Sprints - Punk met vuist en hart

Ierland blijkt de laatste jaren een broeierige voedingsbodem voor scherpe gitaren en nog scherpere meningen. Bands als Fontaines D.C. en The Murder Capital gingen al stevig van start, en uit dezelfde scene sprint SPRINTS nu zelfverzekerd naar voren met compromisloze punk en eerlijke, soms verrassend hoopvolle lyrics.
Met een occasionele opgestoken middelvinger en gebalde vuist drukken ze ook op hun tweede langspeler ‘All That Is Over’ (2025) hun eigen stempel verder door. En met succes: een goed gevulde Orangerie stond klaar voor hun tweede Belgische passage, benieuwd of de Ieren opnieuw een stevige eindsprint konden trekken.

Het startschot van de avond werd gegeven door Marathon. De vijfkoppige band uit Amsterdam kan al enkele adelbrieven voorleggen en situeert zich muzikaal ergens tussen post-punk en shoegaze. Waar het ene moment echo’s van DIIV opdoken, klonk het elders dan weer naar The Murder Capital. Toch bleef de band voldoende eigen om te blijven boeien doorheen hun korte set. “Tired” bleek een hoogtepunt van hun kunnen, terwijl ze tijdens “Shadow Raised Star” plots een zwalpende uitbarsting lieten horen. De vocals zaten niet altijd even strak in het gareel, maar dat stoorde nauwelijks. Marathon zette een stevige eerste kilometers neer en warmde het publiek degelijk op voor de hoofdact.

Na een korte pauze met oude jazz- en folkklassiekers doofden de lichten opnieuw. Een kleine lullaby op tape kondigde de komst van SPRINTS aan. Drie muzikanten namen plaats, terwijl frontvrouw Karla Chubb zich opstelde achter een statief gedrapeerd met een Palestijnse vlag.
Het pulserende begin van “Something’s Gonna Happen” maakte meteen duidelijk dat ons iets bijzonders te wachten stond. Met de snedige doordenker “Descartes” en het daaropvolgende nummer kwam de zaal al snel in beweging. “Feast” en vooral “Beg” duwden het gaspedaal nog wat dieper in, waarna de band de snelheid nauwelijks nog liet zakken.
Al vroeg kreeg het publiek een compliment van Chubb: Brussel was volgens haar al een pak enthousiaster dan Parijs een paar dagen terug. De zaal nam dat met plezier ter harte en ging nog een versnelling hoger tijdens het breekbare maar hitgevoelige “Shadow of a Doubt”. Een meer persoonlijke inkijk – of was het eerder een protest? – volgde in “Coming Alive”. Met het meezingbare “Literary Mind” leek de band even op adem te komen, al gold dat duidelijk niet voor het publiek. Met de microfoon zwierend zweepte Chubb iedereen opnieuw op tijdens “How Does the Story Go?”, het explosieve “Heavy” en de zuivere punkslag van “Cathedral”. Flarden van The Germs, Dead Kennedys en IDLES passeerden daarbij even langs de zijlijn.
Toen Chubb het publiek opriep tot een grote moshpit, werd die instructie zonder aarzelen uitgevoerd. “Up and Comer” veranderde de zaal in een zweterige massa. Tijdens “Need” leek de Orangerie plots even op een modderig festivalveld: eerst een sitdown, daarna een uitbarstende mensenzee. Alsof dat nog niet genoeg was, klom Chubb vervolgens op de PA om van daaruit een kletterende versie van “Deceptacon” in te zetten, waarna ze crowdsurfend weer richting podium werd gedragen.
Niet alleen muzikaal staat de frontvrouw er, ook wanneer ze haar bindteksten brengt, laat ze een diepe indruk na. Haar woorden over hoop en volharding – ondanks oorlog, haat en angst – gaven “Desire” extra lading. De dreigende akoestische intro groeide uit tot breekbare garage rock en mondde uiteindelijk uit in alles verslindende punk. Eerst muisstil, daarna een collectieve krop in de keel. Slotsong “Little Fix” voelde minder als een finishlijn en meer als een laatste gezamenlijke sprint. Opvallend moment: een vrouwelijke fan mocht even het gitaarwerk van Chubb overnemen en deed dat met zichtbaar enthousiasme.

SPRINTS leverde zo een memorabel concert af van een band die duidelijk haar tempo gevonden heeft. De set was opzwepend, intens en overtuigend van begin tot eind. Zweterig en licht uitgeput probeerde het publiek nog een bisronde los te weken, maar zelfs zonder extra meters was de prestatie duidelijk. De verwachtingen werden ruimschoots ingelost en als dit het huidige tempo is, dan ligt er nog een lange en veelbelovende loopbaan voor hen.

Setlist: Something's Gonna Happen – Descartes – Feast – Beg - Shadow of a Doubt - Coming Alive - Literary Mind - How Does the Story Go? – Heavy – Cathedral - Up and Comer – Pieces – Need - Deceptacon (Le Tigre cover) – Desire - Little fix

Organisatie: Botanique, Brussel

Sprints - Explosieve postpunk

Terwijl onze noorderburen steevast hun meest platte en puberale popartiesten naar onze festivals sturen (Goldband, Merol, Roxy Dekker, Froukje, MEAU,…) hebben ze nochtans wel degelijk fijne bands in hun arsenaal zitten, maar deze worden om onbegrijpelijke redenen onder de radar gehouden. Wij houden bijvoorbeeld enorm van bands als Lewsberg, Tramhaus en Rats On Rafts, om er maar enkele te noemen. Allemaal bandjes die eerder in de underground vertoeven en geen weides laten vollopen met jankende bakvissen, maar wel een veel boeiender repertoire aan te bieden hebben dan de hier eerder opgenoemde banale of carnaveleske acts.

Neem nu Marathon, een heerlijke band als je ’t ons vraagt, maar heeft iemand dat eigenlijk al door? Hun speelveld situeert zich ergens tussen post-punk en shoegaze, een wereld waarin doorgaans de Britten uitblinken. Het mag dan ook geen verrassing heten dat Marathon bij momenten zeer Brits klinkt, maar het is hoegenaamd geen lauwe kopie van al die frisse Britse post-punk bandjes.
Daarvoor heeft dit Nederlandse vijftal te veel sterke songs in de etalage, en met maar liefst drie gitaren in de aanslag klinken die al wel eens overweldigend. De echo’s in “Tired” of de shoegaze gitaren in “Shadow Raised A Star” bijvoorbeeld, het zijn avontuurlijke en energieke uitspattingen die de sound van Marathon indrukwekkend maken.
Marathon moest het hier stellen met amper een half uurtje, waarin ze het beste uit zichzelf persten. Wij hadden het hoegenaamd niet erg gevonden als dit wat langer had geduurd. Alleszins eentje om te onthouden.

Bands met furieuze dames die de punkspirit in de genen dragen, zo zijn er nogal wat op vandaag, en ze hebben allemaal bijzonder veel pit en animo in hun koker, check Amyl & The Sniffers, Lambrini Girls, Die Spitz, Wet Leg en Panic Shack.
Een band die zeker thuishoort in dat rijtje is Sprints, met de frontale en krachtige Karla Chubb aan het roer, een frontvrouw met heel wat passie overtuigingskracht. In al haar enthousiasme kost het maar weinig moeite om een knetterend vuurtje aan te steken.
Sprints zette de set in met “Something’s Gonna Happen”, en daar was geen woord van gelogen. Er hing meteen buskruit in de lucht en met “Descartes” kwam de band al vroeg op kruissnelheid.
In “Beg” werd dan tijdelijk wat gas teruggenomen, het bleek wel een eerste hoogtepunt van de avond, maar zeker niet het enige. “Shadow Of A Doubt” was er ook zo eentje, of hoe een voorzichtige intro zich ontpopt tot een bruisende en extatische mokerslag van een song. Ook het snerende “Heavy” barstte open uit al zijn poriën en in “Up and Comer” zette Karla Chubb een heuse circle pit in gang.
Met de vlammende punkkopstoten “Pieces” en “Need” schakelde ze nog enkele tandjes hoger en tijdens de geweldige cover van “Deceptacon” (van Le Tigre, na Bikini Kill de tweede band van het grote voorbeeld en riot-girl icoon Kathleen Hanna) smeet ze zichzelf met volle overgave in het gewoel.
Een prachtig “Desire” werd ingezet met een zeldzame akoestische gitaar en mocht dan verder openbarsten op een driftige basriff. Niet evident, trouwens, die basgitaar, want Sprints had in laatste instantie in allerijl een nieuwe bassiste laten aanrukken om deze Europese tournee te kunnen aanvatten. De dame in kwestie had in een tijdspanne van 5 dagen zo een kleine 20 songs moeten aanleren, het concert in de Grand Mix bleek trouwens haar vuurdoop te zijn. Maar daar was weinig van te merken, ze begon misschien wat aarzelend maar was algauw even sterk dreef als haar nieuwe collega’s.
Het roerige gezelschap liet met de geweldige knaller “Little Fix” de boel nog één keer ontploffen, een uiterst opwindende finale van een bijzonder snedig en zeer levendig concertje.

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing