Sugar - Rome werd niet op 1 dag gebouwd, Sugar blies de Roma wel omver op 1 avond …
Bob Mould zette zijn schouders onder diverse muzikale projecten. Hij richtte begin jaren ‘80 Hüsker Dü op. Dit leverde een aantal baanbrekende en invloedrijke werkstukken op. De ‘ego’s’ binnen Hüsker Dü hielden het niet lang vol, in ’88 volgde een breuk. Bob Mould ging de solotoer op. Begin jaren ’90 hield hij Sugar boven de doopvont. Sugar hield het 3 jaar vol en Bob ging weer solo… Na afwezigheid van 30 jaar houdt Sugar een ‘Love You Even Still’ reünietour. En wat mogen we blij zijn dat hij België niet vergat. Sugar kwam naar de Roma, zag en overwon.
Powertrio Sugar blies de Roma omver. Reünies, jaren na datum, leveren vaak weinig of niets op, tenzij een vervelende passage… Sugar bewees het omgekeerde. De groep heeft nog niets van energie en power ingeboet.
In een mum van tijd stuwden ze 24 songs ‘Ramones-gewijs’ door onze strot. Meteen de beuk erin met 3 parels uit meesterwerk ‘Copper Blue’ uit 1992 : “The Act We Act”, “A Good Idea” (met dreigende basintro) en “Changes” zetten meteen de toon. Het publiek werd meteen bij de keel gegrepen en was meteen mee.
In het eerste deel werden nummers uit ‘Copper Blue’ netjes in blokjes afgewisseld met nummers uit ‘File Under: Easy Listening’ (zoals onder meer “Company Book”, “After All The Roads Have Led To Nowhere”, en “In The Eyes Of My Friends”). Uit reacties van het publiek bleek nogmaals hoe sterk de schijf ‘Copper Blue’ wel was en is.
Halverwege de set konden we kennismaken met 2 nieuwe nummers: “House of Dead Memomies” en “Long Live Love”. De kunst om recht-toe-recht-aan songs te schrijven is Mould duidelijk niet verleerd. Beide nummers pasten perfect in de dynamische set. Bob zelf onderstreepte de power en dynamiek door vol energie over het podium te laveren.
Het concert werd afgesloten met “Helpless”, “Gee Angel” en het onvermijdelijke “If I Can Change Your Mind”, de meest melodieuze en toegankelijke song uit de set. Heb ik iets gemist? Mijn favoriet “Fortune Teller” ontbrak, maar wie ben ik op het hen kwalijk te nemen…
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
Sugar
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9627-sugar-14-06-2026?Itemid=0
J. Robbins (support-act)
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9628-j-robbins-14-06-2026?Itemid=0
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Bob Mould heeft de Sugar-train opnieuw op de sporen gezet. Vorig jaar was er al de eerste single “House of Dead Memories” en nu is er de opvolger “Long Live Love”.
Het is opnieuw onmiskenbaar een volbloed Sugar-song geworden. Ruw, rauw, fuzzy en overweldigend.
Voor de vinyl-liefhebbers komt er een 7”-vinyl uit met deze “Long Live Love” en “House of Dead Memories”.
Op 14 juni staat Sugar in De Roma in Antwerpen.
https://www.youtube.com/watch?v=jSet8ltTGUo&t=154s
Bob Mould heeft zijn band Sugar heropgevist. Er is een nieuwe single en volgend jaar volgen ook nog concerten van het trio.
Een hele tijd na Hüsker Dü richtte Bob Mould Sugar op. Hun debuutalbum ‘Copper Blue’ sloeg in 1992 in als een bom, met in Vlaanderen (of toch op Studio Brussel) radiohits als “A Good Idea”, “If I Can’t Change Your Mind”, “Helpless” en “Changes”. Een jaar later stond Sugar te blinken op het podium van rock Werchter. Daarna smolt de aandacht voor Sugar snel. De EP ‘Beaster’ kwam als opvolger al in 1993 uit maar werd niet zo ontvangen als ‘Copper Blue’ en in 1995 stopte het Sugar-avontuur.
Bij de Vlaamse fans bleef de interesse voor ‘Copper Blue’ wel altijd branden. Het soloconcert van Bob Mould in 2012 in de AB, met vooral werk van Sugar, was helemaal uitverkocht. En nu is er de reünie. Met de originele bandleden. Vanaf volgend jaar spelen ze opnieuw concerten en nu is er al de single “House of Dead Memories”. Die heeft opnieuw de rauwe energie vanop ‘Copper Blue’ en de dikke gitaarlagen in de sound. Of er nog meer nieuw werk – een nieuw album? – op komst is, dat is nog koffiedik kijken. Maar deze single stemt ons alvast hoopvol.
Voor de fans komt er een heruitgave van de vier singles uit ‘Copper Blue’ op vinyl.
https://www.youtube.com/watch?v=-S72djtUIFk&t=2s
Er was weinig volk dat kon terugdenken aan hoe New York in 1981 was, of 1976, en waar hip-hop uit voortkwam. En toch is dat waar de sound van de Sugarhill Gang in 1979 voortkwam toen ze met “Rapper’s Delight” een monument voortbrachten waarvan men op dat moment waarschijnlijk nog niet besefte wat voor een monument het was. Een New York waar de straten vol naalden lagen en de schizofrenen in de goot. Een New York dat niemand nu nog zou herkennen en dat intussen een mythe geworden.
Intussen zijn we haast 40 jaar verder en dan komt er een concert waarbij de aanwezigen misschien niet helemaal weten wat er gebeurt, of toch wel als hun ouders het hen ooit vertelden. De organisatoren moeten dat uiteraard wel geweten hebben en het zegt toch wel wat over de kracht van muziek dat hierbij een paar generaties aaneen gesmeed worden. Het was ook voor mij de eerste keer in een LUX, een nieuwe intieme zaal in een deel van Gent dat niet zo echt tot het centrum hoort waar men in de toekomst best nog wel wat feestjes wil gaan organiseren.
Hip hop en de hele cultuur waar Sugarhill Gang uit voortkwam bestaan op zich niet meer, of zijn intussen tot iets helemaal anders gemuteerd, maar dat is net wat hiphop ook al was, een mutatie van diverse invloeden en subculturen die stalen als de raven en hun grootste hit baseerden op andermans werk.
Het was uiteindelijk niet zo moeilijk om dit soort bedenkingen achter je te laten als je de energie zag waarmee nog een aantal oude leden, Michael ‘Wonder Mike’ Wright and Guy ‘Master Gee’ O'Brien als de bio correct is, aangevuld met jonger geweld, te keer gingen en er een echt feestje van maken.
Uiteraard de hits zoals “The Message” en “8th Wonder”, maar net zo goed flarden Run DMC of House of Pain of zowaar Madonna die ze aan een razend tempo aaneen rapten, met nog een hoop zo snel als ze waren amper te volgen intermezzo’s uit een rap back catalogue van vier decennia.
Het niet zo talrijke publiek lustte er wel pap van, en het hoogtepunt van de avond kon niet anders dan “Rappers Delight” zijn, waar nog wel een paar volgende generaties hun groove thing op zullen shaken.
Een veel energierijker concert dan ik ooit gedacht had, en haast te professioneel in al zijn vloeiende enthousiasme. Hiphop leefde deze avond in ieder geval meer dan ooit. Er moest nog een feestje aangebreid worden, met DJ’s die schat ik nog niet geboren waren toen hiphop het levenslicht zagen, maar dat zal wel weer een bewijs zijn dat op goede muziek geen leeftijd staat.
We zagen dat het goed was en verlieten wijselijk het pand.
Organisatie: City Queens & Club69
Nederlands 
Français 
