The Kooks zijn geen onbekende meer . Ze zijn al zo’n kleine vijftien jaar bezig. Het Britse viertal uit Brighton werd in 2006 wereldberoemd door het nummer “Naïve” . Ze waren in die tijd nog net geen twintig en de jonge meisjes vielen tijdens hun optredens bij bosjes in zwijm .
Hun eerste album ‘Inside in /Inside out ‘ uit 2006 werd dan ook een gigantisch succes en na “Naïve” werden “Seaside” en “Ooh la” grootse hits. De opvolger ‘Konk’ met o.a “Do you wanna” kon de succeslijn nog doortrekken. Maar de twee daaropvolgende albums ‘Junk of the heart’ uit 2011 en ‘Listen’ uit 2014 zetten helaas het verval in. Vorig jaar brachten ze hun vijfde uit ‘Let’s go sunshine’. Een veelbelovender, steviger en minder poppier album.
The Kooks - In de Lotto-Arena trapten ze hun Europese tournee af. Hun populariteit is niet meer wat het geweest is, te merken aan een driekwart gevulde Arena. Maar ze speelden wel voor de volle 100%. Het viertal kwam uiterst enthousiast en op tijd op het podium. Frontman Luke Pritchard was het duracell konijn bij uitstek, zingen, dansen, springen, het ging hem allemaal af zonder problemen. Anno 2019 is hij een échte front- en showman geworden die weet hoe je je publiek moet entertainen. Ook de bandleden stonden op scherp en maakten er muzikaal-technisch perfecte set van.
Het oude en nieuwe materiaal werd mooi afgewisseld . Luke bedankte het publiek voor zijn komst en het warme onthaal na bijna ieder nummer deed deugd. Het oudere materiaal werd , in de lijn van het nieuwe album, wat steviger gespeeld. “Do you wanna” werd zelfs een echt rocknummer.
Solo kan Luke het nog altijd . Zijn gouden stem en zijn akoestisch gitaarspel liet de Lotto Arena muisstil worden en de smartphonelichtjes gingen aan bij het nummer “Seaside”. Aan de piano hadden we een kippenvelmoment met “See me now”.
De nieuwste singles “All the time”, “Four leaf clover” zijn mooie voorbeelden van de ingeslagen weg van broeierige , opzwepende rock. Het absolute hoogtepunt kwam na vijf kwartier waar het voor hen allemaal begon, “Naïve”, als laatste song. Alle aanwezigen zongen van begin tot einde rechtstaand mee, een ware apotheose met een minutenlange staande ovatie tot gevolg.
The Kooks kunnen het nog en zoeken een rockend concept op. Duidelijk is dat hun beginperiode het sterkst is. Live dit jaar te zien op zondag 4 augustus Festival Dranouter
Playlist: Always Where I Need To Be, Sofa Song,Eddie’s Gun, She Moves In Her Own Way, Sweet Emotion, Four Leave Clover, All The Time, Ooh La, Westside, See Me Now, Weight Of The World, Pamela, Jackie Big Tits, Watching The Ships Roll In, Bad Habits, Do You Wanna, Seaside, Junk Of The Heart, No Pressure, Naïve.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/the-kooks-28-03-2019
Organisatie: Live Nation
The Kooks – Tandenbijtend in hun ‘Greatest hits’ show
The Kooks
Vorst Nationaal
Brussel
2017-11-16
Didier Becu
Door de recente perikelen rond het Koninklijk Circus in Brussel werden heel wat optredens naar Vorst Nationaal verkast. Een evolutie waar we ons hart voor vast hielden. Niet vanwege de geruchten (feiten) dat de Brusselse rocktempel een geluidsbunker zou zijn, want daar hebben we bij The Kooks of de andere recente concerten eerlijkheidshalve niets van gemerkt. Maar wel of een band die een Koninklijk Circus kan vullen ook deze gigantische zaal kan vol krijgen. Want eerlijk is eerlijk, voor een lege zaal spelen wens je je eigen vijand niet toe. Het werd zoals verwacht geen full house, maar de opkomst voor The Kooks lag ver boven de verwachtingen.
Alvorens de bende uit Brighton een arsenaal meisjes kon doen dansen (we kid you not), was het eerst de beurt aan The Academic. Een Iers vijftal dat over de Noordzee door bepaalde buitenlandse blogs als ‘the next big thing’ wordt versleten. Ons moet je toch nog eerst eens uitleggen waarom.
The Academic vat alles samen waarom het met de muziekscène in de UK tegenwoordig zo fout aan het lopen is. Alles wordt gespeeld binnen de veel te strakke lijntjes, over het juiste kapsel is urenlang nagedacht en zelfs de kousen zijn tot de juiste millimeter opgetrokken.
Feiten waarmee zanger Craig Fitzergald rekening heeft gehouden. Het publiek dat braaf stond te luisteren schonk hun een al even braaf applaus. The Academic denkt wellicht dat ze hiermee België heeft ingepalmd. Indierock met de nodige ooh’s en aah’s en tekstjes die een twaalfjarige puber kan verzinnen, de rock’n’roll daarentegen was ver te zoeken.
Klokslag negen uur dimden de lichten (netjes op tijd, zo hebben we het graag) en The Kooks kwamen vanuit de coulissen het reusachtige podium op. Ondertussen is deze Britse band al aan zijn dertiende werkjaar toe en is er op die tijd al heel wat gebeurd. Werd destijds hun debuut ‘Inside In/Inside Out’ in één adem met Arctic Monkeys genoemd (voor ons was eerder het een welkom verlengstuk van het helaas veel te vroeg ter ziele gegane The La’s), zijn ze in al die jaren (zeker sinds het verschijnen ‘Junk Of The Heart’) meer pop dan rock geworden.
Zanger Luke Pritchard wist dat hij een publiek te entertainen had en gedroeg zich vanaf de eerste song (“Eddie’s Gun” uit dat toch leuke debuut) als een spring-in-‘t-veld. Feilloos gespeelde Britpop waar eigenlijk niets op aan te merken valt, net zoals we dat jaren geleden gedacht hadden. Om maar meteen met de deur in huis te vallen, of om te tonen dat hun debuut toch het beste van hun was, werd daarna ”You Don’t Love Me” ingezet. Pritchard zocht alle hoeken van het podium op, het dolenthousiaste publiek wist ondertussen na amper zes minuten dat ze een feestje zouden krijgen.
Feestje?, horen we de kritische medemens zuchten. Tja, wie fout doet mag het bekopen (vraag het maar aan Lil Peep zaliger), maar wie de trucen van de foor kent doet Vorst Nationaal vollopen. Tijdens “Ooh La” vroeg de zanger aan het zittend publiek om op te staan en sinds dat moment was er geen mens nog aanwezig die niet zijn smartphone als aansteker gebruikte. Leuke songs, maar op momenten dat Fitzergald aan gitarist Hugh Harris vraagt wie er nu de mooiste mens uit het publiek is (antwoord: ze zijn allen even mooi) kijken we toch naar onze tenen die krullende bewegingen beginnen te vertonen.
De set stond in het teken van een greatest hits-plaat waarmee The Kooks zijn tiende verjaardag in de huidige line-up vierde, en dus werden alle hits in Brussel van naaldje tot draadje gespeeld. De ene crowdpleaser volgde na de andere. Meezinger “Shine On”, het oudje “Matchbox”, “She Moves In Her Own Way” of “Westside”. Je kreeg ze allemaal te horen, toch bleek verrassend genoeg de nieuwste single “Be Who You Are” één van de hoogtepunten te zijn.
Na “Around Town” verdween de band van het podium. Natuurlijk moesten ze terug komen. In een recordtempo stond Fitzergald er alweer, dit keer alleen met zijn akoestische gitaar om “Seaside” te doen. En niets aan te doen, maar de zanger verzocht zijn fans om de smartphone boven te halen, en eventjes leek het er op of we in een scène van ‘La Boum’ zaten. That’s entertainment, maar de kick in de balls was ver te zoeken.
Met”Naïve” werden de fans naar de uitgang geloodst. Taak volbracht en de band bedankte hun fans voor een ‘onvergetelijke’ avond.
The Kooks zijn al lang de Marcel Kittel van de koers geworden, je weet dat hij hem wint, maar je moet op je tanden bijten om te blijven kijken tot de eindmeet.
Ism Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-academic-16-11-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-kooks-16-11-2017/
Organisatie: Live Nation
The Kooks zijn al meer dan tien jaar bezig. “Hoog tijd om een ‘best of’-tour te ondernemen”, dachten ze. Deze hield ook halt in de AB Brussel. De grote zaal was volledig uitverkocht en had een gemiddelde leeftijd van rond de twintig jaar. Velen beleefden er jeugdsentiment, anderen kwamen er voor het eerst hun idolen aan het werk zien. Wat het ook mag zijn, iedereen ging met een goed gevoel naar huis. Alle hits passeerden en de band speelde vol vuur. We hoorden achteraf dan ook niemand klagen.
Vooraleer The Kooks van jetje mochten geven, kregen we een geweldig voorprogramma. De mannen van Blossoms kunnen met gemak al de kleine zaal van de AB alleen vullen, dus het is mooi meegenomen om ze nog eens als voorprogramma te zien. De band is gegroeid en brengt hun nummers in stijl en body. Door hier en daar een gitaarsolo en meezingmomentje te creëren, bleken ze de perfecte opwarmer voor The Kooks. Puik werk, jongens.
Een gigantisch doek bedekt het podium voor de band het podium betreedt. We zijn nu al benieuwd wat voor spektakel er op dat podium te zien zal zijn. Met een instrumentale intro en gespeel met schaduw, hitst The Kooks het publiek helemaal op. Eens de gitaren beginnen te knallen op “Eddie's Gun” en het doek naar beneden valt, start het feest in de zaal met een springerige bende die zich duidelijk amuseert. De vlam is meteen in de pan en die zal blijven branden tot het eind van de show. Er passeren drie songs van het debuut ‘Inside In / Inside Out’, meteen ook de plaat die over de rest van de avond het meest frequent wordt gespeeld.
Een verrassende tweede plaats is weggelegd voor ‘Listen’, hun laatste plaat uit 2014. Daaruit speelt The Kooks maar liefst zeven nummers, terwijl de andere albums ’Konk’ en ‘Junk Of The Heart’ bijna volledig genegeerd worden met respectievelijk drie en twee liedjes. Op zich zou dat geen probleem zijn, ware het niet dat de nummers uit de laatste plaat toch wel sfeerbrekers bleken bij momenten. Zo haalde “Westside” alle energie uit de set die net was ontstaan dankzij “Always Where I Need To Be” en was “Sweet Emotion” nu ook niet om over naar huis te schrijven. Eén nummer bleken ze helemaal anders te brengen dan op plaat. “Rosie” werd gestripped naar enkel een piano en een gitaar met twee stemmen. Het bleek wel te werken, al was de inval van drums en basgitaar na enkele minuten toch noodzakelijk om de aandacht er bij te houden.
Tot daar de kommer en kwel, want de rest van de set zat goed in elkaar. Luke Pritchard bleek in een goeie bui want hij zat van begin tot eind als een energiek konijn rond te springen. Het leek er op dat hij zich oprecht amuseerde op het podium, wat de show alleen maar sterker maakte. Verder was er niet veel te zien op het podium, dat sober aangekleed was met enkel een draadloze radio die één keer een rol speelde in de set. Dat was nadat Luke het emotionele “See Me Now” op de piano had gebracht en iedereen plots van het podium verdwenen was. Via de radio werd de intro gespeeld van “Sweet Emotion” om zo het publiek wat op te fokken.
Iedereen in de zaal beleefde duidelijk de avond van zijn of vooral haar leven. Bij elk nummer dat gekend in de oren klonk, schreeuwde iedereen het uit van blijheid. Een eerste golf van euforie kwam er bij “She Moves In Her Own Way” en zo ging dat verder bij “Ooh La” en natuurlijk “Always Where I Need To Be”. Daarnaast waren songs zoals “Sway” en “Seaside” emotionele hoogtepunten voor de breekbare zielen in de zaal. De set was perfect uitgedokterd en begon energiek, ging daarna wat meer dansbaar te werk om vervolgens via een breekbaar intermezzo terug over te gaan naar de springerigheid van het begin.
Het einde van de set kon weliswaar beter want met “Westside” en “Junk Of The Heart (Happy)” was het niet echt een euforisch einde. Toch was ook hier iedereen gelukkig met de muziek. Zo'n gevoel is fijn en als je dat kan creëren met je muziek, ben je meer dan geslaagd. Hoewel de band na de bis wel even wegbleef, kwamen ze nog terug voor drie nummers. Met “Around Town” konden we nog een laatste keer wat exotische moves bovenhalen om daarna bij “Shine On” en vooral “Naive” nog eens onze beste zangstem boven te halen.
The Kooks brachten in de AB een ‘best of ‘ met (bijna) alle hits die je wilde horen. Het was energiek, boordevol passie en het leek er zelfs op dat de band helemaal herboren was. Luke Pritchard ging af en toe als een bezetene te werk en toonde dat hij nog steeds kan dansen alsof hij twintig jaar was .
De perfecte set was het niet, maar het was zeker een goed optreden en we zijn er zeker van dat iedereen die aanwezig was er van genoten heeft. Leuke songs, een danske hier en daar en vooral veel meezingen. De hese stemmen na het concert zullen hiervan een leuke herinnering zijn.
Setlist: Eddie’s Gun - You Don't Love Me - Sofa Song - Bad Habit – Down - She Moves In Her Own Way - Be Who You Are - See The World - Forgive & Forget - Ooh La – Sway – Rosie - See Me Now - Sweet Emotion – Matchbox - Broken Vow – Seaside - Always Where I Need To Be – Westside - Junk Of The Heart (Happy)
Bis: Around Town - Shine On – Naive
Organisatie: Live Nation
We waren benieuwd hoe The Kooks het er zouden van afbrengen , gezien na de eerste twee platen ‘Inside In/Inside Out’ en ‘Konk’ , deze ooit beloftevolle Britse band maar matig werk meer uitbracht. ‘Junk of the heart’ had bijna niks meer van de onschuldige , broeierige rock’n’roll met aanstekelijke, pakkende refreinen van vroeger.
Maar misschien komt er verademing met de nieuw in september te verschijnen plaat ‘Listen‘. Ze stelden er een viertal nummers van voor die een evenwicht bieden tussen hun gekende dynamische , springerige rock, beïnvloed door dampende funk , r&b, gospel en elektronica. Door hun jeugdig enthousiasme van weleer werden ze vanavond naar een hoger niveau getild. De band rond zanger/gitarist Mike Pritchard ging gretig te werk , speelde vrolijk, ontspannend en gemotiveerd!
We hebben het zeer zeker nog anders geweten toen ze tienerhartjes sneller deden slaan en er maar wisselende sets op nahielden . The Kooks mogen dan een terugslag kennen, ze timmeren aan de weg en knokken live met een uitgebalanceerde, gevarieerde set . Toegegeven, de dipjes met een rits minder spannende songs waren er, maar in het algemeen hadden we een best interessante , overtuigende set .
Meteen bij de leest waren we met de nieuwe single “Down”, die duidelijk extravert klonk; de gitaren kregen meer ruimte en de tv schermen op het achterplan waren een goede vondst . Samen met het poprockende “Ooh la” en het krachtige “Always where I need to be” hadden we een sterk begin.
Pritchard hotst heen en weer , zingt, knauwt , krijst, en betrekt z’n publiek (= een beetje alle leeftijden , maar met de enthousiasmerende jongeren vooraan! ) bij de nummers . Broeierige, zelfzekere poprock’n roll vingen net die moeilijkere momenten op, o.m. in het eerste deel van de set was dit met “See the world”, “She moves in her own way” , “Eddie’s gun”, “Sway” en het sobere ingetogen – solo - gespeelde “Seaside” (dat niet kon ontbreken!) op akoestische gitaar. “It was Londen” , “Westside” of een “Forgive & forget “dobberden wat rond , maar de ritmische aanstekelijke grooves en de live boosts zorgden voor het sterkere gevoel. “You don’t love me” op z’n beurt intrigeerde door de doo-wops. Het nieuwe “Around town” klonk heerlijk; naast de sfeervolle dance-elektronica eisten de gitaren hun recht op. Mooi!
Het kwintet schuifelde naar een mooie finale reeks, “Do you wanna” , wat luidkeels werd meegezongen , een snedige “Sofa song” en het positieve popgevoel van “Junk of the heart (makes me happy)” . Tot slot “Naieve” , die de band in het verleden groter, groots heeft gemaakt en de Lotto Arena kon uitverkopen …
Vanavond was De AB Box voldoende , maar The Kooks klauteren uit het diepe dal … én dan zien we net die sympathieke gasten , die hoop en een positief ‘young at heart’- gevoel uitstralen …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het Britse The Kooks heeft na de debuutplaat ‘Inside In/Inside Out’ en de daaropvolgende tournee geen makkelijke periode gekend. Interne spanningen zorgden ervoor dat de groep op springen stond. Na het vertrek van hun bassist is de band rond songwriter Luke Pritchard terug op het goede spoor. Het kwartet behoudt de melodieuze broeierige rock’n’roll sound met aanstekelijke, pakkende refreinen. Af en toe klinken ze ietwat krachtiger door de snedige gitaarriffs van gitarist Hugh Harris. Het zijn fijne popsongs, die intens meeslepend of strak kunnen zijn en een spannende opbouw hebben.
Volgende nummers onderscheiden zich: “See the sun”, “Always where I need to be”, “Do you wanna”, “Love it all”, “Sway” en “Shine on”, en vangen de paar mindere op als “Down to the market”. Zelfverzekerde rock’n’roll bandje die zelfs op het eind drie intieme overtuigende akoestische songs er tegenaan gooit en vele tienerharten sneller doet slaan: “One last time”, “Tick of time” en “Walk away”.
Wereldfaam is binnen handbereik voor dit jong Brits bandje.
Nederlands 
Français 
