Sister May is moeilijk in een muzikaal hokje te duwen, het gaat van alternatieve rock naar grunge tot new wave en experimentele rock. Wat een diversiteit. Intrigerend.
Toen de EP 'Ascent' in 2018 verscheen , waren we er live bij in Roeselare. We bleven Sister May op de voet volgen, tot de release van hun full album 'Undecided Behaviour’. We waren terug aanwezig op de release show in De Kreun, Kortrijk. Lees gerust.
Interview met de band, lees hier .
De plaat werd onder eigen beheer uitgebracht, het vinyl bij het Nederlandse label Lay Bare Recordings.
“The Floater” tekent meteen die variatie, met een onderhuidse dreiging. Het is een bijzonder bombastische, verschroeiende warme sound, emotioneel beladen door de vocals, die clean en (g)rauw kunnen zijn. “Headshot” en “Dust Devil” zetten dit verder in de verf. Iets verderop intrigeren “Guts”, het wondermooie, verrassende “The Kneep” en het verbluffende “Dope”. "De band breng dus een allegaartje aan stijlen, geeft er een ferme lap op en speelt met donker en licht, tussen zware riffs en lichtvoetigheid. Een ongecontroleerde sprong in de duisternis'', schreven we over hun optreden in De Kreun. ‘Undecided Behaviour' onderstreept dit.
Ergens borrelt NiN of Puscifer op in hun materiaal, maar heeft toch vooral een eigen smoel. Indrukkwekkende band die niet moet onderdoen voor de grotere namen.
Tracklist: The Floater – Headshot - Dust Devil – Guts – Borderline – Sworm - The Kneep - Dope
Sister May - Ik denk dat wij een band zijn die ruimte nodig heeft, zodat je als publiek onze muziek kan inademen om op die manier te kunnen reflecteren!
Al een kleine tien jaar stellen we ons de vraag, toen de band voor het eerst van zich liet horen, welke muziekstijl Sister May nu eigenlijk brengt, waarop we een brede waaier van antwoorden kregen. Het gaat van alternatieve rock naar grunge tot new wave en experimentele rock. Wat een diversiteit. Intrigerend.
Toen de EP 'Ascent' in 2018 verscheen , waren we er live bij in Roeselare. We besteden daar de nodige aandacht aan. Ondertussen bracht de band zijn eerste full album uit ‘Undecided Behaviour’ waar die diversiteit nog meer in de verf wordt gezet.
We waren ook op de release in De Kreun Kortrijk – het verslag kun je hier nog eens lezen .
Ondertussen hadden we eveneens een fijn gesprek met Bert Goethals , uiteraard over deze schijf en de verdere toekomstplannen.
Toen ik jullie voor het eerst live zag in Roeselare in 2018 was ik danig onder de indruk, helaas ging toen alles dicht in 2020 tot 2022, een slechter moment konden jullie niet hebben aangezien jullie bezig waren jezelf aan het lanceren. Hoe heb je die periode doorstaan ?
Wij zaten op dat moment in een schrijfproces. Tijdens de eerste golf was de rust dus welgekomen. Tijdens de tweede golf hebben we de opnames gedaan en dan was het wachten tot alles terug normaal werd.
Sommige bands gooiden de handdoek in de ring, jullie bleven doorgaan , wat heeft jullie recht gehouden denk je zelf?
Het feit dat we net in een schrijfproces zaten, zorgde ervoor dat we ons vooral gefocust hebben op onze nieuwe sound.
Ik denk dat het muzieklandschap ook is veranderd, het is voor kleinere bands veel moeilijker geworden om aan de bak te komen, ook de minder grote organisatoren hebben het moeilijk. Merken jullie dat ook? Is het voor jullie moeilijker geworden om optredens te boeken of zo?
Op dit moment kunnen wij niet klagen maar het is duidelijk dat de impact van corona heel groot is. Er is een periode voor corona en een periode na corona.
Het eerste full album 'Undecided Behaviour' werd voorgesteld in een zeer goed vol gelopen Kreun in Kortrijk. Hoe waren de algemene reacties op zowel plaat als het concert?
De reacties waren unaniem goed. Het doet ons goed om te zien dat er zoveel mensen geloven in wat we doen. Dat heeft ons ook energie om door te gaan en om aan nieuwe muziek te werken.
Zelf waren we danig onder de indruk van de diverse aanpak, het is nog steeds moeilijk om een echte muziekstijl op jullie te kleven (daarom hou ik zoveel van jullie eigenlijk) maar toch.. hoe zou je zelf je stijl omschrijven (naar concert en festival promotors toe)
Wij geloven in ons verhaal. Wij doen niet mee aan etikettering. Misschien schrijven we wel mee aan een nieuw genre?
Wat me ook opviel is de opstelling op het podium, de zanger staat niet centraal maar tussen de band in. Een bewuste keuze en schuilt daar een boodschap achter?
Jep, heel bewust, de boodschap laat ik aan het publiek over. Wij willen dat mensen nadenken over dat gene wat ze zien en horen.
Het fantasieprikkelende, en het balanceren tussen donker en licht viel me enorm op; ook veel emoties kwamen muzikaal maar ook vocaal naar boven. Is dat een bewuste aanpak, schuilt daar een eventueel persoonlijk verhaal achter? Hoe moet ik dat zien …
De nummers zijn heel persoonlijk, er zit heel veel in. We gooien alle emotie in onze optredens. We zijn mensen van vlees en bloed, deze persoonlijke aanpak werkt goed naar ons publiek. We beseffen wel dat dit niet voor iedereen evident is.
Ik merk ook een evolutie in sound. Waar ligt volgens jouzelf het grote verschil tussen Sister May in de begin jaren en deze in 2023?
Volwassenheid, metier, niet vergeten dat dit voor 3/5 van de band nog altijd hun eerste muzikale project is. Groei kan niet anders.
Welk publiek zouden jullie graag aanspreken, of ben je daar niet echt mee bezig?
Onze verhalen kunnen iedereen raken, ik zou dus onszelf niet willen typeren.
In een interview enkele jaren geleden las ik op de vraag wat jullie grote inspiratie vormt het volgende : ‘’ De mensheid. Dat is een dagelijkse bron van lachwekkende frustraties langs alle kanten, los van het links of rechts denken.’’
Kun je daar wat dieper op ingaan? Is dat anno 2023 nog steeds het geval?
Meer dan ooit. Je moet maar eens kijken naar het nieuws of een krant openslaan. Of de comments lezen op facebook. Dan weet je genoeg.
Tot daar de bedenkingen over het concert en de plaat … Wat zijn de verdere plannen voor dit jaar (en eventuele volgende jaren)
Nieuwe muziek schrijven!
Jullie tekenden bij een Nederlands label, kan dit (denk je) deuren openen naar het buitenland toe? En is er een ambitie naar dat Buitenland toe? Welke landen zouden jullie graag bezoeken?
UK, Duitsland, USA
Hoe ben je bij dit label terecht gekomen eigenlijk?
Via via, Marcel van de Haar stuurde mij de gegevens door van Désirée. Van het een, kwam het ander.
Nu we het over ambities hebben, wat is jullie grootste ambitie als band? En is er een soort ‘doel’ dat je wil bereiken?
Ja maar die gaan we niet delen, anders is het geen doel meer.
Zijn er , naast muziek, nog pistes die je zou willen volgen? Jullie fantasieprikkelende muziek klinkt ook zeer filmisch, iets in de trend van film muziek of zo? of is dat geen ambtie?
Ja, dat zou wel heel fijn zijn!
Wat geniet jullie voorkeur, grote festivals plat spelen en Sportpaleizen uitverkopen, of een naam en faam maken in het clubcircuit. En waarom? Of waarom niet?
Ik denk dat wij een band zijn die ruimte nodig heeft, zodat je als publiek onze muziek kan inademen om op die manier te kunnen reflecteren!
Bedankt voor het interview
Jij ook, keep up the good work!
Sister May - Een ongecontroleerde sprong in de duisternis
Al een kleine tien jaar stellen we ons de vraag, toen de band voor het eerst van zich liet horen, welke muziekstijl Sister May nu eigenlijk brengt, waarop we een brede waaier van antwoorden kregen. Het gaat van alternatieve rock naar grunge tot new wave en experimentele rock. Wat een diversiteit. Intrigerend.
Toen de EP 'Ascent' in 2018 verscheen , waren we er live bij in Roeselare. Ons verslag
https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/71868-sister-may-release-ep-ascent-de-moeizaam-gewonnen-thuismatch.html
Het eerste full album 'Undecided Behaviour' werd nu voorgesteld in een zeer goed vol gelopen Kreun in Kortrijk. Duidelijk was dat net die muzikale diversiteit en avontuurlijke aanpak de grote sterkte is van Sister May.
Bij de support-act Lector (****), een Belgisch powerrocktrio, opgericht in 2020, met de ritmesectie van BØM, was er nog niet zoveel volk. Ze onderscheiden zich in stuwende baslijnen, opzwepende drums en scheurende gitaren. Resultaat: bijzonder krachtige gitaarsongs. De vrij statisch houding op het podium vangt Lector dus op met een verschroeiende ritmesectie en het opbouwen van een ondoordringbare geluidsmuur. Zanger Bart heeft een heldere, bulderende stem; hij profileert zich als een groots entertainer. Compleet geslaagd was het evenwel niet, maar toch kwam er naar het einde van de set beweging in. Fijn om hen live te zien.
Sister May (*****) kreeg een intussen volgelopen Kreun moeiteloos mee. De band breng dus een allegaartje aan stijlen, geeft er een ferme lap op en speelt met donker en licht, tussen zware riffs en lichtvoetigheid. Sister May maakt een ongecontroleerde sprong in de duisternis. 'Undecided Behaviour' is een sterk album. Live ervaren we fantasieprikkelende elementen en avontuurlijke uitspattingen in de sound.
Een goed geoliede band die de stijlvariaties en de veelzijdigheid van de nummers onder controle heeft. Het bevreemdende kantje eraan is mooi meegenomen. Opvallend ook is de opstelling van de band, de frontman/zanger Bert staat midden tussen zijn kompanen om al zijn emoties uit zijn strot te schreeuwen. Toch is er de koestering van hoop in donkere tijden.
Sister May tekende voor een uurtje genieten. Overtuigende set!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Karl Vandewoestijne
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5542-sister-may-29-09-2023.html?Itemid=0
Aftermovie - We've captured this in our aftermovie, which we'd like to share with you.
https://youtu.be/3ETK-7aaH2M?si=yJK9MkJr7N-PxdgD
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk (ism Sister May)
Sister May is een ambitieuze band uit Roeselare die is ontstaan in 2016. Medio 2017 bracht de band een heel knappe EP uit 'My Absolute Defiler' waaruit blijkt dat de muziek van Sister May in een bepaald hokje duwen hen tekort doen is. Grunge, alternatieve rock en streepjes new wave, we horen het ook allemaal terug op de nieuwste EP van Sister May: 'Ascent'. Die werd op 31 oktober live voorgesteld in De Verlichte Geest in Roeselare.
Startende met een lekker duister en dreigende “Ascent” word je al direct op het verkeerde been gezet. De heren blijken inderdaad van een donker kantje te houden, maar elke song klinkt weer anders dan de voorganger. Elke keer doet Sister May een ander deur open, en verrast je daardoor aangenaam. “Deception” is een stevige mokerslag in het gezicht, waarbij niet alleen opvalt dat de muzikanten van dienst uiteenlopende trucjes kunnen toveren uit hun instrumenten. Ook de stem van zanger Bert Goethals klinkt heel uiteenlopend. Enerzijds schreeuwt hij zijn frustratie als het ware uit. Anderzijds klinkt die stem eerder als een warm deken om je te verwarmen bij koude winteravonden.
Nog zo een aangenaam verassende wending krijgen we bij “Diamond Dreams” waar een streepje synthesizer je naar weer eens andere oorden doorverwijst. In welke categorie we deze song moeten onderbrengen is een groot vraagteken. Maar net dat trekt ons daardoor het meest over de streep. “(R)Evolution” start eerder ingetogen. Later worden alle registers compleet opengetrokken en ontstaat een wervelstorm waarbij zowel vocaal als instrumentaal alle opgekropte frustratie nog maar eens los wordt gelaten op de aanhoorder. Schreeuwerige vocalen bezorgen je daarbij koude rillingen.
Vooral trekt Sister May ons over de streep door dat uiteenlopende aanbod. We houden enorm van bands die ons heel bewust van het kastje naar de muur sturen en die ons voortdurend op het verkeerde been zetten. Muziekliefhebbers, of eerder de liefhebbers van alternatieve jaren '90-rock, die bovendien houden van een potje experimenteren zouden hierin zeker hun gading moeten vinden. Wij werden alvast meegesleurd in een draaikolk van uiteenlopende emoties. Die gaan van woede naar berusting, tot ontroering en frustratie. Alleen dat al zorgt ervoor dat dit een band en EP is om te koesteren, net omdat ze door het aanbieden van zo een uiteenlopende mengelmoes bewijzen nog vele kanten uit te kunnen gaan en gelukkig nog niet teveel in hun kaarten laten kijken. Wat ons dan weer benieuwd maakt naar meer in de nabije of verre toekomst.
Tracklist: Ascent 3:41; Deception 3:10; Diamond Dreams 5:05; (R)Evolution 3:45
Een thuismatch spelen? Het is nooit garantie voor een overwinning, want die match moet nog steeds worden gespeeld. Sister May stelde op 31 oktober zijn nieuwste EP 'Ascent' voor in een overvolle De Verlichte Geest , Roeselare. En moest toch een inspanning doen om dat thuispubliek compleet over de streep te trekken. De heren brachten enkele bevriende bands mee om de temperatuur naar het kookpunt te doen stijgen. Om zelf met een knal van formaat de avond alsnog met brio af te sluiten.
Verslag van een boeiende avond vertoeven in het altijd gezellige De Verlichte Geest, Roeselare.
Onder het motto 'te' is nooit goed
Divided (***), een sludge metalband met stoner rock invloeden, mocht de avond openen. Deze band uit Kortrijk/Izegem ontstond in 2013 en trekt vanaf die eerste noot een geluidsmuur op waar geen doorkomen mogelijk is. Nu, wij houden wel van die verschroeiende, quasi instrumentale aanpak, waar je mokerslag na mokerslag in het gezicht krijgt. Tot je compleet murw geslagen in de hoek van de kamer terecht komt. Ook Divided slaagt met een combinatie tussen sludge, post metal en aanverwante stoner rock, in die opzet. De registers worden steeds opnieuw volledig open getrokken, maar daar knelt eveneens het schoentje. Telkens klonk die ondoordringbare geluidsmuur zo hard en luid dat je er potdoof van werd. In die mate dat het pijn deed aan de oren, en niet leuk meer is om te beleven. Doordat o.a. de basgeluiden de gitaar teveel overstelpt, hoor je monotone, extreem luide knallen die ervoor zorgt dat je eerder naar buiten vlucht dan geniet. Dat is best jammer, want deze band heeft potentieel om binnen dat sludge en aanverwante potten te breken.
Misschien die versterker iets zachter zetten zodat het geheel minder chaotisch en ondoordringbaar, en wat melodieuzer en intensiever te doen klinken? Waardoor we zouden terechtkomen in intens donkere sferen, waar een band als Divided ons met deze verschroeiende aanpak zeker en vast kan laten vertoeven.
De vreemde eend in de bijt, zorgt voor een melancholisch rustpunt
Je zou kunnen stellen dat het duo Ladies' Fantasies Club (****) een vreemde eend in de bijt bleek te zijn binnen het aanbod op deze avond. De band brengt, we citeren de informatie op de facebook pagina van het evenement: 'akoestische pop-rock, met teksten die schipperen tussen ironie en romantiek.’ Met een drummer en akoestische gitarist die beschikt over een heel betoverende tot hypnotiserende stem, zorgt het duo ervoor dat we worden ondergedompeld in eerder melancholische en weemoedige atmosferen. Wat eerder zorgde voor een rustpunt tussen al die toch wel heel snoeiharde riffs en drumsalvo's die we de rest van de avond over ons hoofd kregen. Het grootste deel van het publiek stond er statisch naar te kijken en zette zijn of haar praatje, vaak met de rug naar het podium gekeerd, over koetjes en kalfjes aan de toog rustig verder. Op uitzondering van een verloren ziel - zoals ondergetekende - die de band het applaus gaf dat ze zeker verdienden, kwam er dus bitter weinig respons op de hemelse klanken en vooral kristalhelder vocale aankleding die ons een krop in de keel bezorgde. Jammer, want Ladies' Fantasies Club wist op deze wijze toch een gevoelige snaar te raken in ons rock hart. En blijkt een duo dat we in intiemere omstandigheden zeker en vast nog eens aan het werk willen zien, om een traan weg te pinken bij zoveel intensieve en melancholische schoonheid die Ladies' Fantasies Club ons aanbiedt.
Bommetjes energie die als een oerknal in je gezicht tot ontploffing komen
De Stonerfunk band Kolos (****1/2) kon door die registers weer compleet open te gooien op heel wat meer bijval rekenen. Plots werd het publiek wakker geschud door een band die bommetjes energie afschiet, die als een oerknal in je gezicht tot ontploffing komen. Kolos bestaat uit klasse muzikanten. De gitaristen van dienst blijken ware virtuozen te zijn die riffs op jou afvuren waaraan je niet anders kunt als uw vingers verbranden. Gerugsteund door een al even stevig uithalende drummer, en een zanger die eveneens over een kristalheldere stem beschikt waardoor hij je nog maar eens een krop in de keel bezorgt.
Kolos is bovendien een band die zijn naam niet gestolen heeft. Als een oorverdovende orkaanuitbarsting knalt de band over de hoofden heen tot niemand meer stil staat. Kolos klinkt vaak melodieus maar haalt ook snoeihard uit en blijft dat tempo tot het einde volhouden. Echter, deze keer is het geluid perfect om er niet voor te zorgen dat we buiten vluchten door eventuele veel te luide tonen die eerder pijn dan deugd doen. Nee, deze band slaagt erin je aan te zetten tot potjes stevig headbangen tot de vroege uurtjes maar doet ook de haren op onze armen recht komen van innerlijk genot.
Moshpits zitten er niet in op deze avond, op dat vlak was het trouwens eigenlijk heel de avond een vrij rustige en kalm publiek dat blijkbaar gewoon kwam genieten van een gezellige Halloween avondje.
Kortom, in de verlichte Geest zorgde Kolos voor een eerder melodieuze aardbeving, waardoor de zaal lichtjes op zijn grondvesten staat te daveren. Een betere opwarmer kon de afsluiter van de avond zich niet wensen.
Muziek die zich niet in een hokje laat duwen ook live niet
We stelden ons al een tijdje de vraag, welke muziekstijl brengt Sister May, die in 2016 voor het eerst van zich liet horen, nu eigenlijk? We kregen veel uiteenlopende antwoorden. Die gaan van alternatieve rock naar Grunge over, eerder subtiel, streepjes new wave naar experimentele rock muziek. Die vraag blijft ook anno 2018 nog steeds onbeantwoord. Want ook op de gloednieuwe EP 'Ascent' vinden we zoveel invloeden dat het inderdaad onmogelijk is om een label te kleven op een band Sister May.
Nu, wij houden wel van bands die uit vele vaatjes tappen en eigenzinnig hun eigen ding doen daarmee. ‘Muziek die zich niet zomaar in een hokje laat duwen'’, is eveneens de rode draad op de EP voorstelling van Sister May (****) in De Verlichte Geest , Roeselare. Op het podium van De Verlichte Geest zien we namelijk een band die dus gewoon eigenzinnig zijn ding doet, en daar zelfs mee wegkomt. Toch had Sister May het aanvankelijk niet gemakkelijk om een thuispubliek te vermurwen. Maar de heren trokken gewoon wat meer registers open, spreken dat publiek ook aan en leggen de lat doorheen de set hoger en hoger tot iedereen - inclusief wijzelf - alsnog over de streep wordt getrokken.
Besluit: Na enkele luisterbeurten stellen we vast dat Sister May met hun nieuwe EP een gevarieerde schijf heeft uitgebracht. De band wenst zich niet te laten vastpinnen op één en dezelfde muziekstijl, en dat siert hen. Ook op het podium van De Verlichte Geest blijkt een band te staan die varieert, emotioneel kan klinken - zowel vocaal als instrumentaal, én zelfs beschikt over een eerder donker kantje. Maar ook loeiend hard kan uithalen, waardoor geluidsmuren worden afgebroken, schipperend tussen zoveel uiteenlopende stijlen, emoties en stijlbreuken krijg je een set voorgeschoteld die je enerzijds een krop in de keel bezorgt, maar waarop je anderzijds niet anders kunt dan stevig headbangen en compleet uit de bol gaan. Daardoor kan het met deze band niet alleen op plaat maar ook live nog vele kanten uitgaan. Wat ons dan weer doet uitzien naar een toekomst die er heel rooskleurig, of desnoods pikdonker, uitziet.
Pics homepag - Karl Vandewoestijne (4T6 Photography)
Organisatie: De Verlichte Geest, Roeselare (ism HLP)
Nederlands 
Français 
