The Bollock Brothers - Nevermind de twijfelaars! Here are The Bollock Brothers!
Punk is verre van dood , nee met een rits jonge bands hebben we zelfs nu een sterke heropleving. Hoedanook de punkscene heeft verschillende decennia doorlopen.
Van de oudere generatie punk als Sex Pistols, The Clash, Ramones en Buzzcocks schiet er wellicht niet veel meer over. Sommige weten zich toch nog ergens een plaatsje toe te eigenen als UK Subs, CRASS en in ons eigen land The Kids of Funeral Dress. Ze staan nog steeds garant voor sterke optredens. Ook o.m. The Bollock Brothers die een sterke fanbase hebben en nauw verwant met België zijn, mede door drummer Pat Pattyn. De legendarische wavepunks startten in 1983 en stonden nu in een goed vol gelopen De Casino. Het weze duidelijk Nevermind de twijfelaars! Here are The Bollock Brothers!
De Belgische formatie The Priceduifkes (****) zijn al sinds 2003 in die scene aanwezig. Wat een energieke band in het genre. De band porde het publiek goed aan, maar response was wat zoekende. Toch was iedereen wel enthousiast en hoorden we enkel positieve feedback. De niet aflatende inzet en de puike kwalitatieve songs overtuigden ons zondermeer.
The Bollock Brothers (****) hadden wat tijd nodig om echt goed geolied te klinken. Maar eens op temperatuur, overtuigde het combo rond Jock McDonald moeiteloos. De inbreng van keyboard en harmonica zijn een sterk toegevoegde waarde aan die ‘groovende ‘ wave/punkrock sound. Een gretig spelend bandje kregen we hier, waarbij de immer charismatische zanger Jock de meeste aandacht naar zich toe trok. De speelsheid van de songs, ondersteund van grappige interventies en de talrijke kwinkslagen sierden.
We kregen hier dan ook een aangenaam wervelend wave/punkrockfeestje. Het publiek werd daarbij voortdurend bij de leest gehouden. Hits als “Harley David (Son of a Bitch)”, “Horror Movies”, “The bunker”, “The last supper” en “The 4 Horseman of the apocalypse” ontbraken niet. Kleppers die hard werden meegebruld. En we kregen er enkele covers bovenop “Rockandroll”, “Pretty vacant”, “God save the queen” en “Beats of love”. Sjiek!
Spontaan, leuk, ontspannend deze knetterende show van The Bollock Brothers. Verrassen doet het combo wellicht niet meer echt, maar hun nostalgische sound loste de hoge verwachtingen compleet in. Iedereen genoot dan ook met volle teugen van deze lekkere ‘old skool punk’ trip. Mooi.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
The Bollock Brothers
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7043-the-bollock-brothers-25-10-2024.html?Itemid=0
The Priceduifkes
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7042-the-priceduifkes-25-10-2024.html?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Zaterdag 23 november stond nog eens een echte avond rock'n'roll met ballen op het programma in De Casino in Sint-Niklaas. En neen, het waren geen ijscreme ballen van het nabijgelegen ijssalon Foubert maar echte 'bollocks'!
De legendarische The Bollock Brothers stonden namelijk op de affiche in de stad van de heilige man en local heroes The 5z mochten eerst het publiek proberen in de juiste stemming te brengen.
The 5z is eigenlijk een bende lokale muzikanten die te pas en te onpas optreden, afscheid nemen, terug beginnen en gewoon sporadisch een heel leuke show neerzetten. Zaterdag was het ook weer prijs, uitgerekend in de zaal waar ze zogezegd hun definitief afscheid hadden gevierd, namen ze weer hun instrumenten van stal en speelden ze de pannen van het dak. Hopelijk is dit geen éénmalige réunie maar komen er nog dergelijke optredens. Want hun show was goed! Meer dan goed! Sterke muzikanten, straffe vocalen en goed gekozen covers. En bovenal een opvallende frontman die werkelijk een echt podiumbeest (nen beir) is en zich helemaal geeft! Gekke bekken, 10 wissels van t-shirt en een stemgeluid à la Jello Biafra! En heel verdienstelijk geflankeerd door een meer ‘normale’ zanger van dienst.
Een diversiteit aan nummers en bands worden moeiteloos nagespeeld en de set vormt een heel leuk geheel van rock, punk en eigenzinnige popnummers. Wij onthouden vooral een fantastische versie van “Hanging on the telephone” van The Nerves (of Blondie), een keiharde versie van Black Flag’s “Nervous Breakdown”, een snelle en punky versie van “Crazy” van Seal en geslaagde Nirvana cover en een eigenwijze maar smaakvolle herneming van de Joy Divison parel “Transmission”.
The Bollock Brothers gaan al mee sinds 1983 en worden nog altijd geleid door de flamboyante Jock Mc Donald en trouwe makker Chris McKelvey op gitaar. De hoogdagen van de band liggen al enige tijd achter ons maar met België is er altijd wel een speciale link geweest en gebleven. De publieke opkomst vanavond was dan ook niet slecht! De zaal liep zeker niet vol maar was toch behoorlijk gevuld met hoofdzakelijk oude rockers en punkers. Zo ook de zanger van de Belgische punkband Definitivos gevormd in 1979 en de laatste tijd weer af en toe live aan het werk te zien. Als je weet dat drummer Patrick Pattyn als rasechte Oostendenaar al jaren deel uitmaakt van The Bollock Brothers is de extra connectie met ons land nog beter te begrijpen.
Jock zag er goed en gezond uit (63 jaar) alhoewel hij duidelijk slecht te been was. Zijn outfit in ‘Schotse’ ruit is niet veranderd en zijn specifiek stemgeluid al evenmin.
Wat meteen opviel was de stevige en solide sound die de band neerzette. Geen overheersende keyboards maar in de eerste plaats een vette gitaarsound op de voorgrond, dankzij oude rot van dienst (en notoir Glasgow Rangers fan) Chris McKelvey. Natuurlijk zat hier en daar een behoorlijke portie electro in de nummers verwerkt, echter nooit overheersend maar heel subtiel en zo kenmerkend voor deze toch wel unieke bende muzikanten.
“Woke up this morning, found myself dead” is een treffend voorbeeld van het hierboven beschreven ‘bollocks’ geluid. “Jesus lived 6 years longer than Kurt Cobain” is nog zo’n klepper. Jock vertelde de fans dat dit nummer hen een tour in de US zou opleveren, indien de ‘fucking’ Brexit geen roet in het eten ging gooien. Bij het gekende “The Bunker” trad de toetsenist voor het eerst op de voorgrond. Het hele nummer drijft op een genietbaar keyboardstukje dat vocaal aan elkaar wordt gepraat/gezonden door Dhr. McDonald. “Where is my girl” klonkt heel poppy en groovy en “The Beast is calling” (ook met veel percussie) was dan weer een iets trager nummer maar daarom niet minder aangenaam klinkend.
Halfweg de set werd weer overgeschakeld naar een pittig rockgeluid en nam zelfs gitarist Chris even de vocalen voor zijn rekening. Het resultaat was een knaller van song in ware old school punk stijl. Meezinger “Harley David” en “Henry VIII” volgden in snelvaart en rockten als de beesten. Daarna was het tijd voor een heel leuk muzikaal moment. Drummer Patrick Pattyn (die banden heeft met het vroegere Nacht und Nebel) eerde met veel overgave Patrick Nebel (blijkbaar was het zijn verjaardag in de hemel) en vroeg het publiek om vocale steun toen hij de grootste hit van Nacht und Nebel “Beats of Love” inzette op drums. Hij nam tevens de zang voor zijn rekening en zorgde, samen met alle aanwezigen, voor een prachtige rock’n’roll versie van deze klassieker. Kippenvel toch wel. Met een heavy uitvoering van “The Last Supper” nam Jock weer het heft in eigen handen en besloot hij het eerste deel van de set op overtuigende wijze.
Het bisgedeelte kende een vrij voorspelbaar maar niet minder interessant verloop aangezien enkele gekende nummers de revue nog niet gepasseerd waren. “Faith Healer” en “King Rat” werden zeer enthousiast onthaald door de fans en bij een korte ode aan The Sex Pistols, werd de zanger van Definitivos zelfs op het podium gehesen om mee te brullen. Zijn passage on stage was echter van heel korte duur (10 seconden tijdens “Pretty Vacant”) en tegen het moment dat “God Save the Queen” werd ingezet zat de brave kerel alweer tussen het publiek. Altijd leuk die nummers van DE punkband bij uitstek, maar weinig origineel en bovendien heeft nooit iemand anders deze nummers beter kunnen brengen dan The Sex Pistols zelf!
Tijd om definitief afscheid te nemen van het Waasland moet Jock gedacht hebben en de band speelde als slot van dit optreden een knappe versie van “Horror Movies”, nog zo’n gekend nummer dat de unieke sound van The Bollock Brothers typeert en de tand des tijds moeiteloos heeft doorstaan.
Verrassend fijn optreden dat mijn persoonlijke verwachtingen ruimschoots overtrof! Zowel van opener The 5z als van de oude knarren van The Bollock Brothers! Meer van dat! En dank aan Casino Sint-Niklaas om deze bands te programmeren!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/the-5z-23-11-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/the-bollock-brothers-23-11-2019.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Jock McDonald is al een dikke dertig jaar de bezieler en frontman van het licht legendarische newwave-punk-cultbandje The Bollock Brothers. Iedereen kent wellicht nummers als “The last supper”, “The bunker” en “Harley davidson of a bitch”. Destijds vielen ze vooral op door het album van de Sex Pistols volledig te coveren in een electro-versie. Zodus, dertig jaar en evenveel kilo’s later gaat de immer sympathieke nog steeds de hort op met zijn Brothers, zij het in wisselende bezettingen. Meest opvallende figuur daarbij is Pat, die ooit nog de vellen bediende bij het ter ziele gegane Nacht und Nebel.
The Bollock Brothers kwamen , zagen en overwonnen zoals gewoonlijk. Voor de verandering werd geopend met “Faith Healer”. Het viel meteen op dat het geluid zeer goed zat en dat de nieuwe bassist schreeuwde om aandacht en dacht dat hij bij pakweg The Stones speelde. “The Bunker” zette meteen het overigens briljante publiek in vuur en vlam en het publiek droeg el sympathico meteen zo goed als letterlijk op handen. De band stond, dankzij een retestrakke ietwat funky ritmesectie op scherp en op rood. Pat is bij deze onmisbaar geworden. Onze eigenste Luciente van Definitivos kwam een nummer meezingen in een of andere net niet juiste toonaard en zorgde voor het nodige kippenvel. Met “Harley Davidson” hoorde je haast Gainsbourg himself zingen.
Hoogtepunten werden afgewisseld door nummers die zouden moeten doorgaan voor voetbalhymnes.
Conclusie: een ware reünie van long time no see friends, en een heuse kater …
Organisatie: Harmonie, Oudenaarde
Jock McDonald is al een dikke dertig jaar de bezieler en frontman van het licht legendarische newwave-punk-cultbandje The Bollock Brothers. Iedereen kent wellicht nummers als “the last supper”, “the bunker”, “harley davidson (son) of a bitch”. Destijds vielen ze vooral op door het album van de Sex Pistols volledig te coveren in een electro-versie.
Zodus, dertig jaar en evenveel kilo’s later gaat de immer sympathieke nog steeds de hort op met zijn Brothers, zij het in wisselende bezettingen. Meest opvallende figuur daarbij is Pat, die ooit nog de vellen bediende bij het ter ziele gegane Nacht und Nebel.
Nou moest ik Jock interviewen. Je weet nooit hoe je deze knaap aantreft. Deze keer was hij relatief sober. Hij heeft ook de gewoonte om met de grootste sympathie en vriendelijkheid een totaal ander antwoord te geven op de gestelde vragen, of helemaal geen antwoord te geven. Desnoods iemand anders aan het woord te laten. Tenzij je hem verrassende vragen kon stellen. En dat is deels gelukt daar er geen evidente vragen werden gesteld. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik hem vroeg een getekend exemplaar uit 1986 van ‘the four horseman of the apocalypse’ nogmaals te tekenen.
Lode: Jock, kan je deze nog eens signeren? Achtentwintig jaar geleden stond ik als jonge snottebel me te vergapen en had ik het geluk. Nu sta ik hier als oude snottebel terug.
Jock: Oh my God! Er staat een handtekening op van onze overleden toetsenist (Marc Humpphrey) op! Hij stierf jaren geleden na gewoonweg stom over een steen te zijn gestruikeld! En vandaag is Elodie er niet bij omdat ze onverwacht werd opgenomen in het ziekenhuis. Maar het komt goed, Lode.
Lode: Zag ik op jullie FB. Zeg, ik begrijp nog steeds je fascinatie voor Albert Speer (het lied “The Bunker” gaat over hem) niet: Is het omdat hij als vriend en rechterhand van Hitler medeverantwoordelijke was voor de gekende gruwel, of omdat hij als eerste bezoeker van de Bunker tevens Hitlers Nero-bevel heeft genegeerd en zo vele levens heeft gered?
Jock: Nog niemand heeft me ooit die vraag gesteld. Eerst dit, mijn vader werd destijds meegenomen door de Duitsers en hij heeft dit gelukkig overleefd…… Nou doe je me wel even nadenken: is het wel geoorloofd om enige vorm van sympathie te hebben voor zo’n figuur? Misschien wil ik het publiek wel aan het denken zetten….. Hey, Kris, help me even te beantwoorden?
Intussen komen enkele wat minder jonge maar mooie schoonheden even zijn aandacht afleiden.
Lode: Niemand kan er naast kijken: Je bent geïntegreerd door de bijbel….
Jock: Tja, Lode , ik ben zeer katholiek opgevoed en ik ben wel degelijk gelovig. Het gebeurt wel eens dat ik naar de vieringen ga. Waarom deze vraag?
Lode: Euh, ik heb godsdienstwetenschappen gestudeerd.
Wat nu volgt is een ellenlang gesprek over geloof en wet, de bijbel en het stomme aan het instituut kerk, waarmee ik jullie niet wil lastigvallen. Om het met een flauwe woordspeling uit te drukken, heb ik nu zijn zieltje gewonnen en hij gebiedt me ook naar volgen optreden (Brugge, 9 mei) te komen om over dit verder te praten.
Lode: Are you playing funk our punk?
Jock: Weer zo’n vraag! Tja, eigenlijk zitten er veel grooves en funky baslijntjes in onze liedjes, terwijl iedereen ons een gothic stempeltje wil aanmeten. Hey Richard (gitarist), help me even, wil je?
Richard: eigenlijk spelen we legio variaties op het zelfde vier akkoordenschemaatje. En de ijzersterke ritmesectie zorgt voor dat funky onderlaagje. Laten we nog een biertje drinken.
Lode: Serge Gainsbourg.
Jock: Heerlijke gast jong. Hij was immer gevleid door onze versie van “Harley”. We hebben samen veel avonden en biertjes gespendeerd. Hij heeft nog Pat en ik geholpen en te logeren gelegd bij hem thuis. Hij is mijn tweede Jezus (lacht).
Lode: Over Jezus gesproken, zopas een uurtje gedaan, Jock . Maar dit brengt bij tot een ander item: Je eeuwige vriendelijkheid en sympathie! Heb je dan nooit zin om iemand een lel van jewelste te verkopen? Een lastige fan of zo, of een ambetante interviewer zoals ik? (beiden lachen)
Jock: De leeftijd zorgt ervoor dat we meer relativeren en berusten in alles. Beetje cynisme zeg maar.
Gevolgd door een heuse levensles… En inderdaad, op het optreden bestond een of ander onnozel kieken erin om een beker bier in Jock zijn richting te keilen, terwijl hij nota bene een overleden groepslid aan herdenken was. Na enkele boze heen en weer blikken haalde Jock zijn glimlach naar boven en bracht alles weer tot rust.
Lode: Je zal moeten starten, Have a nice gig!
Jock: Great! Vergeet onze afspraak niet Lode! En zoals ik heb beloofd, “Faith Healer” draag ik vanavond aan jou op!
Het laatste nummer is inderdaad Faith Healer: “ I dedicate this song to my friend…euh… euh… I forgot his fucking name! “
Live verslag Roeselare De Molen
http://musiczine.lavenir.net/nl/nl/review-concerts/the-bollock-brothers/the-bollock-brothers-met-de-vingers-in-de-neus/
Interview Lode Vanassche
The Bollock Brothers - Met de vingers in de neus
The Bollock Brothers – The Psychedelics
De Molen
Roeselare
The Psychedelics als eighties rock & new waveformatie, is ontstaan uit enkele uit de hand gelopen jamsessies met de eeuwig prettig gestoorde Joost en Bjorn in ‘The Manila House’ in Oostnieuwkerke. Daar ontstond tussen geestrijke middelen het idee om een band te starten met eigen nummers en bewerkte nummers uit de new wave-periode (Joy Division, The Sound, The cult,…). Dit kwamen ze even bewijzen als voorprogramma. Wat mij opviel is de stem van Joost die verbazend dicht bij die van Ian Curtis ligt. Geruggensteund door de gitarist die al elders zijn metalsoundsporen heeft achtergelaten kwamen we tot een consistent geheel met een redelijke unieke sound. De nerveusheid in de opener ‘Transmission’ maakte gauw plaats voor gedrevenheid, enthousiasme en speelplezier. Voortdoen, jongens!
Playlist: TRANSMISSION/MANILA ROCK/VISION THING/WINNING/SHE SELLS SANCTUARY/ IN MEMORIAM/SUNRISE IN MOSCOW/EMMA/THE ESSENCE OF INTOXICATION
The Bollock Brothers - Jock McDonald is al een dikke dertig jaar de bezieler en frontman van het licht legendarische newwave-punk-cultbandje The Bollock Brothers. Iedereen kent wellicht nummers als “The last supper”, “The bunker”, “Harley Davidson (son) of a bitch”. Destijds vielen ze vooral op door het album van de Sex Pistols volledig te coveren in een electro-versie. Zodus, dertig jaar en evenveel kilo’s later gaat de immer sympathieke nog steeds de hort op met zijn Brothers, zij het in wisselende bezettingen. Meest opvallende figuur daarbij is Pat, die ooit nog de vellen bediende bij het ter ziele gegane Nacht und Nebel.
The Bollock Brothers kwamen , zagen en overwonnen zoals gewoonlijk. “The Bunker” zette meteen het overigens briljante publiek in vuur en vlam en het publiek droeg ‘el sympathico’ meteen zo goed als letterlijk op handen. De band stond, dankzij een retestrakke ietwat funky ritmesectie op scherp en op rood. Pat is bij deze onmisbaar geworden. De originele bassist Keith vervoegde de gelederen om een kervende versie van “The Slow Removal of The Left Ear of Vincent Van Gogh” neer te poten. Een jonge locale getalenteerde veertienjarige doedelzakspeler kwam een nummer meespelen en zorgde voor het nodige kippenvel. Met “Harley Davidson” hoorde je haast Gainsbourg himself zingen.
Na een hele resem hoogtepunten kreeg ondergetekende de finale doodsteek met meer dan beklijvende versie van “Faith Healer”, waarbij originele schrijver en uitvoerder Alex Harvey zaliger ongetwijfeld een arm veil zou hebben gehad om zo’n versie te spelen.
Conclusie: een ware reünie van long time no see friends. Op naar Brugge op negen mei aanstaande.
Na meer dan 15 jaar hebben The Bollock Brothers, de band rond Jock McDonald een nieuwe plaat uit. Ze maakten voral furore in de jaren ’80 met talrijke EP’s, o.a. “The bunker” en “Horror movies” en een paar opzienbarende platen, ‘The last supper”, “Live performances”, “4 Horses of the Apocalyps” en een aparte versie van de Sex Pistols’ ‘Never mind the bollocks’. Ze waren de vaandeldragers van de Britse wavepunk en hadden zo eigen wave tune ontwikkeld. The Bollocks tellen momenteel ook twee Belgische groepsleden, nl. Jode Husentruyt en Patrick Pattyn (van het vroegere Nacht und Nebel). De sound op deze plaat heeft iets mee van Vive la Fete. Niet verwonderlijk, want ook Danny Mommens werkte mee aan een song, “Queen & Country”. Op de nieuwe plaat horen we enkele geremixte songs als “Harley david son of a bitch” en “The bunker” en worden enkele classics door de mallemolen gehaald, waaronder “Passion” en “My generation”. Leuk allemaal om het nog eens te horen, maar niet meer dan dat …
Nederlands 
Français 
