The Pains Of Being Pure At Heart doet het deze toer zonder zangeres en toetsenist Peggy Wang. Maar daar hebben ze een goede oplossing voor gevonden in de vorm van Jessica Weiss. De zangeres van hun voorprogramma Fear Of Men deed het daarna ook met Pains Of Being Pure At Heart. Deze combinatie zorgde voor de nodige vermoeidheid bij haar.
Met Fear Of Men heeft Jessica Weiss enkele rustige indiepop nummers klaarstaan. Het begint al met “Alta”, dit gelukzalig beginnend nummer zet meteen de toon. In het publiek lijkt iedereen blij te worden van deze muziek. De gitaren en drum komen zeker niet naar voor bij dit viertal. Alhoewel er soms eens gebruik gemaakt wordt van een gitaarsolo. Bij “Inside” komt dit het meest naar voor, stevige gitaren waardoor je alsnog wakker wordt. Want hoe goed de muziek ook is, na een tijdje is het wat eenheidsworst en krijg je een nood aan vernieuwing.
Die komt er in de vorm van Pains Of Being Pure At Heart. In tegenstelling tot het concert van Fear Of Men zit niemand nog op de tribunes en staat de zaal afgeladen vol. Deze ‘hangar’ leent ook perfect aan bij de muziek die ze spelen. Vlak naast het water met de zon die nog net komt binnenpiepen creëert dit meteen een aangename sfeer voor het concert.
Jessica Weiss is weer paraat en samen met Kip Bernam vormen ze een gouden combinatie. Beginnen doen ze met “Until The Sun Explodes” dit nummer past perfect in de sfeer van de zaal. Tijdens dit nummer blijft de zaal vollopen en dan volgt “Heart In Your Heartbreak” dit zet meteen de toon voor de rest van het concert. Een powerpopconcert waarbij niemand stil kan blijven staan.
Ze spelen heel wat steviger dan op CD, en dit komt hen zeker ten goede. Zanger Kip Bernam heeft wat Liam Gallagher allures doordat hij zijn regenjas aanhoudt en het tot aan zijn kin dichtgeritst heeft. Hierdoor krijg ik het warm in zijn plaats, want heet komt het zeker. Na “Come Saturday” ontploft de tent. Iedereen begon te dansen, zelfs het doekje in de drum en dit blijft duren tot lang na het concert. Aan alles zie je dat dit het laatste concert is van hun tour, ze zijn perfect op elkaar ingespeeld en iedereen heeft er zin in. Toen het laatste nummer “Pains Of Being Pure At Heart” gespeeld werd. Kwamen er nog drie bisnummers, maar dit bleek niet genoeg. Want het publiek vond dat “Belong” nog ontbrak. Na hun eerste bisronde kwam dan een tweede met enkel “Belong”. Dit deed het publiek nog een laatste keer helemaal gek gaan.
Na het concert gaven ze zelfs nog een signeersessie en nam de band tijd om een praatje te slaan met het publiek.
Pains Of Being Pure At Heart zorgden ervoor dat het eerste nummer van hun set waarheid werd. Toen het concert gedaan was, verdween de zon ook uit de lucht. Het leek dus alsof ze zo strak gespeeld hadden dat ook de zon geëxplodeerd was.
Organisatie: Democrazy, Gent
‘Nugaze’! was het credo toen het titelloos debuut van het NY-se kwartet verscheen. Op gevatte en gepaste wijze combineerden zij de ‘90s Swervedriver, My Bloody Valentine en Ride met de fuzz van Jesus & Mary Chain, ‘80’s The Smiths, de ‘90’s dromerige grungepop van Teenage Fanclub en de waverock van Editors. Onstuimige en meespelende emotionele shoegazepop van zoete popsongs onder een gruizige laag gitaren, onder de zweverige zang van Kip Berman (zang/gitaar) en Peggy Wang-East (zang/keyboards).
De tweede plaat werd onder handen genomen van Flood en Alan Moulder en dan is er net als bij Glasvegas zeer zeker een glad randje te bespeuren. Inderdaad, de songs zijn verfijnder, subtieler, braver en uitgekristalliseerd. Sfeervolle, dromerige pop, radiovriendelijk, suikerzoet en minder korzelig, rock en rauw. De zang komt op Kerman terecht en Wang’s zang is op het achterplan verdwenen. De titelsong, opener van de cd , “Even in dreams” en “My terrible friend” leunen nog het nauwst aan het debuut, maar met “Heart in your hreartbreak” is de nieuwe Pains Of Being Pure at Heart geboren …
Charmante plaat dat wel, maar de nieuwe songs beklijven minder; we hielden meer van het ruwer randje waarin de pedaaleffects eens stevig konden worden ingedrukt …
Sinds de jaren tachtig heeft Portland, Oregon een grote traditie van indiebands, gaande van The Wipers en Dead Moon, over Everclear, M. Ward, Horse Feathers en Laura Veirs. Corrina Repp en Joe Haege, draaien al een tiental jaar in de Portland indie scene mee, bij bands zoals 31 Knotts en Menomena. Dit echtpaar heeft nu besloten om samen nummers te schrijven onder de nom de plume Tu Fawning, samen met Liza Reitz en Toussaint Perrault, die uitdezelfde indie-scene komen. Dit Portlandse viertal kwam door het publiek het podium op, iedereen nam een tamboerijn en de band begon met een soort middeleeuwse, a-capella gothische klaagzang.
Het volgende nummer zette dan weer in zoals enkel Tortoise zijn nummers opbouwt, maar sloeg dan een compleet andere richting in. Afwisseling leek wel het mission statement van deze band: de 4 muzikanten wisselden bijna ieder nummer van instrumenten: zo speelde Corrina Repp zowel gitaar, drums als melodica, terwijl Reitz zowel met keyboards, percussie en viool de composities ondersteunde. Een heel eclectische set dus, die wild heen en weer schoot tussen uptempo meerstemmige rock à la Local Natives en Talking Heads aan de ene kant, en decadente chansons en crooners met een Kurt Weil signatuur aan de andere kant. Dat is dan misschien ook het enige verwijt dat je Tu Fawning kunt maken: ze willen geen beperkingen, en weigeren keuzes te maken, zodat deze band een beetje een eigen smoel mist; positief dan weer is dat dit een heel avontuurlijke band is, die je constant op het verkeerde been zet.
The Pains of Being Pure at Heart, 5 jonge New Yorkinezen, tappen dan weer uit een heel ander vaatje, dat van de Angelsaksische shoegaze en fuzzy droompop, zoals die twintig jaar geleden gemaakt werd door bands als My Bloody Valentine, Lush, Ride en natuurlijk Jesus & Mary Chain. Wie echter een sonische geluidsstorm à la MBV verwachtte, kwam bedrogen uit vanavond: de eerste vijf, zes nummers waren heel poppy, en bij momenten zelfs iets te braaf, de suiker droop er bij momenten van af. Als we dan toch een vergelijking moesten maken met een jaren negentig band, komt The Wedding Present nog het dichtst in de buurt.
Vanaf het zesde nummer, "Stay Alive", schoot de band in een hogere versnelling en was het echt genieten van poppareltjes op een bedje van distortion.Vooral in "Young Adult Friction" werkte de combinatie van fuzzy gitaren, orgellijntjes en samenzang van zanger Kip Berman en toetseniste Peggy Wang, wonderwel. Op 29 maart komt het tweede album van Pains uit, ‘Belong’, geproduceerd door Flood en Alan Moulder. Op basis van de set van vanavond, lijkt het of dit album meer de poppy kant zal uitgaan.
Deze zomer hebben The Raveonettes ons nog van de sokken geblazen op FihP, Oudenaarde met een verschroeiende live uitvoering van hun wellicht meest poppy album dat toch een heel donker randje heeft. Pains of Being Pure at Heart haalden vanavond zeker dit hoge niveau niet, vooral dan omdat de nummers iets te gesuikerd gespeeld werden, maar niettemin was dit een charmant optreden, waarin vooral het tweede deel, dat meer uit hun debuut putte, overtuigde.
Op 1 maart kan je Pains of Being Pure at Heart nog aan het werk zien in De Kreun, wie ze gemist heeft in Lille, heeft dus nog een tweede kans.
Setlists
* Tu Fawning: Multiply, Out like bats, Sad, Just too much, I'm Gone, Diamond, I know you, Felt
* The Pains of Being Pure at Heart: Belong, This love is fucking right, The Body, Heaven's gonna happen now, My terrible friend, Stay Alive, Girl of 1000 dreams, Heart in your heartbreak, Come Saturday, Young adult friction, Too tough, Strange, Everything with you, The Pains of Being Pure at Heart
Organisatie: Aéronef, Lille
Groep van het moment? Debuut van het jaar? Belachelijkste groepsnaam ooit? Sinds het verschijnen van hun titelloze debuut heeft het New Yorkse gezelschap The Pains Of Being Pure At Heart de afgelopen maanden als geen andere groep de aandacht opgeëist in het indie landschap. TPOBPAH dankt deze hype in de eerste plaats aan zijn onweerstaanbare sound die popinvloeden verraadt van Lush, The Go-Betweens en Belle & Sebastian, maar evenzeer refereert aan My Bloody Valentine en Ride wiens shoegaze sound momenteel aan een ware revival toe is. Net zoals stadsgenoten Vampire Weekend heeft dit piepjonge viertal dus flink gegrasduind in het muzikale erfgoed van de afgelopen twee decennia, om uiteindelijk op de proppen te komen met een uiterst catchy debuut dat allerminst als een flauwe herhalingsoefening aanvoelt. Zoals het elke hippe jonge band uit The Big Apple betaamt waagt nu ook TPOBPAH zich aan de oversteek naar het Europese continent. Voor hun eerste optreden op Europese bodem werden tafels en stoelen aan de kant geschoven in de Bar van een bloedhete Trix Club.
Onder het motto ‘less is more’ begaven de youngsters van TPOBPAH zich naar het podium voor een live set die welgeteld 35 minuten zou duren. Leuk detail: ook hun eerder dit jaar verschenen debuut klokt netjes af op 35’! Opener “Doing All The Things That Wouldn’t Make Your Parents Proud” uit de moeilijk vindbare debuut EP bevat alle ingrediënten van een klassiek TPOBPAH nummer: dromerige vocals van frontman Kip Berman die mijmert over de pijnen der adolescentie, en snedige hooks afgewisseld met minitueus afgemeten fuzz injecties. Het publiek reageerde pas echt enthousiast bij het herkennen van het incestieuze “This Love Is Fucking Right!” en de nieuwe single “Young Adult Friction”; het zijn beiden tijdloze popsongs die imponeren door hun compactheid, ontdaan van alle onnodige franjes, en compromisloos gespeeld door een voor de gelegenheid tot vijftal uitgebreide band.
De jonge snaken hadden ondanks hun wat onwennige uitstraling het publiek dan wel duidelijk op hun hand, toch slopen hier en daar wat onbezonnen schoonheidfoutjes in de set. Zo waren de vocale bijdragen van toetseniste Peggy Wang-East nagenoeg onhoorbaar, en toonde zanger/gitarist Berman zich van zijn minst toonvaste kant wanneer de reverb van zijn microfoon plots werd uitgeschakeld. Hierdoor ging “Come Saturday”, het absolute prijsbeest uit TPOBPAH’s debuut, jammerlijk de mist in. De groep herpakte zich evenwel snel met het aan The Go-Betweens schatplichtige “The Tenure Itch” en de college radio classic “Everything With You”, en besloot met het nummer waarnaar de band is vernoemd, “The Pains Of Being Pure At Heart”. Na een goed half uur hapte de groep even naar adem op het Trix balkon en keerde spoorslags terug voor de enige encore “Hey Paul”.
De aanwezigen kregen afgelopen maandagavond voor een toegangsprijs van een luttele 5 EURO (!?) meer dan waar voor hun geld; ondanks de vocale beperkingen en een zichtbaar gebrek aan podium présence mistte deze beloftevolle indie band zijn Europese podiumdebuut niet. Laat ons hopen dat de groep snel verlost raakt van haar groeipijnen, maar daarentegen nog eventjes mag vertoeven in de schemerzone tussen teenangst en adolescentie waar ze comfortabel aan een resem nieuwe fuzzpop juweeltjes kunnen sleutelen.
Organisatie: Trix, Antwerpen
2009 biedt met A place to bury strangers, Crystal Antlers, Glasvegas en Vivian Girls een duidelijke revival naar de ‘90’s shoegaze van Swervedriver, My Bloody Valentine en Ride. ‘Nu-gaze’ luidt het credo! Maar in dit genre zijn we heel sterk onder de indruk van het beloftevolle NY-se kwartet The Pains Of Being Pure at Heart.
Zij weten op hun debuut op gepaste en gevatte wijze de shoegaze te combineren met de fuzz van Jesus & Mary Chain, ‘80’s The Smiths, de ‘90’s dromerige grungepop van Teenage Fanclub en de waverock van Editors. De klemtoon komt op een bedreven en meeslepende emotionele rocksound onder de zweverige zang van Kip Berman (zang/gitaar) en Peggy Wang-East (zang/keyboards). Luister maar eens naar “Come saturday”, “This love is fxx right”, “Everything with you” en het afsluitende “Gentle sons”. De band heeft de kunst goede, opbouwende popsongs te schrijven als opener “Contender”, “Young adult friction”, “Stay alive” en “Hey Paul”. Ook durven zij gas terugnemen , want een verademing binnen hun snedig rockconcept is “Teenager in love”, de ideale lover tienerdroom.
Het kwartet heeft zowaar een schitterende, afwisselende plaat uit, en slaagt erin om diverse invloeden van twintig jaar ver in een eigen unieke, overtuigende rocksound om te buigen!
Nederlands 
Français 
