Someone - Ook als er iets mis gaat, wil ik het positieve inzien. Ik vind het niet alleen belangrijk, maar het is ook iets dat er bij mij gewoon inzit

Someone is het project van de Nederlands/Britse muzikant, producer en beeldend kunstenares Tessa Rose Jackson. Eerder bracht ze ‘Orbit II’ uit, een plaat die de twee vorige EP’s combineerde met vier nieuwe tracks uit, maar de lockdown zorgde ervoor dat Tessa eigenlijk ‘non-stop nieuwe muziek ging schrijven’.
Zodoende kwam ‘Shapeshifter’ tot stand, release op 10 september 2021.
Naar aanleiding daarvan hadden we een fijn gesprek met Tessa over die schijf, surplus hoe ze ermee is omgegaan in deze coronatijden, en de verdere toekomstplannen.

‘Orbit II’ was je debuut onder de naam ‘Someone’ maar je bent al een tijdje met muziek bezig. Hoe is alles begonnen? En wie of wat waren je inspiratiebronnen?
Ik ben heel jong begonnen met muziek maken. Ik ben rond mijn 16^e of 17^e vertrokken naar Engeland om muziek te studeren. Een school die zich toespitst op een heel breed kader van muziekstijlen over wereldmuziek, je leerde er alles over productie en muziektheorie. Een heel inspirerende opleiding ,omdat het niet enkel gaat over verschillende stijlen, maar ook over verschillende functies die muziek kan hebben. Ik heb ook kunnen werken in een luxe studio die ontworpen is door George Martin van The Beatles. Op dat moment was ik me heel erg bewust: in zo een studio ga ik nooit meer mogen werken! Zo indrukwekkend was die ervaring. Ik heb er heel veel opgenomen, ook omdat ik dacht: “Ik moet hier voluit van gebruik maken en genieten.”
Toen ik terug kwam in Nederland ben ik begonnen aan een eigen plaat. Ondertussen ben ik ook begonnen als componist media, voor radio en TV. Daar is alles eigenlijk begonnen, want toen kwam er een plaat onder mijn eigen naam uit die heel goed werd ontvangen. Dat was heel leuk, die erkenning en overal mogen spelen of op de radio komen in die periode, maar ook ergens lastig. Het ging allemaal razend snel. En net als België is Nederland ook een kleine wereld. Op het moment dat je iets uitbrengt en je koppelt je aan een bepaalde stijl, dan is het in Nederland moeilijk om daar weer los van te komen. Creatief werd ik daar wat afgestompt, en ook verdrietig van. Ik voelde me daar niet echt gelukkig bij. Ik voelde me niet meer creatief en kon niet meer de dingen maken die ik wilde maken, daarom heb ik me even teruggetrokken en de focus gelegd op media componist voor een periode. Ik bleef wel ijveren om nieuwe dingen te maken, maar niet meer onder mijn eigen naam. Ik had meer en meer het gevoel dat ik daar afstand moest van nemen. Daarom ben ik vanuit dat project ‘Someone’ gestart. Ik wilde gewoon van nul verwachtingen terug starten en afstand nemen van de naam ‘Tessa Rose Jackson’ daarom heb ik resoluut een andere weg gekozen en ook dus een nieuwe naam. Daardoor is de creatieve kraan voor mijn volledig open gedraaid, door deze resolute stap te zetten, en een bladzijde om te draaien.

Ik las in een interview dat ‘Orbit II’ eigenlijk een soort , ik citeer, ‘multidisciplinair kunstproject’ is?
Ik ben ook visueel kunstenaar. En dat is ook een onderdeel van mijn creativiteit, ik zie beelden als ik muziek schrijf of hoor. Ik wilde met Orbit II dus duidelijk klank en beeld met elkaar combineren. Wat ik heb gemaakt zijn interactieve kunstwerkjes die je met je smartphone moet scannen Als je de plaat bestelde kreeg je daar vijf artworks bij en dan kon je met die beelden spelen, en ging de muziek ook spelen waardoor alles – beeld en klank – mooi in elkaar vloeit. Waardoor je ook een visuele totaalbeleving krijgt van de muziek op die plaat.

In datzelfde interview las ik dat er een adoratie is voor de ruimte en het heelal? Klopt dat en waar komt die adoratie vandaan?
Het heelal is een heel ver gegeven. Als we ‘s nachts naar boven kijken zien we een sterrenhemel – het heelal, en dat is heel verbindend. Maar ook heel onbereikbaar. Dat vind ik zo opmerkelijk en dat spreekt me enorm aan. Want je ziet alleen een heel klein deeltje, bij mij gaat er dan een deurtje open dat mijn fantasie enorm prikkelt. Zeer fascinerend.

Dit interview gaat eigenlijk over de nieuwe plaat. Ik heb het nieuwe kunstwerkje ‘Shapeshifter’ enkele luisterbeurten gegeven. Mij valt het sprookjesachtige op, ook de breekbare stem die eigenlijk veel kracht uitstraalt. Iets dat je doorgaans terug vindt bij oudere helden als Joni Mitchell, voor een jong meisje van 28 een hele prestatie, ik was onder de indruk. Proficiat!
Mag ik stellen dat je – positief bedoeld – een ‘oude ziel in een jong lichaam bent’?
Nee, ik heb me altijd ouder gevoeld dan ik werkelijk ben, ik ben net 29 geworden. Meer nog, ik ben heel lang deze leeftijd geschat geweest ook toen ik 18 was, en nu pas ben ik op die leeftijd aangekomen. En dat klopte trouwens ook allemaal, want ik voelde me ook die leeftijd en nu ben ik die leeftijd, dat is wel opmerkelijk. Ik denk altijd zeer verbaal, ik analyseer alles hoe ik me voel, wat zegt het over mij, zou iemand anders zich zo kunnen voelen? Dat zijn vragen die me bezig houden. Ik ben dus heel analytisch , en ik denk dat dit dus wel iets is dat terugkomt in mijn teksten. Dat is dan wel heel bewust, want het is interessant om mensen analytisch te bekijken, omdat je daar emotioneel ook iets kunt aan hebben.

De cover “Blowin In the wind” is voor mij een beetje een song ‘don’t touch’ maar je vindt die song opnieuw uit. Is er een adoratie voor Bob Dylan of wat is het verhaal achter die song?
Zeker. Ik had vroeger als kind slaapproblemen, ik kon niet slapen als het te stil was. Dan dacht ik dat ik helemaal alleen op de wereld was en iedereen me had verlaten. Dan luisterde ik verhalen van Harry Potter, of muziek luisteren en heel specifiek dus Bob Dylan. Wellicht omdat hij wat praterig zingt of zo, dat sprak me wel aan. Dit lied “Blowin in the wind” is altijd mijn favoriete song geweest van Bob Dylan. Als ik luister naar die tekst en besef dat het een protest song is uit de jaren ’60 (1963), maar het is nog steeds helemaal van toepassing, dat is toch opmerkelijk. Ik had iets van, hoe kan dat nu? Dat het nu nog steeds relevant is na al die jaren…

“I’m Not Leaving” is je favoriete song op de nieuwe plaat? Eerlijk gaf deze song – maar dat doen alle songs eigenlijk – me het gevoel alsof iemand me in alle eenzaamheid een plaats biedt om tot gemoedsrust te komen en even terug te kunnen ademen.
“I’m Not leaving” is inderdaad mijn lievelingssong op de plaat, omdat het heel persoonlijk is. Ik merkte in deze coronaperiode bij heel veel vrienden die in de muziekwereld zaten dat er een soort weemoed tot uitzichtloosheid optrad. Ik vond het heel erg om zulke dingen te zien gebeuren, vooral omdat ik daar zelf machteloos tegenover stond. Het enige wat ik kon doen was erheen gaan en ze vasthouden. Er voor hen zijn, dat is wat ik wilde vertellen met die song. Het gaat over iemand die in de put zit en iemand die zegt ‘hey , keer niet verder terug en blijf hier, en dan blijf ik ook hier en trekken we ons er samen doorheen’.

Onvermijdelijk kom ik bij elk interview bij het onderwerp ‘corona’ en ‘lockdown’  terecht. Hoe heb je deze tijden doorstaan als mens, koppel en muzikant?
Door zeer positief te proberen blijven. We zijn beide zeer actieve mensen en positieve mensen staan ook sterk in het leven, dat helpt. We proberen elkaar voortdurend aan te vullen daarin. En te stimuleren; we zijn ook beide van het principe om niet bij de pakken te blijven zitten, die plaat is letterlijk gemaakt tijdens de lockdown. Toen er tussen tien en half vijf in de nacht een avondklok was, hebben we echt in een externe studio gewoon ons ding kunnen doen. We gingen gewoon koken, eten en om negen uur , op de fiets naar de studio en daar muziek opnemen en om half vijf gingen we gewoon naar huis. En dat hebben we gedurende die volledige periode gewoon gedaan. Je komt in een soort raar ritme terecht en ziet niemand anders. We waren alleen maar bezig met die plaat. 

Zijn jullie er door het intensief samenwerken ook als koppel sterker uitgekomen?
Zeker en vast, als ik naderhand die teksten lees en zo stel ik vast dat naast het uiteraard te delen met anderen, ook een plaat te hebben gemaakt voor mezelf. Een heel persoonlijke weergave van wat toen aan het gebeuren was, dat is zeer confronterend achteraf bekeken. Als ik straks zestig ben kan ik hierop terugkijken en zeggen “Oh ja, toen was ik 29 en voelde me zo”... en dat heb ik naar mijn gevoel zeer goed vastgelegd.

Het is dus een heel persoonlijke plaat geworden, ben je niet bang door die houding, dat je je hierdoor naakt opstelt?
Dat is nu eenmaal de enige manier waarop ik het echt kan doen, door me volledig open te stellen. Dat is een risico. Als ik op het podium sta en zing die bepaalde persoonlijke dingen, dan denk ik achteraf: Moest ik dit gewoon vertellen, dat had ik nooit gedurfd, maar door erover te zingen valt er een last van mij af waardoor dat dus wel lukt. En dat is trouwens een van de mooiste krachten van muziek. Het is ook op zich goed dat we het steeds meer kunnen en durven hebben over de mentale problemen die we hebben. Zeker in deze coronacrisis, omdat er zoveel in je hoofd aan de hand is. Daarom is het goed om gewoon eens alle remmen los te laten en je compleet bloot te geven, in mijn geval dus erover te zingen. En dat heb ik ook op deze plaat gedaan, als andere mensen zich daarin herkennen en daar een houvast aan hebben, is het voor mij gelukt.

Wat ik ook opmerkelijk vind, dat dromerige keert over de hele lijn terug, maar in de biografie lees ik ook dat je kiest om ‘positief en speels’ te blijven. De plaat straalt zoveel weemoed én positieve energie uit. Werd voor die aanpak bewust gekozen en waarom?
Zo zit ik gewoon 100% in elkaar. Ook als er iets mis gaat, het positieve toch inzien. Ik vind het niet alleen belangrijk, maar het is ook iets dat er bij mij gewoon inzit. Ik heb eigenlijk altijd een vrolijk accentje nodig, een houvast om iets van die positiviteit naar boven te brengen. Dat gaat er bij mij dus gewoon automatisch in. Ik zie de wereld en wat er mis gaat, maar probeer er steeds dus dat positieve uit te halen. Mensen die hun best doen om er iets aan te doen of mooie dingen te maken.

In sommige interviews komt naar boven dat we beter zouden proberen het nieuwe normaal te omarmen, dan krampachtig te willen teruggrijpen naar het oude, mee eens?
In sommige opzichten kan ik wel begrijpen dat mensen terug naar het oude normaal willen. In andere weer niet. Maar langs de andere kant, dingen zoals massaal de wereld overvliegen, ik ben een grote tegenstander van die industrie. Ik geloof dan ook dat we met een nieuw bewuste manier omgaan met onze planeet, we willen alleen maar meer en meer en meer en zijn ook vaak egoïstisch bezig met alleen onszelf. En ook het gevoel dat je dat zou verdienen of zo, hoezo? Daar moet dus zeker een verandering in komen. Of het massaal consumeren van vlees. Dat zijn dingen die gerust mogen veranderen naar mijn mening.

Wat zijn de verdere plannen, ga je ook op tournee  met deze plaat?
Hopelijk wel. Als het goed is, kan ik dat binnenkort bevestigen. Ik ga naar UK in november, en dan is het de bedoeling dat we naar het noorden afzakken naar Glasgow en later Frankrijk, maar ook België staat op die lijst! 

Wat zijn je grote ambities; heb je een soort doelstelling voor ogen als artieste/muzikant?
Jazeker, ambities zijn tegenwoordig wel heel moeilijk, omdat de hele wereld gewoon aan het veranderen is. Ik wil heel graag de wereld rond touren, op een bewuste manier zodat het niet haaks staat op mijn mening over vliegen. J  En een andere ambitie is als artiest een soundtrack te mogen maken voor een grote film, dat wil ik ook wel echt graag doen.

Bedankt voor dit fijne gesprek. Ik hoop , als je naar België komt je live te kunnen zien optreden. Veel succes met uw release.
Op 12.11.21 in de Botanique, Brussel o.m.