Savages, het Londense all female postpunk kwartet - hoewel ze het liefst zo niet genoemd willen worden-, hebben een enorm sterke tweede uit … We ervaren ultieme uppercuts in de tien nummers , die alles samen spannen en -vatten in een nummer, gejaagd – beheerst , hard – zacht, donker – licht, hartverwarmend – woedend, bloedspannend, gedreven en extatisch. De uptempo’s en feedback die ze toevoegen, door een schurende , knarsende , verbeten gitaar van 80s wave echos/effects, geeft nog meer diepte en intensiteit . Een zinderende spanning dus, die “The anwer” , “Evil” , “I need something new” en “Mechanics” tot een ongeëvenaarde hoogte brengt .
Subliem wat we hier allemaal horen. De diepe bastunes , de indringende drumpartijen en de snedige , felle en melancholieke gitaarcapriolen zorgen ervoor dat het gitzwarte geluid onder hoogspanning gehouden wordt. Ondanks de apocalyptische dreiging en de paranoia die rond de sound zweeft , is deze kleurrijker nu en klinkt het geheel aanstekelijk, dampend , erotiserend, gedragen door de doortastende , aangrijpende vocals van Jehnny Beth, die op het podium een sterke uitstraling heeft .
Een unieke trip , die spannend , intens , broeierig, sterk is. ‘Adore life’ is opnieuw een krachtig antwoord, drie jaar na het overtuigende debuut ‘Silence yourself’. Bauhaus, Swans , Patti Smith en tot vervelends toe – voor de band – Siouxie zijn duidelijke invloeden. Maar OK de lat leggen ze erg hoog.
We houden van die strakke, bezwerende , onrustige , nerveuze sound. We werden in het Savages wereldje samen geperst. Een muzikale wervelwind . Op het oudje “Fuckers” hadden we een opgestoken middelvinger , nu de vuist recht vooruit . KO!
Savages – Topconcert!
Savages en Bo Ningen
Botanique (Orangerie)
Brussel
2016-03-02
Johan Meurisse
We beleefden een topavondje in de Botanique … dit met de double bill van het Japanse Bo Ningen en Savages, het Londense all female postpunk kwartet (hoewel ze het liefst zo niet genoemd willen worden). Meteen noteerden we al één van de concerten van 2016 dat in onze brains werd gestampt. De ultieme uppercut van de twee samen , was het bloedspannende , gedreven , extatische “Fuckers” , die de set van contrasten vanavond samenvat : gejaagd – beheerst , hard – zacht, donker – licht, hartverwarmend – woedend.
We werden hier anderhalf uur op sleeptouw genomen in een unieke trip, die spannend , krachtig , sterk klonk . De vier dames zijn enorm op elkaar ingespeeld. De coolness van vroeger is zo goed als volledig weg . De zangeres Jehnny Beth heeft een uitstraling om U tegen te zeggen. Haar doortastende , aangrijpende vocals en haar schokkerige, hoekige danspassen bieden de songs nog meer intensiteit . De diepe bastunes , de indringende drumpartijen en de snedige , felle en melancholieke gitaarcapriolen zorgen ervoor dat het gitzwarte geluid onder hoogspanning gehouden werd. Ondanks de apocalyptische dreiging en de paranoia die rond de sound zweeft , is deze kleurrijker nu en klinkt het geheel aanstekelijk, dampend , erotiserend in een sober gehouden lichtdecor van witte spotlights en hun zwarte kledij.
… Wat een act , wat een présence. Met het nieuwe album ‘Adore life’ hebben ze opnieuw een krachtig antwoord klaar, drie jaar na het overtuigende debuut ‘Silence yourself’. Bauhaus, Swans , Patti Smith en tot vervelends toe – voor de band – Siouxie zijn duidelijke invloeden. Maar OK hun lat hebben ze erg hoog gelegd en – geruststelling - de hooggespannen verwachtingen werden ingelost .
Ze wisselden af in hun twee cd’s . In die strakke, bezwerende , onrustige , nerveuze sound, was de opener “Sad person” al meteen een knaller. Letterlijk werden we verder meegevoerd, meegezogen zelfs in dat aparte , unieke geluid . Een stuwende “City’s full” en een intens broeierige “Slowing down ther world” volgden . Een schurende , knarsende , verbeten gitaar met 80s wave echos en effects gaf nog meer diepte en intensiteit . Een zinderende spanning hadden we in songs als “Shut up”, “Surrender” , “Evil”. We werden in het Savages wereldje samen geperst. “The answer”, “Hit me” , “T.I.W.Y.G.” hielden ons letterlijk vast. Kippenvelmomenten. Savages als loslopend wild . Enkele sfeervolle nummers tussenin boden ademruimte. Hun muzikale wervelwind stoomde naar een climax, “Fuckers”, je opgestoken middelvinger bleef stijf staan .
Savages diende kopstoten toe …Schitterende liveset .
Ook Bo Ningen vergeten we niet . Een kleine twee jaar terug brachten ze een (onbeluisterbare) avant-jazz noise plaat uit met Savages . We zagen hen eerder al eens in de AB met o.m. Goat, Moon Duo en White Hills voor een psychedelicafestival . Ze overspoelden met een wall-of-sound van ‘70s retro, psychedelica en acidsounds. Op dreef gekomen na een tiental minuten hadden we een snedig, krachtig , explosief geluid - van zwevende, galmende, gitaren, een diep grommende, dreunende bas en bezwerende , opzwepende drums -, intrigeerde door een repetitieve ritmiek, had verrassende wendingen , kon ontsporen en klonk naar het eind noisy, hyperkinetisch, geschift en gek!
Een goed half uur werden we in die muzikale wereld ondergedompeld . De paar nummers konden hierdoor nog niet tot op het bot worden uitgediept . We kregen wel door de dromerige soms piepende vocals van Taigen Kawabe een toegevoegde waarde .
Hun sound kon de soundtrack vormen van de binnenkort te verschijnen science-fiction film ‘Independence Day 2’ …
Zoals reeds gezegd , dit was een topavond , waarbij Savages moeiteloos ook de AB kon uitverkopen …Mooi zo , Bota!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/savages-02-03-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bo-ningen-02-03-2016/
Organisatie: Botanique, Brussel
De temperamentvolle Britse meidengroep Savages mag gerust dé sensatie van het jaar genoemd worden. Hun debuut ‘Silence Yourself’ is nog steeds in de running voor de titel plaat van het jaar (deze van debuut van het jaar is quasi zo goed als binnen) en hun live sets behoren tot de categorie legendarisch. Eerder dit jaar waren wij danig overweldigd door hun wervelend optreden op Les Nuits Botanique dat wij er nu alleszins terug moesten bij zijn.
Het is wonderbaarlijk dat zo een jonge band zo een live performance kan neerzetten, alsof ze hier al jaren mee bezig zijn. De overtuiging en de passie druipen er af. Alles heeft te maken met de krachtige verschijning Jehnny Beth (echte naam Camille Berthomier), een vurige madam met pit, présence en een fameus vocaal bereik. Zij is de stem en hét gezicht van de band, maar de ruggengraat is al even belangrijk. Gemma Thompson beheerst met de nodige cool haar gitaar en haalt er de meest snedige akkoorden en echo’s uit, de eighties toets die de songs in zich hebben is dan ook voornamelijk haar verdienste. Met de frontale aanpak van drumster Fay Milton en de diepe bassen van Ayse Hassan krijgt de post punk van Savages een volledig eigen en zeer intens karakter.
De band vlamt er in met drie van hun sterkste tracks “I am here”, “City’s full” en “Shut up”, drie gloeiende songs die de Grand Mix bij het nekvel nemen om voor de rest van de avond niet meer te lossen. Met de slepende en zinderende postpunk van “Strife” en het wondermooie en innemende “Waiting for a sign” komt er een pakkende dreiging boven de Grand Mix hangen, de gepassioneerde inleving van de sensationele Jehnny Beth laat diepe sporen na.
De band komt nadien zowaar nog een stuk feller tevoorschijn met de ziedende punk van “She Will”, “No Face” en “Hit me”, drie striemende songs die ultragemeen, briesend en messcherp richting zaal worden afgeschoten. Als apotheose heeft Savages nog het brandende “Husbands” in petto, waar de hartstochtelijke Beth er een tijdje de spanning inhoudt om de song in een bijtende explosie te laten eindigen. Een doordringend “Fuckers” (niet op de plaat, wel al voorgoed in onze kop gegrift) zet er met een ware noise eruptie een kanjer van een punt achter. “Don’t let the fuckers get you down”, sneert Jehnny Beth. Dit pittig meidencombo is door niemand te stoppen.
Wij zijn nu nog meer overtuigd, dit is met voorsprong de revelatie van het jaar.
By the way, support act van dienst was net als in de Botanique de Franse elektro-rocker Johnny Hostile. De man denkt nog steeds dat hij de reïncarnatie van Alan Vega is. En dat terwijl de echte nog leeft.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4250
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Vier gedreven meiden die met een indrukwekkend stuk post-punk solliciteren naar de titel ‘plaat van het jaar’, het is ongetwijfeld één van de belangrijkste muzikale feiten van het jaar.
De dames menen het en ze zullen er verdomd niet ver naast zitten, want dit is een broeiend, spannend en opwindend album. Het viertal wist ons al te overtuigen met hun fenomenale live set tijdens Les Nuits Botaniques, een legendarisch concertje dat wij niet gauw zullen vergeten, de plaat grijpt ons al even hard bij het nekvel.
Tot vervelens toe wordt deze meidengroep telkens weer in één adem genoemd met Siouxsie & The Banshees, en dat komt voornamelijk door de ingrijpende en frontale vocals van de voormalige Franse actrice Camille Berthomier. Maar wij kunnen ons geen Siouxsie album voorstellen, met uitzondering dan misschien van ‘The Scream’, die even doortastend en krachtig is als deze ‘Silence Yourself’.
Madame Berthomier heeft verder trouwens de overtuigingskracht van Patti Smith, een grote dame die wij een heel stuk hoger inschatten dan Siouxsie. Het uiterst intense “Husbands” is een ferme knipoog naar Smiths geweldige statement “ Horses”.
De plaat bruist echter over gans de lijn, er is geen inzinking te bespeuren. Er gaat voortdurend dreiging en zinderende spanning van uit, soms luid, kwaad en agressief (“Shut Up”, “City’s Full”, “No Face” en de punk opdonder “Hit Me”) en elders dan weer onderhuids en sluimerend (“Waiting for a sign”, “Marshall Dear”).
Er zitten eighties echoes in de gitaren en in de diepe en donkere bastonen (Joy Division komt al eens om de hoek luren), maar dit is toch vooral een zeer eigentijdse plaat van een stel straffe meiden die maar al te goed weten waar ze naartoe willen.
Een kopstoot van een plaat.
Nederlands 
Français 
