In een tijdspanne van 5 dagen steken 3 bands uit de Nieuwe Generatie Britse Gitaarrock het Kanaal over. Op 28 oktober was er Hookworms in de Botanique (zie: Britse Invasie Deel I), op Allerheiligen is er Idles in diezelfde Botanique, en op Halloween was het tijd voor Slaves in de Handelsbeurs.

In de Hookworms-review werd beschreven wat deze nieuwe lichting, de Class of 2018, zo speciaal maakt: ze hebben lak aan het concept van de ‘rockster’, zitten niet verlegen om een politieke boodschap van saamhorigheid te verkondigen, en stellen zich bovenal authentiek en kwetsbaar op. Dit staat vrij ver van de copycatbands die opkwamen tijdens de leegte die gaapte na Oasis, én van de overgeblevenen uit die tijd zelf (Noel Gallagher is een geitenwollensok maat 47,5).

Ook het voorprogramma van dienst, Hotel Lux, wordt gerekend tot deze nieuwe golf. Ze behoren tot de beruchte South London Scene, ook de uitvalsbasis van Fat White Family, Goat Girl en Shame. Met die laatsten hebben ze eigenlijk wel wat gemeen qua sound. Er zit zeker potentieel in de band, maar het kwam er in de Handelsbeurs niet echt uit. Het leek wel of het vijftal – met duidelijk allen dezelfde kapper – te kampen had met een kater, ze stonden vrij apathisch te spelen en werden bovendien ook niet echt geholpen door het belabberde geluid in het bezig van de set. Naar het einde van de set toe kwamen ze (alsook het geluid) er precies wat door en “Berlin Wall”, de afsluiter, was een dijk van een song. Toch maar in de gaten houden, hoewel ze vandaag niet konden overtuigen (een accident de parcours?) hebben ze wel degelijk een aantal sterke songs.

Toegeven, Slaves tot die nieuwe generatie rekenen is wel een behoorlijk arbitraire keuze. Het duo Isaac Holman (drums + lead vocals) en Laurie Vincent (gitaar + vocals) hadden al in 2015 hun eerste succes te pakken met hun debuutplaat ‘Are You Satisfied?’. Op die plaat combineerden ze hun humoristische teksten vol zelfrelativering met pompende drums en scheurende gitaren. Singles als “Cheer Up London”, “The Hunter” en “Sockets” waren een hit. Terend op dat eerste succes doken ze zo snel mogelijk de studio weer in om een jaar later al met het door Mike D geproducete ‘Take Control’ te komen aanzetten. Geen enkele song haalt echter het niveau van ‘Are You Satisfied?’, de succesformule (aangename teringherrie maken en er absurde teksten over schreeuwen) leek uitgewerkt.
Wat maakt hen dan zo verwant aan die Class of 2018? Simpel: voor album 3 zijn ze niet vertrokken vanuit het idee om enkel ‘Lawaai’ te maken, maar om eerst en vooral een ‘Song’ te schrijven, wat je ook bij een band als Shame vindt. Slaves’ derde, ‘Acts of Fear and Love’, is het puike resultaat van een band die nagedacht heeft over hoe de nummers moesten klinken. “Cut and Run” is het beste voorbeeld: een pure popsong en dus helemaal anders dan wat je op de voorgaande platen vindt, maar de fans van het eerste uur hoeven niet te vrezen: op een manier is het toch gewoon vintage Slaves – de tongue-in-cheek humor en het enthousiasme blijven intact.
Humor en enthousiasme bleken ook de kernwoorden te zijn voor hun passage in de Handelsbeurs. Voor wie Slaves eerder al het werk gezien had kwam het wellicht niet als een verrassing toen Laurie en Isaac het podium kwamen opgerend in ware Halloween-stijl: Isaac als zombie, Laurie als duivel. De dresscode van die laatste was de meest toepasselijke, als door de duivel bezeten raasde het duo door de 14 nummers durende setlist. Met een stelletje zombies had het niks te maken. De twee werkten ook keihard om er voor te zorgen dat werkelijk iedereen in de zaal mee was, Laurie verkende elke vierkante meter van de prachtige Gentse zaal, en zelfs (rechtstaande) drummer Isaac kwam af en toe hallo zeggen. En het harde werk loonde, niet enkel op de voorste rijen zat de sfeer goed, ook de mensen achteraan in de zaal waren mee. Slaves weet als geen ander hoe je een publiek inpakt.
Zo’n publiek inpakken doen ze dus ook met humor, naast dat aanstekelijk enthousiasme. De vrij absurde tekst van “Where’s Your Car, Debbie?” werd vooraf uitvoerig geanalyseerd: “this song goes like this: ‘where’s your car, Debbie? / Debbie, where’s your car? / is it far, Debbie? / Debbie, is it far?’ It’s a song about Debbie not finding her car. I wrote it myself.” Heerlijk. Het nummer “Fuck The Hi-Hat” werd aangekondigd met een verhaal over hoe vroeger niemand in hun band geloofde, want wat een absurd idee ook, een duo waarvan 1 van de twee leden een rechtstaande drummer is met een wel zeer minimalistische set-up, en dan nog zonder hi-hat. Waarop Isaac reageerde met “Fuck The Hi-Hat”. Hij liet het door iedereen scanderen, zelden een publiek gezien dat zo veel woede uitte jegens een instrument. Volledig terecht ook, Slaves heeft helemaal geen hi-hat nodig, zoals zo vaak bij duo’s vraag je je ook bij hen af: hoe kunnen zij in godsnaam zo’n vol geluid produceren?
Ook als Slaves aan maatschappijkritiek doet, is dat vaak via de kenmerkelijke humor. In “The Lives They Wish They Had” wordt de Instagramcultuur op de korrel genomen. Dit lijkt een makkelijk slachtoffer, maar het tongue-in-cheek karakter van een lyric als “Poolside-poses, / but don't fall in / You'll remove the glow / from your otherwise pasty skin” zorgt ervoor dat het niet is alsof ze enkel maar met het vingertje staan te wijzen. Hun boodschap, al dan niet politiek, bestaat er vooral uit om saamhorigheid te prediken.

Iedereen op 1 lijn krijgen, gewoon plezier maken, en bovenal: jezelf niet al te serieus nemen. Soms hoeft het echt niet veel ingewikkelder te zijn dan dat.

Organisatie: Democrazy, Gent

Het Britse punkduo Slaves is aan hun tweede plaat toe . ‘Take control’ volgt ‘Are you satisfied?’ op en ligt muzikaal in dezelfde lijn .We krijgen een rits venijnige , boze , ruige punktracks  . Laurie Vincent en Isaac Holman trekken fel van leer , net als maatjes Sleaford mods .
Ze kregen de hulp van Mike D , wijlen Beastie Boy, die de plaat mee hielp produceren en zelfs mee rapt op enkele tracks . Ook Baxter Dury , zoon van Ian, is van de partij bij het duo . We krijgen beestig materiaal , zeker de beginfase van de cd met “Spit it out”, “Hypnotised”, en “Consume to be consumed” . Er wordt wat gas teruggenomen op “Steer clear”, die een lekker catchy sfeervol nummer is . “Lies” is dan vunzige rock’n’roll op z’n Jon Spencers .
Op die manier probeert het duo variaties te bieden in het ruige  materiaal . In Slaves zit pit en dynamiek. Dit is driftig , vermakelijk en spannend punkgeweld!