Het jonge Britse bandje The Rifles haalde de mosterd bij The Jam, The Specials en Graham Coxon voor het prachtig catchy debuut ‘No love lost’, van twee jaar terug. Net als The Subways staan ze garant voor postpunk in de zin fris sprankelende, energieke en sfeervolle melodieuze poprock.
De tweede plaat ‘Great Escape’ is breder van opzet, laat meer ruimte voor enkele ingetogen nummers en is dus minder rechtlijnig en voortstuwend. Er is sprake van meer bombast door violen en blazers (“The general” en de titelsong) en neigt eerder naar een Oasis concept over te hellen . Op het afsluitende, sferische “For the meantime” haalt het kwartet door de vioolpartij inspiratie uit “Strawberry fields (forever)” van The Beatles.
We houden het graag bij het oude Rifles: “Science in violence”, “Fall to sorrow” en “Sometimes” of de frisse energie van “Winter calls”.
’Great Escape’ is een gevarieerd album, waar toekomst in zit, maar die fans van het eerste uur kunnen doen twijfelen!

The Rifles uit Noord Oost Londen ontleenden hun groepsnaam aan het nummer “Eton Rifles” van The Jam. Ze werden naar eigen zeggen beïnvloed door Britse klassiekers als The Who, The Kinks en The Clash en klinken heel erg als… The Jam. The Rifles zijn net als heel veel (gehypte) bands van over het kanaal schatplichtig aan de seventiespunk. In 2006 bracht de groep hun al bij al gesmaakte debuutplaat ‘No Love Lost’ uit waarvan ook bij ons “She’s got standards” en “Peace and Quiet” uitgroeiden tot catchy radiohitjes. Wij waren benieuwd naar hun nieuwe materiaal dat er stilaan zit aan te komen en hoe zich dit samen met de betrekkelijk goed in het oor liggende nummers van hun debuut zou vertalen op het podium van een gezellig volgelopen Trix.

The Rifles gingen van start met “Talking”, een nieuw nummer waarmee de groep meteen de toon zette van een korte maar tamelijk aangename set vol overgave en merkbaar spelplezier. Het aanstekelijk dansbare hitje “She’s got standards”, gekenmerkt door een strakke drum, kreeg meteen het opgekomen publiek mee. The Rifles hielden ook met “One Night Stand”, “She’s The Only One” en “Home Town Blues” de nummers kort en het tempo, bijna als een rotvaart, bijzonder hoog. Een eerste - en moeilijker verteerbaar - rustpunt was er met het nieuwe nummer “Toe Rag” en het semi-akoestische “Spend a Lifetime” waarmee de band met beide voeten op het rempedaal ging gaan staan. Het publiek werd gelukkig terug wakker geschud met het bijzonder aanstekelijke “Peace and Quiet” (door de band in de playlist opgenomen als “Piss and Quiet”). Nieuwe nummers “Fool to Borrow”, “Great Escape” en “I could never lie” ontgoochelden en haalden niet het niveau van de nummers die we kennen vanop ‘No Love Lost’. Gelukkig wrongen op het einde de korte energieke bommetjes “Repeated Offender” en de sterk aan Libertines refererende “Robin Hood” en “Local Boy” de set alsnog in de juiste plooi.

The Rifles speelden drie kwartier waarbij de beter in het gehoor liggende singles/songs “Peace and Quiet”, “She’s got standards”, “Repeated Offender” en “Local Boy” netjes over de set verdeeld werden. De nieuwe songs konden ons echter (nog) niet helemaal overtuigen. Luidop stellen we ons de vraag of The Rifles ooit verder zullen geraken dan waar ze nu staan en of een grote internationale doorbraak ooit hun deel zal zijn…

‘Way’, onlangs nog te zien in de finale van Humo’s Rock Rally in de AB, deed ons muzikaal nu en dan wat denken aan Arctic Monkeys. Uitstekende zang maar misschien net iets te veel franjes en onterechte arrogantie…

Organisatie: Trix, Antwerpen