We leerden The Guru Guru kennen via hun debuut 'P C H E W'. Deze Limburgse formatie wist ons toen al omver te blazen met een stevige noiserockplaat, waarbij uitbundig werd geëxperimenteerd. Absurditeit tot in het oneindige was toen al de rode draad. Met 'Point Fingers' blijft The Guru Guru gewoon diezelfde wegen verder bewandelen en daar zijn wij niet treurig om.
Dat laatste bewijst The Guru Guru al met een knetterend “Mache”. Waar alle registers worden open getrokken. En dan zijn we klaar voor een hyperkinetische trip in een hobbelig landschap. Want tussen de lijntjes kleuren, daar doet The Guru Guru ook anno 2020 nog steeds niet aan. Die gedoodverfde absurde aanpak  vinden we eigenlijk over de hele lijn terug. Agressief rondom zich heen stappen op “Charmer”, “Know” en “Delaware” dat doet de band eveneens op deze knappe schijf. Enkel met “And I’m Singing Aren’t I” gaat de band de iets intiemere toer op. Ook al is dit een understatement, want het dreigende en die heilige huisjes omver duwen is er ook hier volop bij.
Deze band houdt ervan om de luisteraar op het verkeerde been te zetten, ze lappen het ons ook elke keer opnieuw. Slimme gasten die van The Guru Guru. Naast enkele songs met een zekere meezing gehalte als “Know No” of “Delaware” slaat de band liefst duchtig om zich heen en laat geen spaander geheel van de woonkamer. De band blijft compromisloos verder stampen op de geluidsmuur, tot die breekt. Vettige baslijnen (“Skidoo”, “Chramer”) en ongecontroleerde uitbarstingen kleuren Point Fingers. Tegelijkertijd horen we duidelijke popinvloeden en refreinen met een relatief hoog meezinggehalte (“Delaware”, “Know No”). Dat is leuk, als het niet te lang aansleept. En dat gebeurt ook niet, want voor je nog maar de kans krijgt om naar lucht te happen, maakt de volgende scheurende riff zijn intrede. The Guru Guru verveelt nooit. De onvoorspelbaarheid is de grote troef van de plaat. “Origamiwise” lijkt in het eerste geval op rustige, melancholische indiepop. Natuurlijk heeft The Guru Guru ons weer liggen, want plots moet alles weer kapot, waarna de band het nummer weer, volledig uit het niets, afsluit met hetzelfde kalmerende deuntje. In “This Knee On Ice” duikt er zelfs een experimentele gitaarsolo op.
‘Point Fingers’ slaat de nagel op de kop. Het album is een achtbaan aan hoogtes en laagtes, aan zacht en hard. Het wordt wel heel duidelijk waarom de band ooit de term ‘borderline rock’ uitvond. En terecht, want de band creëerde hun eigen unieke stijl. Ook met ‘Point Fingers’ bewijst The Guru Guru dat opnieuw.
Info album https://smarturl.it/thegurugurupointfing

In het zog van enkele beloftevolle Belgische releases van bands zoals Brutus, Whyes, Delta Crash en Hypochristmutreefuzz komt ook The Guru Guru met een rake release op de proppen. Ze maken een soort van noise rock of borderline rock zoals ze het zelf omschrijven. Dat houdt in dat hun muziek nogal hypnotisch, bezwerend en intens kan zijn.  Zanger Tom Adriaenssens onderstreept dit nog eens op het podium. Gelukkig bevat hun muziek ook genoeg melodie en cacthy refreinen om in ons hoofd te blijven hangen. Na een split-ep met de vrienden van Brutus is er nu dus hun debuut full album.
Ze openen het album met “Making Waves” middels een soulvolle gezongen intro om dan echt uit de startblokken te schieten. Het is een goed verteerbare song geworden dat natuurlijk de nodige psychotische trekjes bevat. Een aantal songs bevatten een hoog gehalte aan gekte en twist and turns. Ik denk dan aan “We Had Been Drinkin’ Bad Stuff”, “BB I Can” of “Sleepy”. Andere songs zijn dan eerder noise of alternative rock zoals het claustrofobische “Back Door”, het ingetogen “Singultus” en het acht minuten durende “The Sun Is Number One”.
Met ‘Pchew’ hebben ze een evenwichtig en meer dan degelijk album gemaakt. Deze hyperactieve bende moet je zeker eens live aan het werk zien. Hun nummers komen dan nog meer tot hun recht. Lees ook de review van hun optreden in de Vooruit: http://musiczine.lavenir.net/nl/nl/review-concerts/brutus/brutus-hard-fenomenaal/