The Breeders - The Breeders zijn wie ze 20 jaar geleden waren …
The Breeders en Pins
Trix
Antwerpen
2017-10-23
Didier Becu

De moeders en de dochters, de toekomst en het verleden, wat is en nog komen moet… Het waren maar een paar stellingen die door ons hoofd flitsten toen we maandagavond de Trix verlieten. Ons moet je niet met de vinger wijzen, dat is nu eenmaal logisch als je nieuw punkpopgeweld plaatst naast een act die teert op (subliem) sentiment.

Vijf vrouwen die iets te vertellen hebben en perfect hebben begrepen waar rock’n’roll voor staat. Het is dan ook geen wonder dat dit vijftal uit Manchester is aangesproken door Girls GO Boom voor een optreden in Nederland. Je hoort er wat de sixtiessound van The Shangri-La’s in, en zelfs wat Joy Division, maar het blijft okselfris. Soms zijn woorden overbodig en is het een kwestie van klikken. Pins bewees dat je met de juiste attitude, en vooral met de juiste songs, een publiek met gemak kan inpalmen. Girl power en van hetzelfde kaliber van The Julie Ruin en Sleater-Kinney. Geloof ons, zo’n woorden krijg je van ons niet zo maar cadeau! Liefde op het eerste gezicht en gehoor.
Pins, of hoe de eenvoud van pure rock’n’roll nog kan werken. Dat bewees het vijftal uit Manchester  in Antwerpen met bravoure, en dat was niet simpel voor een publiek dat in de eerste plaats naar de Trix was afgezakt om een icoon uit de jaren 90 te begroeten.

The Breeders zouden het wat ons betreft heel moeilijk hebben, ook al blijft Kim Deal over één van de heerlijkste stemmen uit de jaren 90 beschikken. De Amerikaanse uit Ohio weet ook dat heel wat Pixies-fans de band na haar vertrek als onvolwaardig hebben beschouwd, waaronder wij. Eerlijk is eerlijk, The Breeders (als hobbybandje sinds 1987 met zusje Kelley opgericht!) klonk eigenlijk altijd als Pixies 2.0. Een band die er nooit is in geslaagd om een fantastische plaat te maken, wel hebben ze massa’s fijne songs geschreven!

Ondanks slechte platen is Frank Black populairder dan ooit met zijn Pixies. “Wat hem lukt, moet ook voor mij kunnen” moet Kim Deal hebben gedacht en dus blies ze The Breeders nieuw leven in. Er volgde een leuke nieuwe single (niet meer dan dat) “Wait In The Car”, maar voor de rest mogen de vier zeggen dat ze vandaag een jukebox zijn. Eentje die gelukkig nog wat rammelt, wat dan ook de charme van dit viertal is.
Kim die er beter dan ooit uitzag, begon meteen met “No Aloha” aan een marathon van liedjes die dit publiek in de jaren 90 graag heeft gezongen. Technisch verre van perfect, maar soms klinkt slecht gewoon goed, en dat is het geval met The Breeders.
Ook zusje Kelley blaakte van geluk. Niemand die zich ook maar een noot van The Kelley Deal 6000 herinnert, maar naast haar tweelingzusje blijft ze stralen. Drummer Jim Macpherson doet wat hij moet doen, en wie een glimlach kan toveren op het gelaat van bassiste Josephine Wiggs is tot veel in staat.
Kim is er zich maar al te goed van bewust dat ze het van haar gloriejaren moet hebben (welk 90’s-icoon weet dat trouwens niet?) en koos voor een gevarieerde set waarin zelfs een paar nummers van The Amps zaten, en een cover van de Pixies. Nou ja cover, stel je “Gigantic” maar eens voor zonder Kim!
Tot crowdsurfen of een moshpit kwam het niet. Hoeft ook niet, daar zorgt Francis en zijn rondtrekkend circus wel voor. The Breeders toonden gisteren waar Amerikaanse lo-fi garagerock uit de 90s voor stond.
Het concert had na “Night Of Joy” wel een tweede adem nodig, maar hernam zich met een briljant uitgevoerde “Fortunately Gone”, het nog altijd indrukwekkende “Glorious”, het wij kennen ook nog de Beatles-moment “Happiness Is A Warm Gun”, publiekstrekker “Cannonball” en het ontroerende “Do You Love Me Now”.

The Breeders waren in de Trix wie ze 20 jaar geleden waren. Niet beter dan je weet wel wie, maar wel een flink stuk boven de middenmoot. Dat alleen al is een verdienste, ook al gingen we naar huis met de gedachte dat de toekomst van de female punkpop zich in Manchester bevindt.

Ism Luminousdash.com http://www.luminousdash.com

Organisatie: Live Nation

The Breeders werpen ergens een lichtje naar The Pixies, gezien Kim Deal er bas speelde. Juist, die status hebben The Breeders nooit gehad , maar met ‘The Breeders Play Last Splash’ bieden ze een mooie terugblik naar hun twintig jaar geleden verschenen doorbraak , met singles “Canonball” en “Divine hammer” . In die early ‘90s was ‘em te doen met enkele rockende vrouwelijke gitaarbands als Throwing Muses , Belly en natuurlijk The Breeders . Ah, spijtig, die Tanya Donelly , die misten we nog bij deze reünie, want naast de zusjes Kim & Kelly Deal was bassiste Josephine Wiggs en drummer James MacPherson , als enig mannelijk lid , er terug bij. Aangevuld met , occasioneel, vijfde groepslid Carrie Bradley op keys en viool ,amuseerde het kwintet zich kostelijk op het podium, wat we wel konden verwachten .
The Breeders hebben heel wat ups & downs gekend , worden gekenmerkt van een hobbelig live parcours, maar verliezen hun charmante , lieflijke uitstraling niet .

Ook na al die jaren speelden ze vanavond een leuke maar slordige rammelende, rommelige set. De songs werden aan elkaar gebreid door de goedlachse buien van de zusjes, het delen van toffe vroegere ervaringen en het gitaarstemmen , net als in het repetitiehok, een dosis sympathie ten over .
Met de deur in huis vielen ze , Kim probeerde in gebroken Nederlands hun doorbraakplaat te staven . Het wisselvallige ‘Last Splash’ werd helemaal gespeeld , de paar fijne melodieuze pop(rockende) hits als “Canonball” , tweede song op plaat, was dus live ook het tweede , “No aloha” en “Divine hammer” ergens tussenin de set .
Opener “New year”, “Invisible man” en “I  just wanna get along” , hier Kelly op zang,  waren rauw, snedig en messcherp, niet vies van gitaarerupties en pedaaleffects , soms ingekleurd door keys en een vioolpartij. Folky tunes op z’n Waterboys kon worden gelegd op “Driving on 9” ; natuurlijk kon je niet omheen een rits slepende, ruisende muzikale schetsen , en dan kom je ergens uit bij “Do you love me now”, “Mad Lucas”, “Hag” en het instrumentale “Roi”, tweemaal zelfs waarbij Wiggs, die met haar kapsel, brilletje iets meehad van een nauwlettende schooljuffrouw, eens de bas wisselde met de drums.
Na ongeveer 45 minuten werd ‘Last Splash’ opgeborgen. Steeds had je indruk dat het stuurloos kon uitdraaien , maar beheerst en standvastig kwam het kwintet telkens in evenwicht.
Ontspannen , relaxt en goedlachs maakten ze de anderhalf uur durende set compleet met enkele leuke oudjes Uit het melodieus ruwe ‘The Pod’ , had je o.m. de variërende aanpak van “Oh”, “Limehouse” en “Iris” ; waarbij ze zich op gang trokken en lichtjes konden exploderen. Hun Beatles’ cover “Happiness is a warm gun” en “Safari” klonken rauw en stekelig. “Don’t call home” was de definitieve slotsong en klonk even scherp en genadeloos als opener “New year” . Iets wat persoonlijk meer mocht … Op die manier was de cirkel rond en werd The Breeders history!

Ze hebben nu net dat rommelig kenmerk, dat door hun sympathie , enthousiasme en speelsheid wordt opgevangen. Die slechte ervaring van op Polsslag 2008 konden we nu definitief doorspoelen. We hadden vanavond een goed en leuk concert , niet meer , niet minder , en we koesteren hen als fijne nostalgie …
Volgend jaar zal ‘Doolittle’  net vijfentwintig jaar oud zijn ...  Een hint om The Pixies, na vijf jaar nog eens bij elkaar te roepen … You’ll never know …

Het erg gemotiveerde Nederlandse kwartet Reiziger (vernoemd naar de Nederlandse voetballer Michael Reiziger, ooit bij Ajax, Barcelona en bij het Nederlands elftal) was in hun sas als support van The Breeders met hun  melancholisch broeierige, slepende, gedreven en verbeten lofigitaarrock (omschrijven het zelf als ‘postcore’ …), die ergens zweert bij collega’s Bettie Serveert, Pavement en Sonic Youth.
Reiziger bouwde z’n set zorgvuldig op , hield je bij de leest door hun boeiend, soms gierend, gitaarspel , de hard - zacht aanpak en de explosies. Vol overgave hier met mooi uitgewerkt materiaal en een ruw gevoelig randje  in een 90s grungebad.

Neem gerust een kijkje naar de pics
 
http://www.musiczine.net/nl/fotos/reizigers-2-06-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-breeders-2-06-2013/

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel