re with, Teach your children
Organisatie: Greenhouse Talent, Gent
Op dinsdagavond 7 juli konden we de eerste echte ‘supergroep’ uit de popgeschiedenis aan het werk zien in Vorst. Een gelegenheid die we niet lieten voorbijgaan, temeer daar de groep onlangs nog als topact actief was op het Glastonbury Festival.
Crosby kwam uit ‘The Byrds’, Nash was lid van ‘The Hollies’ en Stills maakte deel uit van ‘Buffalo Springfield’. Deze mix resulteerde in één van de meeste succesvolle samenwerkingen uit de muziekgeschiedenis. Ieder lid van de groep bracht verschillende invloeden mee en dit gaf als resultaat een afwisseling van country, liefdesliedjes en zware gitaarrock. Maar zij zijn vooral geliefd om hun prachtige meerstemmige samenzang. Die oefenden zij eerst samen in de woonkamer van Jody Mitchell en de eet(!)kamer van Mama Cass.
Ze kwamen voor het eerst naar buiten met hun muziek tijdens een schuchter optreden op het Woodstock Festival in 1969. Met een onmiddellijk succes tot gevolg. Toen Neil Young de groep kwam vervoegen was het hek helemaal van de dam. Hun LP ‘Déjà Vu’ was een immens succes.
Daarna werd het wat stiller rond de groep. Young werkte verder aan een succesvolle solocarrière, Crosby kreeg zware problemen met het gerecht en bracht 1985 en 1986 in de gevangenis door.
En nu staan ze er weer.
Het concert in Vorst Nationaal begon aarzelend en heel rustig. De groepsleden hadden duidelijk wat stemopwarming nodig. Maar toen ze eenmaal op dreef waren kregen we een fenomenaal optreden te horen. Vergeef mij als ik enkele titels vergat te noteren: een verslaggever is ook maar een mens en kan ook betoverd worden door al die schoonheid.
Ze zetten in met “Helplessly Hoping”. Gedurende de volgende nummers werd het concert heel intimistisch met prachtige samenzang. Ze kondigden een nieuw coveralbum aan met hun 20 favoriete songs, een album dat geproduced wordt door Rick Rubin. Daaruit brachten ze achtereenvolgens “Ruby Tuesday” van de Rolling Stones, “You Can Close your Eyes” van James Taylor, “Reason to Believe” van Tim Hardin en “Girl from the North Country” van Bob Dylan. Dit laatste nummer kon de Zweedse dame naast mij duidelijk heel erg waarderen.
Dan kwamen “Guinnevere” en “Dream for Him” (een nieuw nummer). Ondertussen kwamen nog een viertal muzikanten (een drummer, twee keyboardspelers en een bassist) het podium opgeslopen en werd de sound iets harder. Met “Uncle John’s Band” en “Our House” besloten zij na een uurtje het eerste deel van hun optreden.
Na de pauze kwam er steeds meer vaart in de nummers. De heavy gitaar van Stills sneed soms door merg en been. Alleen miste ik soms wel de gitaarduetten met Neil Young, maar je kan natuurlijk niet alles hebben. We hoorden verder “Marrakech Express”, “Just a Song before I Go”, “Long Time Gone”, Déjà Vu”, en het meeslepende “Almost Cut my Hair”. Ook ‘Buffalo Springfield’ werd niet vergeten: “Bluebird” en “For What It’s Worth” werden prachtig hard en strak gebracht.
Als bisnummers kregen we dan nog prachtige versies van “Wooden Ships” en “Teach Your Children” te horen.
Na meer dan twee en een half uur muziek keerden wij moe maar tevreden huiswaarts, met een erg voldaan gevoel.
Organisatie: Greenhouse Talent, Gent
Nederlands 
Français 
