Het was afgelopen zomer tijdens een tooggesprek over Belgisch muziektalent dat ik voor het eerst van Tamino hoorde. Wanneer ik het had over Jan Swerts, viel plots zijn naam. Wat zij buiten hun nationaliteit dan nog gemeen hebben? Een uitzonderlijke stijl: mysterieus en buiten categorie. In mij schuilt geen festivalganger, dat verklaart waarom ik pas zo laat uit de lucht viel. Tamino maakte furore op festivals als Werchter en Pukkelpop met driemaal een podiumplaats op slechts twee jaar: indrukwekkend. Zijn eerste album ‘Amir’ verscheen in oktober - ondertussen was ook ik ongeduldig geworden - en werd aan Belgisch publiek gepresenteerd in een driemaal uitverkochte AB: opnieuw indrukwekkend voor deze Belgisch-Egyptische solo-artiest van 22.
Tamino opende met het zweverige “Sun May Shine” en speelde vervolgens een ruige versie van “Cigar”. Allerlei dingen trokken meteen de aandacht. Topsfeer dankzij een heel minzaam publiek dat stil en uitbundig was, maar telkens op het juiste moment.
Topbelichting met warme kleuren zoals geel, rood en paars, sober gedoseerd met één kleur per nummer of gewoon dark met fel witte spots van achter de muzikanten.
Topgeluid, ik stond echt perplex van hoe zorgvuldig alles op mekaar was afgestemd. Tamino’s kopstem klonk esthetisch. Deze drie constanten maakten Tamino’s set tot een plotseling besef van anderhalf uur vol oneindigheid. Een artiest wordt zoveel rijker wanneer hij zijn muziek live niet alleen tot hetzelfde, maar tot een hoger niveau weet te brengen. Het perfectionisme dat Tamino bij de productie van zijn debuutalbum aan de dag legde, besteedde hij ook aan zijn optreden. Flamboyante Oosterse melodieën, afgewisseld met vernuftige elektrobeats, gevoelige gitaarriffs en Tamino’s stem die al dat moois passend met elkaar verbond. Ruben Vanhoutte op de drums, rechtstaand met sticks, pompons en bortels. “So it goes” werd stevig ingeleid door zijn slagwerk. Vick Hardy op toetsen, zorgde voor de broeierige, pulserende esthetiek van Arabische tonen. Hardy en Vanhoutte zongen ook opvallend vaak backings: mooie “yiihs” en “yaahs” in “Chambers” en “Indigo nights”.
Met deze nummers was het ook de beurt aan een vierde man op het podium: niemand minder dan bassist Collin Greenwood van Radiohead. Hij is fan van het eerste uur. Er valt wel wat te zeggen over Tamino’s gelijkenis met Thom Yorke, waar anderen het al over Jeff Buckley hadden. Het zegt veel over welke indruk Tamino nalaat en helemaal terecht.
Toch, voor mij hoeft er niet vergeleken te worden. De manier waarop hij solo de zaal inpakte met nummers als “Verses” en “Habibi” getuigde van buitengewone klasse. Het contrasteerde fel met de iets of wat verlegen houding tussen zijn nummers door, waarbij het vaak bij een korte “merci”, “blij dat ik hier mag staan” of halverwege de set “oowh sorry, est-ce qu’il y a des gens qui parlent français?”, zodat de bindteksten vanaf toen in het Engels werden gebracht. Het verraadde zijn zenuwen, maar het was dan ook de eerste van de drie uitverkochte avonden en een zaalconcert verschilt ook enorm van een festival.
Tamino stond er. Hij stond er en bracht een mix van soulvolle, beklijvende tonen die je ver naar het oostelijk halfrond katapulteerden. Dit was boven verwachting en het getuigt van een straf staaltje talent en wilskracht om op deze manier je debuutalbum te presenteren. Verder lijkt het erop dat voor Tamino alles in zijn plooi valt: volgend jaar staat hij in La Cigale (de Parijse AB), en hij schreef ook net zijn eerste soundtrack voor een nieuwe reeks van Tom Lenaers ‘Over water’. We hebben dus zeker nog niet het laatste van hem gezien of gehoord en zijn welgemeend trots op deze atypische maar veelbelovende singer-songwriter van eigen bodem.
Toch nog even deze info - Sinds zijn performance op het muziekfestival Eurosonic Noorderslag (ESNS) in januari gaat het oerend hard voor Tamino. Liefst tien festivals die aangesloten zijn bij het European Talent Exchange Program (ETEP), een talentprogramma dat de carrière van Europese muzikanten die op ESNS spelen een springplank biedt, boekten hem sindsdien. Dit jaar alleen stonden dankzij dit ETEP 161 artiesten op 122 festivals voor 483 shows – een vierde record op rij. Sinds 2003 spreidden met ETEP al 1.445 muzikanten hun vleugels op 4.001 concerten in 34 landen.
Setlist: Sun may shine – Cigar – Each Time – Reverse – So it goes – Verses – Tummy – Chambers – Indigo night – Will of this heart – Habibi – Seasons*
* Cover van een nummer van Chris Cornell, één van zijn helden, geschreven als soundtrack van de film ‘Singles’ (1992).
Neem gerust een kijkje naar de pics
Tristan
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/157
Tamino
http://musiczine.net/nl/foto-s/view-album/153
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Tamino – Het Tamino-gen
Tamino
Ancienne Belgique
Brussel
2017-10-11
Hilde Snauwaert
Gehypnotiseerd toekijken, volledig stil. Bij iedere zucht, kreun of oprecht dankwoord van de artiest beginnen gillen. Bij dat ene liedje “Habibi” alles van begin tot eind filmen, ook al is er geen ruimte om je arm op een deftige manier omhoog te steken, zo veel volk is er in de uitverkochte concertzaal. De blauwdruk van de gemiddelde concertganger bij het optreden van Tamino in de Ancienne Belgique. En ik ben er niet één van …
Toegegeven, Tamino kent een weergaloze en pijlsnelle evolutie. 2017 werd goed op gang getrokken met een podiumplaats in De Nieuwe Lichting, en deze zomer een met vijf sterren bejubeld concert op Pukkelpop en ronkende recensies bij de pers. Er was sprake van ontroering, verleiding, een optreden van onschatbare waarde, een begeesterd publiek.
Toegegeven, Tamino kent zijn métier. Hij heeft een dijk van een stem, waar hij enorm mee kan uithalen. De toetsenist en drummer maken het plaatje van muziekambachtschap af. De muziek is kwalitatief, zit simpel en goed in mekaar. De reactie op het publiek bij de begintonen van “Cigar”, de derde in de set, is overweldigend. Vooral in dit liedje tast hij heel diep naar de innerlijke demonen van de concertgangers.
Toegegeven, Tamino heeft charisma. Bij iedere gestamelde dank je, stuntelige anekdote of het ‘what the fuck’-zinnetje waarbij de artiest nog altijd verbouwereerd bij zijn populariteit staat te kijken, het publiek vindt het geweldig. En lokt ook reacties als “Mocht hij mijn leeftijd hebben…” uit.
En ik was vooral content dat ik het laatste zitplaatsje kon bemachtigen. Want een uur Tamino is lang, zeer lang. Er komen vijftien liedjes aan bod, telkens geënt op hetzelfde principe : piano of gitaar of drum begint, en Tamino vlug aan met lange kreten en simpele teksten, en (veel te) veel serieux. Het herhalingseffect speelt na een kwartier parten en begin je rond te kijken naar de andere concertgangers. En zie je iedereen zeer gebiologeerd staren naar Tamino en genieten van zijn muziek.
Ik denk dat het een gen moet zijn : ofwel heb je het voor hem, ofwel ben je gewoon blij dat je het concert tenminste zittend kan uitzitten.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Je moet het maar doen, op basis van één song heel Vlaanderen doen bezwijken en een stekje versieren op de grootste festivals, inclusief Rock Werchter. Studio Brussel zit er natuurlijk weer voor een groot stuk tussen, die halen het talent als het moet uit de bloemkolen, als het hen maar goed uitkomt. En als het niet te veel rockt natuurlijk, want dat is gevaarlijk.
Wij twijfelen er sterk aan of al die opgeklopte adoratie eigenlijk wel goed is voor een beginnende artiest als Tamino. Die jongen wordt door al die heisa in dat immense circus gedropt terwijl hij duidelijk nog volop op zoek is naar een eigen muzikale identiteit.
Die ene bewuste song heet “Habibi”, u heeft die ongetwijfeld al zo twaalfduizend keer gehoord en u weet dus ondertussen ook al dat Tamino daarop nog meer als Jeff Buckley klinkt dan Jeff Buckley zelf. Omdat u niet steeds op dezelfde song zou moeten zitten luisteren heeft Tamino er een heus EP’tje rond gebouwd met nog vier extra tracks waarop de nieuwe jonge Vlaams God sterk doet denken aan… ja, we zullen maar zwijgen, zeker.
Kijk, waar wij het vliegend schijt van krijgen, dat is het slag artiesten die alles in het werk stellen om te klinken als hun grote voorbeeld en dan nadien in de pers gaan verkondigen dat ze het nogal vervelend vinden dat ze steeds weer met diezelfde naam vergeleken worden.
Maar goed, in de andere songs ontdekken wij ook een vleugje vroege Radiohead en een glimp van het onvolprezen Lift To Experience, niet toevallig twee acts die in de jaren negentig nogal nauwe gelijkenissen vertoonden met… ok, ok, we zijn al weg.
Als ie maar beter kan zwemmen.
Tamino – Imponeren op magistrale wijze
Tamino
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-05-15
Thibault Vander Donckt
Een jaar geleden was hij nog volledig onbekend, maar verdiende hij toch een plaatsje in onze lijst voor beste Belgische nummers van het jaar 2016. Nu, een overwinning van de Nieuwe Lichting later, speelt Tamino z’n eerste volwaardige show in een uitverkochte AB Club. Er waren heel wat hoge verwachtingen, maar Tamino loste die zonder enige moeite in. We waren namelijk getuige van een fenomenaal optreden.
De zaal zit bomvol wanneer de lichten doven en de 20-jarige Tamino het podium opkomt. Met de spots die hem enkel van langs achter verlichten, lijkt het alsof Tamino niets meer dan een zwart gedaante is, maar dan wel eentje die enorm goed met z’n gitaar overweg kan en z’n stem in alle bochten kan wringen. We zijn nog maar enkele seconden ver en het publiek wordt nu al overmeestert door de magie die Tamino uitstraalt.
Na twee songs alleen te hebben gespeeld, komt de gitarist van Het Zesde Metaal de jonge knaap vergezellen en neemt hij de piano voor z’n rekening. Dan gebeurt er iets wat Tamino niet snel zal vergeten. Ze willen het volgende nummer starten, maar opeens beseft Tamino dat hij geen plectrums op zak heeft. Gelukkig is het publiek vanavond heel vrijgevig en trakteren ze hem op enkele plectrums. Stress doet toch wat met een mens.
Alsof één extra muzikant niet genoeg is, komt Michiel Balcaen de drummer van Balthazar, het duo in gezelschap houden. Tamino speelt doorgaans heel rustig en gecontroleerd, maar toch zijn er momenten waarop de muzikanten zich even kunnen laten gaan, waardoor het op een ingetogen manier toch nog kan losbarsten. Wat we momenteel te zien krijgen, is in België echt wel uniek, zoiets hebben we zelden gezien.
Het eerste hoogtepunt van de avond is “Indigo Night”, een nummer dat terug te vinden is op de nagelnieuwe EP ‘Tamino’. Het nummer klinkt live heel erg breekbaar en de stem van Tamino bezorgt ons kippenvel van de eerste tot de laatste minuut. De zaal is muisstil en heel wat mensen sluiten hun ogen om het lied echt tot zich te laten komen, terecht. Tamino wordt getrakteerd op een langdurend applaus, maar daar heeft hij eigenlijk niet echt veel op te zeggen. Gelukkig hoeft dat ook niet, want z’n lach toont aan dat Tamino zich helemaal in z’n nopjes voelt op het podium.
Het ongelooflijke aan het optreden van deze avond, is dat we hier te maken hebben met een artiest die eigenlijk nog maar net bezig is. Hij heeft in feite heel weinig ervaring, maar toch heerst hij over de AB alsof het een dagelijkse activiteit lijk te zijn. De songs die hier vanavond de revue passeren, zijn ook stuk voor stuk perfect uitgewerkte nummers die iets teweeg brengen. Als je dit op twintig jarige leeftijd al kan brengen, dan ben je verdomd goed bezig.
Afsluiten doet hij met “Habibi”, het nummer waarmee alles is begonnen. Het fijne aan deze show, is dat er hier niet wordt meegezongen, waardoor de band ongestoord hun ding kan doen. Na z’n laatste hogen tonen, verdwijnt Tamino van het podium. Het publiek bombardeert de band met applaus en het duurt dus niet lang vooral iedereen weer op de bühne te zien is. Met zijn cover van “I Bet That You Look Good On The Dancefloor” van Arctic Monkeys en “Smile”, eindigt Tamino zijn formidabele set.
Het is zeker niet onze intentie om Tamino tot superster te bekronen, maar als het goed is, dan mag dat zeker en vast gezegd worden. We zagen gisterenavond een optreden waar we eigenlijk niets op aan te merken hebben en dit gebeurt zelden. Vanavond speelt Tamino z’n tweede show in een alweer uitverkochte AB Club, benieuwd wat dat zal geven.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
