The Dirty Three in Ancienne Belgique en Le Grand Mix - Meeslepend en verslavend
Ancienne Belgique + Grand Mix
Brussel + Tourcoing
2025-12-11 + 2025-12-13
In eerste instantie wilde ik The Dirty Three vooral aan het werk zien omdat Warren Ellis me tijdens de concerten van Nick Cave & The Bad Seeds altijd al was opgevallen als een bijzonder charismatische verschijning. Zijn combinatie van intensiteit, humor en totale overgave werkt live bijna hypnotiserend. Dat The Dirty Three in de jaren negentig ook samenwerkten met Steve Albini, een producer die ik hoog inschat omwille van zijn compromisloze aanpak, gaf dat eerste duwtje alleen maar extra gewicht.
Wat ik toen nog niet wist, was dat twee concerten op rij mijn kijk op deze band definitief zouden veranderen.
Het concert in de Ancienne Belgique op donderdag 11 december 2025 had geen voorprogramma en duurde zomaar even tweeënhalf uur. Meer dan 1400 mensen waren aanwezig, maar ondanks die omvang voelde het optreden opmerkelijk geconcentreerd en intens aan. Vanaf de opening met “Love Changes Everything I”, gevolgd door “II” en “III”, werd duidelijk dat The Dirty Three geen nummers ‘spelen’vmaar landschappen ontvouwen. De viool van Ellis, het ingetogen maar trefzekere gitaarspel van Mick Turner en het onmisbare drumwerk van Jim White vormden samen een spanningsboog die nooit verslapte.
Wat daarbij meteen opviel, was de fysieke manier waarop Ellis zijn muziek beleeft. Hij bewoog zich op een bijna hyperkinetische manier over het podium, roepend en tierend, zijn viool als een verlengstuk van zijn lichaam. Regelmatig trapte hij karate-kicks in de lucht, alsof hij de opgebouwde spanning letterlijk uit zijn lijf moest schoppen. Die tomeloze energie verklaarde achteraf ook deels de vermoeidheid die later op de tour zichtbaar zou worden.
In Brussel volgden onder meer “Indian Love Song”, “Sea Above”, “Sky Below” en “Some Summers They Drop Like Flys”, nummers die zich traag ontvouwden en steeds opnieuw balanceerden tussen melancholie en dreiging. “I Remember a Time When Once You Used to Love Me” en “Authentic Celestial Music” kregen een bijna spirituele lading, terwijl “Everything’s Fucked” rauw en confronterend klonk zonder ook maar een seconde gratuit te worden.
De set werd afgerond met “Love Changes Everything V” en “VI”, waardoor het geheel aanvoelde als een zorgvuldig opgebouwde suite. Ellis praatte opvallend veel tussen de nummers door, geestig, ontwapenend en persoonlijk. Op een onverwacht moment sprak hij me zelfs rechtstreeks aan en merkte hij op dat ik op Philip Seymour Hoffman leek, een absurde, maar onvergetelijke voetnoot bij een al indrukwekkende avond.
Tijdens die bindteksten liet Ellis ook vallen dat deze concerten in zekere zin ook de repetities van de band zijn. De drie muzikanten wonen immers elk op een ander continent: Ellis in Parijs, Jim White in Brooklyn en Mick Turner in Melbourne. Dat verklaarde waarom je aan het begin van de avond kon zien hoe de drie elkaar voorzichtig aftastten, luisterden en ruimte lieten, maar ook waarom hun samenspel naarmate de set vorderde steeds hechter en vrijer werd.
Zo onder de indruk was ik van het concert in Brussel, dat ik meteen besloot om ook nog een ticket te kopen voor het optreden van de zaterdag in Le Grand Mix in Tourcoing. Met een capaciteit van 600 personen en een zaal die niet helemaal uitverkocht was, beloofde dit een nog intiemere ervaring te worden. Die verwachting werd meer dan ingelost. De set in Tourcoing volgde grotendeels dezelfde structuur als die in Brussel, opnieuw beginnend met “Love Changes Everything I”, “II” en “III”, en opnieuw gedragen door dezelfde traag opbouwende spanningsbogen in “Indian Love Song”, “Sea Above”, “Sky Below “en “Some Summers They Drop Like Flys”. Maar dit keer voelde het proces van aftasten en samenvallen nog zichtbaarder, alsof je live getuige was van muziek die zichzelf vormde.
Toch waren er ook duidelijke verschillen. Waar het concert in de AB strak en geconcentreerd aanvoelde, werd de set in Tourcoing nog iets verder uitgesponnen. Ellis nam hier meer tijd om te praten, ditmaal bijna volledig in het Frans, wat hij opvallend goed beheerst voor iemand die oorspronkelijk uit Australië afkomstig is. Met een kwinkslag liet hij vallen dat hij inmiddels al enkele jaren zijn belastingen in Frankrijk betaalt. Het was bovendien bijna het einde van de tour: na Tourcoing stond enkel Parijs nog op de planning, waarna een rustperiode zou volgen vooraleer volgend jaar de tour met Nick Cave start en daarna terug met The Dirty Three in de Verenigde Staten.
Het grootste verschil tussen beide avonden zat in een onverwacht moment halverwege de set in Le Grand Mix. Na “Everything’s Fucked” stelde Ellis plots voor om Hope te spelen, een nummer dat niet op de setlist stond. Hij kondigde het aan als ‘espoir’ en grapte tegen Mick Turner: “Oh, you wanna play that one.” Het nummer gaf de avond een extra breekbaar moment dat in Brussel ontbrak en onderstreepte hoe organisch en open deze band live opereert. Daarna werd opnieuw de draad opgepikt met “Love Changes Everything V” en “VI”.
Tijdens de set in Tourcoing begon de vermoeidheid van een lange tour zich echt te tonen. Ellis, inmiddels ook al 60, vroeg om een stoel. Toen die niet meteen beschikbaar bleek, ging hij zonder veel omhaal op de vloer zitten, midden tussen het publiek, om daar verder te neuriën en te luisteren terwijl zijn bandmaten doorspeelden. Het was een ontwapenend, menselijk moment dat perfect samenvatte waar The Dirty Three voor staan: geen pose, geen afstand, alleen muziek en gedeelde aandacht.
Twee concerten, twee zalen, grotendeels dezelfde nummers, maar toch een andere beleving. Waar Brussel indruk maakte door zijn kracht en focus, voelde Tourcoing als een open einde, een uitademing na een lange reis.
Samen vormden ze een tweeluik dat nog lang zal blijven nazinderen, niet alleen omwille van de muziek, maar ook door de intensiteit, de kwetsbaarheid en het zeldzame gevoel dat je getuige was van iets dat zich slechts één keer, precies zo, kon voltrekken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Dirty Three in AB
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8937-the-dirty-three-11-12-2025?Itemid=0
The Dirty Three in Grand Mix
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8938-the-dirty-three-13-12-2025?Itemid=0
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel + Grand Mix, Tourcoing
Warren Ellis, partner in crime van Nick Cave & The Bad Seeds, heeft een zijproject genaamd Dirty Three. Het trio specialiseert zich in filmische, voornamelijk instrumentale muziek, en bracht dit jaar haar achtste plaat uit. Reden genoeg om de Vooruit met een bezoekje te vereren.
Het is niet moeilijk te begrijpen waarom Zun Zun Equi de zaal mocht openen. Het viertal bracht knotsgekke rockmuziek met een ferme hoek af, en de bandleden sprongen in een soort vreemde regendans over het podium. De hyperactieve muziek is niet meteen ons ding, maar werkte weldegelijk aanstekelijk. Het geitensikje van de bassist mocht er trouwens ook wezen.
Na drie kwartier was het tijd voor het echte werk. Warren Ellis houdt ervan dirty te doen, en dat was hem goed aan te zien. De bebaarde muzikant kon met zijn armoedige pak voor een aan lager wal geraakte pimp doorgaan, en ook zijn medebandleden zagen eruit alsof ze hun beste tijd al achter zich hadden.
Maar het publiek was uiteraard niet voor de looks gekomen, en Ellis gaf hen waar voor hun geld. Hij hanteerde zijn viool als een strijdbijl en ramde er met zijn vioolstok als een bezetene op los. Ondertussen schopte hij bezeten in de lucht. En al zong Ellis niet echt: hij maakte dat ruimschoots goed door te huilen als een coyote. Een gehuil dat door het publiek beantwoord werd. Pure klasse.
Drummer Jim White gaf ondertussen met een zekere achteloosheid een masterclass drummen voor gevorderden, en gitarist Mick Turner fungeerde als het canvas waarop Ellis zijn ideeën kon uitvoeren. Dat leidde tot prachtige vioolsolo’s om bij weg te dromen.
Tussen de nummers door wisselde Ellis nog enkele woordjes uit met de fans. Hij veegde de vloer aan met Chris Martin van Coldplay, prees Milli Vanilli – ‘They did singalongs before that shit was popular man!’ – en gaf geluidstechnicus Charlie het bevel hem als Jim Morrison te doen klinken.
Bijzonder entertainend allemaal, al was het optreden nét niet helemaal perfect. Ellis had af en toe de neiging iets te lang te willen praten met zijn publiek, maar het is een kniesoor die daar over struikelt.
De man ging vlotjes over zijn toegestane tijd – ‘I’m too old for a fucking curfew!’ – en liet ons bewonderend achter.
Een lange triomftocht van drie doorwinterde veteranen: Dirty Three kwam, zag, en overwon.
Organisatie: Democrazy, Gent
Bij Dirty Three lijkt het er altijd een beetje op alsof ze de instrumenten nog aan het stemmen zijn terwijl de opnameapparatuur al aanstaat. Op de eerste 2 grillige tracks is dat althans zo, daarna komt er wat meer lijn in te zitten en komen de glooiende landschappen tevoorschijn, maar er zit nog een hoop venijnig ongedierte tussen het gras verscholen.
Wat Warren Ellis doet met zijn eigen geesteskindje Dirty Three ligt trouwens veel dichter bij de soundtracks die hij opnam met beste vriendje Nick Cave (‘The Road’, ‘A Proposition’ en ‘The Assassination of Jesse James’) dan bij het primitieve geweld van Grinderman.
Wat niet wil zeggen dat halve zot Ellis niet als een duivel tekeer gaat bij de uitvoering van deze volledig instrumentale muziek.
We hebben Dirty Three al eens live aan het werk gezien en kunnen gerust stellen dat hij zichzelf nogal expliciet inleeft in zijn eigen creaties. En dat is ook zo op dit indrukwekkend, rauw en innemend werkstukje. Ellis gaat hier weer in zijn gekende stijl met zijn favoriete instrument aan de slag. Een viool moet je in zijn wereldje niet per sé met zachtheid behandelen, je kan ze ook vakkundig molesteren, ze als gitaar gebruiken of ze laten gieren en knarsen, als je er maar genoeg gevoel insteekt.
Dat is wat Ellis alweer doet op deze sfeervolle en tegelijkertijd knarsetandende plaat en het is wederom van een primitieve en desolate schoonheid. Iemand moet hier maar eens een film bij bedenken, als het maar Jan Verheyen niet is.
Mogen wij u om te beginnen een gouden tip geven. Wanneer u een concert wil bijwonen in Frankrijk, kom dan liefst nooit op tijd, anders moet u steevast als voorprogramma een afgrijselijke Franse lokale band doorstaan en dat is helemaal niet goed voor uw gezondheid.
Wij waren helaas niet laat genoeg en moesten het Franse Première Partie ondergaan, een duo die een soort folkmuziek voor vastgeroeste suïcidale hippies speelde. En wij in Vlaanderen die dachten dat we hier bij ons de grenzen van het ergerlijke gemekker al hadden bereikt met An Pierlé. Die Fransen gingen nog wat verder. Het gekir van de zangeres, een soort pygmee van een meter twintig, deed me denken aan de geluiden die mijn cavia maakt nadat hij 5 dagen niet gegeten heeft (by the way, mijn cavia heet Lemmy, de naam is niet gekozen omwille van zijn zangcapaciteiten,wel omwille van zijn wilde looks. Doch dit volledig terzijde). Om gauw te vergeten.
Warren Ellis is al jaren in vaste loondienst bij Nick Cave and The Bad Seeds en is daar vooral onmisbaar. Toch gaat de man ook al eens met zijn eigen band The Dirty Three de hort op en daar waar hij zich bij Cave wel een beetje moet inhouden, kan hij hier de teugels heel wat losser laten. Het is tenslotte zijn band en hij doet wat hij wil. Volgens ons is Ellis een geschoold violist en heeft hij alles wat hij op de muziekschool leerde wel op een heel eigen manier geïnterpreteerd. Ellis doet met zijn viool wat Hendrix in de sixties met zijn gitaar deed: het ding ontstemmen, geselen, binnenste buiten keren, er 600 volt opsteken, in een vat zwavelzuur dompelen en het dan bespelen met een bezetenheid die we bij geen enkele andere violist terugvinden. Ellis, die er uitziet als een holbewoner die na drie jaar uit zijn grot is gekropen, geeft zich volledig, hij stort zich met een krankzinnige gulzigheid op zijn instrument en gaat er af en toe zelfs bij liggen.
Zijn band, bestaande uit een drummer en een gitarist, beperkt zich tot het volgen van de viooluitspattingen van hun frontman. De heren doen dit weliswaar op een sublieme wijze, want een halve zot als Warren Ellis volg je niet zomaar, de man speelt immers niet volgens het boekje en kleurt meermaals gretig buiten de lijntjes. De songs zijn volledig instrumentaal, toch weet Ellis bij elk van hen een verhaal te vertellen. Hij zingt dus niet, maar zijn bindteksten zijn uiterst aangenaam, het zijn fijne tussenpozen in een volledig instrumentale set. Bovendien spreekt Ellis ook een aardig mondje Frans en ontpopt hij zich tot een gevatte entertainer. Er wacht hem zowaar nog een carrière als stand up comedian.
Uiteraard vinden we Nick Cave terug in de sound van The Dirty Three, of eerder omgekeerd want het is Warren Ellis die voor een groot deel de sound bepaalt op de laatste platen van Nick Cave, inclusief de laatste bom van Grinderman. Mogen wij u in dit verband ook ten zeerste de soundtrack “The assassination of Jesse James” aanraden, een sublieme plaat die Cave en Ellis met zijn tweetjes bij mekaar hebben gepend.
Tonnen respect hebben wij voor een groep als The Dirty Three, een publiek anderhalf uur weten te begeesteren met enkel een viool, een wel heel sober drumstel en een gitaar, hierbij geen noot zingen en weinig toegankelijke songs die je nooit of te nimmer op welk radiostation dan ook zult horen, dat is pure klasse.
Dankzij Warren Ellis is de viool een rock’n’roll instrument. Waarvan akte.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Nederlands 
Français 
