Het NYse The Antlers rond zanger Peter Silberman en multi-instrumentalist Dirby Cicci staan al een paar platen garant voor dromerig , ingetogen songs in een sfeervol kader . Af en toe is er een niet voor de hand liggend geluid , met avontuurlijk , creatief, ingenieus verrassende wendingen , een nevelig decor door de elektronica soundscapes en zijn hoge uithalende , emotievolle, breekbare vocals .
Op de nieuwe plaat hebben we een reeks onthaastingssongs , soms mooi uitgesponnen , rustig voortkabbelend die een soort impressionisme ademen en door sublieme arrangementen zijn omgeven , vooral piano en trompet doen hier hun werk om de gevoeligheid wat aan te scherpen .
Met opener “Palace” worden we meteen in die sfeer ondergebracht en met “Doppelgänger”, “Director”, “Revisited” en “Surrender” hebben we enkele gemoedelijke hoogstandjes . Verfijnd album dus .
The Antlers escaleren in vernuftig geconstrueerde songs die zelfs Madammen met een Bontjas kippenvel bezorgen. Gooi daar de getormenteerde vocalen van spilfiguur Peter Silberman bij en zelfs de meest gevoelloze ziel geraakt emotioneel overmand. Niet te verwonderen dus dat deze groep in december geprogrammeerd staat op het door The National gecureerde All Tomorrow’s Parties.
Maandagavond leverden ze alvast een onmiskenbaar puike prestatie. Terwijl Silberman eerder solo ‘Uproated’ (2006) en ‘In the Attic of the Universe’ (2007) op plaat liet persen, is er sedert het fenomenale ‘Hospice’ (2009) sprake van een volwaardige groep.
In de Ancienne Belgique opende het drietal (live aangevuld met gitarist/bassist Timothy Mislock) met “No Widows” waarna we almaar meer ondergedompeld werden in de zinderende atmosfeer die hun muziek weet te creëren. Ook de immer beklijvende teksten droegen hiertoe hun steentje bij, om nog maar te zwijgen van de sobere maar heel uitgekiende lichtshow. Niet te verwonderen dus dat het publiek met verstomming geslagen was. Toetsenist Darby Cicci drukte trouwens zijn verontrusting uit over die stilte, niet beseffend dat zulks in België eerder een teken van respect dan van desinteresse is.
Het merendeel van de set bestond uit nummers die op ‘Burst Apart’ (2011) terug te vinden zijn. Dit laatste album werd uiteindelijk zelfs integraal gebracht (met uitzondering van het instrumentale “Corsicana”). Live kregen de ingenieus gecomponeerde songs echter vaak een meerwaarde door optimaal te profiteren van hetgeen de Rik De Saedeleer in ons de “man-meer-situatie” zou noemen.
Tot onze teleurstelling werden er uit “Hospice” slechts drie pareltjes gelicht: “Atrophy”, “Two” en “Kettering”.
Graag hadden we de balans tussen deze persoonlijke favoriet en ‘Burst Apart’ iets evenrediger gezien. Spijtig bijvoorbeeld dat “Bear” en “Sylvia” op stal bleven. Vooral dat laatste nummer slaat ons bij elke beluistering knock-out (iets wat we maandag graag hadden laten gebeuren want we opteerden in afwachting daarvan alvast voor één van de vele beschikbaar gestelde zitplaatsen).
Niet getreurd echter want de twee splinternieuwe nummers die ze brachten betroffen waardige vervangers: “Drift dive” escaleerde machtig in naar Explosions in the Sky refererende postrock en het naar een tandpasta vernoemde “Crest” maakte zijn naam waar door in de zaal veel tevreden glimlachjes (en dus aardig wat gave gebitten) tevoorschijn te toveren.
Vooraleer afsluiter “Putting the dog to sleep” ingezet werd, liet Silberman weten dat de groep binnenkort naar ons land terugkeert. Meer mocht hij niet zeggen maar zoals te vermoeden viel, werd ondertussen bevestigd dat The Antlers net als vorig jaar op de Pukkelpopaffiche prijken.
Als de weergoden ons gunstig gestemd zijn, kunnen we op zaterdag 18 augustus dus nog een keer (figuurlijk) weggeblazen worden door bijvoorbeeld de magnifieke sound die drummer Michael Lerner creëerde tijdens “I don’t want love” en de knappe stereo-effecten die Darby Cicci uit zijn soundbox wrong bij aanvang van een magistraal opgebouwd “Kettering”.
In het voorprogramma probeerde het drietal van I Am Oak het publiek te overtuigen om na afloop hun platen (debuut ‘On Claws’ en opvolger ‘Oasem’) aan te schaffen. We vrezen dat ze daar maar matig in geslaagd zijn tijdens de over het algemeen net iets te makke set. Positief was wel dat zanger Thijs Kuijken zich aardig uit de slag trok toen hij – naar eigen zeggen voor de allereerste keer in zijn carrière - de elektrische gitaar omgordde. Ook de groovy beat die de drummer in het slotnummer liet weergalmen droeg onze goedkeuring weg. Het valt toe te juichen dat deze Noorderburen van plan lijken om te evolueren naar een rijker en iets steviger geluid. Hopelijk levert hun volgende plaat (getiteld ‘Nowhere or Tammensaari’ en gerealesed in juni 2012) hiervan het overtuigende bewijs en neemt hun volgende passage al onze scepsis weg.
Setlist The Antlers: No widows - Atrophy - Drift dive - French exit - Parentheses -Every night my teeth are falling out - Two - I don’t want love - Crest - Hounds - Rolled together - Kettering - Putting the dog to sleep
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-antlers-23-04-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
We waren al te vinden voor de doorbraak plaat ‘Hospice’ van het NY-se The Antlers onder Peter Silberman, een conceptplaat van dromerig, ingetogen songs; een niet voor de hand liggend geluid, avontuurlijk, creatief, ingenieus en die verrassende wendingen ondergaat. ‘Burst apart’ is een passend vervolg door het sfeervolle kader ; een nevelige sfeer door de elektronica soundscapes en de aparte, soms hoog uithalende, emotievolle stem van Silberman. Kaleidoscopisch, filmisch en soms ijzig, maar toegankelijk door de steeds nieuwe patronen in deze sound . “I don’t want love” en “Every night my teeth are falling out” komen sterk uit de verf. “Hounds”, “Corsicana” kunnen probleemloos in een film gebruikt worden . Het rustig voortkabbelende “Putting the dog to sleep” sluit gemoedelijk de cd af.
Jawel, het trio heeft een overtuigende opvolger klaar !
Een hartbrekend verhaal horen we op de plaat van Peter Silberman, de spil van het uit Brooklyn, NY-se trio The Antlers. ‘Hospice’ is een conceptplaat van dromerig, ingetogen songs, een niet voor de hand liggend geluid, avontuurlijk, creatief, ingenieus is en verrassende wendingen ondergaat.
Er schuilt een onfortuinlijk verhaal achter de muziek: een verpleegkundige die verstrikt geraakt in een zelfvernietigende relatie van een terminaal ziek meisje dat sinds haar jeugd door nachtmerries wordt achtervolgt.
The Antlers was eerder nog een éénmansproject, maar na twee albums werden een drummer en een keyboardspeler toegevoegd. Het is een knappe plaat die meerdere luisterbeurten vergt om z’n schoonheid prijs te geven. ‘Hospice’ bevat sfeervolle, intrieste songs bepaald door soundscapes en repetitieve akkoordjes en soms worden blazers toegevoegd; ze worden gedragen door de hoog uithalende, emotievolle stem van Silberman. In de songs horen we gaandeweg een voller geluid en zijn een paar songs voorzien van noise-erupties, waaronder “Atrophy” en “Two”. Bloodmooi klinken “Kettering” en de “Epilogue”. “Bear” en “Wake” boeien door de variaties. Een bundeling van de muzikale sterkte is er ongetwijfeld op het compacte “Sylia” en het sferische “Shiva”.
Ontroerend plaatje die muzikaal durft uit te halen en daarmee is ‘Hospice’ een intens broeierig en spannend plaatje geworden.
Nederlands 
Français 
