Stereophonics – Tien albums in twintig jaar tijd . Van consistentie en gelijkmatigheid gesproken. Telkens van een behoorlijke kwaliteit om sowieso een breed publiek te bereiken die Britpop en stomende , emotievolle , gevoelige rock’n’roll in het hart draagt. ‘Scream above the sounds’ is het nieuwe album, en samen met hun instant klassiekers werd het een heerlijke Stereophonics avond.

Eerst een half uurtje Alex Francis, een vijfkoppige groep rond deze uit Noord-Londen afkomstige zanger. Echt beklijven kon het ons niet. Eerder een (flauw) afkooksel van Black Crowes . Hij deed echt te veel zijn best om het publiek te doen meezingen en klappen.

Op naar Stereophonics dus … De Welshmen rond Kelly Jones hebben dus héél wat te vieren dit jaar, en trokken de kaart van hun 25 jaar muzikale activiteit, hun debuut ‘Word gets around’, 20 jaar terug , en nu het verschijnen van hun recentste album . Een muzikaal cv om mee uit te pakken . Tel daarbij de tien miljoen verkochte exemplaren en je weet dat ze een uitgebreide fanbase hebben.
Kenmerkend binnen de Britpopstyle kwamen de vijf het podium op , een beetje cool, niet veel van zeg , hoogdravend , arrogant , maar met het hart op de juiste plaats . De lichthese klagerige vocals van Kelly Jones en het stevige gitaarwerk , met af en toe een snuifje metal,  vinden elkaar. Samen met het puike slagwerk van de drummer kregen we een  aangenaam, meeslepend en uiterst genietbaar concert.
In het eerste uur passeerden de nieuwe nummers , fraai , goed in z’n totaliteit , maar net onvoldoende om in ons hoofd te blijven rondhangen. Tussenin verweven en speelden ze meezingpareltjes “Have a nice day” en Maybe tomorrow”. Wat het concert boeiend en spannend houdt.
In het tweede uur kwam de vlam in de pijp … Stereophonics greep terug naar classics als “Mr Writer” en het onverslijtbare“ Just looking” .  En met “A thousand trees” , “Local boy in the photograph” en “The Bartender and the Thief” voelde je net die verdienstelijke , melodieuze diepgang . Muzikale gedrevenheid, emotionaliteit met gebalde vuisten … Niet omkijken en rechtdoor rocken, waar we net van houden …

Afsluiten deden ze met de massaal meegezongen superhit “Dakota” . Een fraai kroontje op de al even fraaie carrière. En ze hebben beloofd hier terug te zijn voor de festivalzomer. We kijken er reikhalzend naar uit want gans de AB lustte er wel pap van!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/stereophonics-24-01-18/

Organisatie: Live Nation

Een songsmid is een leverancier van liedjes. Een componist. Liedjes schrijven is een soort van ambacht en dat kan je ook zeggen van Kelly Jones, zanger en leverancier van de liedjes op hun tiende album genaamd ‘Scream Above The Sounds’.
Songschrijven kan een ambacht zijn en veronderstelt een aantal regels en vaardigheden die je moet volgen. Op de meeste songs van de Stereophonics is dit van toepassing. Om maar te zeggen dat op elk album die ze tot nu toe uitbrachten heel degelijke songs staan. De hits zoals “Dakota”, “Have A Nice Day” en “Just Looking” bevinden zich echter wel in de eerste tien jaar van hun carrière ( ze bestaan sedert 1997). Kelly Jones weet dus hoe een song te schrijven en dit is nu ook weer het geval. Of er terug een hit opstaat zoals eerder genoemde valt nog af te wachten maar er staan toch terug enkele songs op die het album de moeite waard maken.
Het is een lijvig album geworden en telt met de vier extra’s maar liefst zestien songs. Van bloedarmoede kunnen we dus niet echt spreken. De opener “Caught By The Wind” is meteen een heel degelijke opener en een terechte single. Niet wereldschokkend maar ze bestaat uit fijne gitaartjes, dito refrein en backings. Ook geldt dit voor “Taken A Tumble” dat eveneens een prima single zou kunnen zijn. “What’s All The Fuss About?” is een wat melancholische song met een mooie opbouw en een gevoelige melodielijn door een blaasinstrument. Een eerste topper. Ook “Geronimo” rockt lekker weg net zoals songs als “Chances Are” of “Cryin In Your Beer”. Die laatste is de sterkste van de drie. Maar “All-in One Night” is de volgende song die het verschil maakt. Een zinnige tekst, een lekker ‘wo oh oh oh oo’ zanglijntje en een fijn opgebouwde song. Er staan twee ballades op die minimale instrumentatie bevatten. “ Before Everyone Knew Our Name” is daarvan het meest geslaagd en bevat alleen piano en zang. “Boy On A Bike” bestaat uit akoestische gitaar en zang maar deze song weet mij niet te raken. Het is wat te hoog gegrepen voor Jones. Er staat nog één song op die het goed als single kunnen doen en dat is “Would You Believe?”. Een lekker soulvol refrein en een heerlijke ‘la la la’ backing-loop. Een mooie song dat catchy is en wel niet zou misstaan op de radio. De extra’s zijn onder andere twee songs van het album in unplugged versie. Niet erg indrukwekkend. “Never Going Down” live in de RAK studio en “Drive A Thousand Miles” in een graffiti session zijn aardige tracks. “Breaking Dawn” is een song die geschreven werd voor één van de Twillight films en dateert van 2012.
Het nieuwe album van Stereophonics is een beetje zoals de band zelf. Ze rocken maar ze kleuren mooi binnen de lijntjes. Het zijn songsmids die degelijke en soms voorspelbare songs schrijven maar er zitten toch op zijn minst een vijftal tracks tussen die net dat beetje extra hebben om boven de middelmaat uit te stijgen. Fans van de band kunnen dit album met hun ogen en oren dicht kopen want ze zullen niet ontgoocheld worden. En nu nog jij?