The Scene - Thé Lau is van de wereld en de wereld is van Thé Lau!
Thé Lau/The Scene
Lotto Arena
Antwerpen
Het kwam de laatste tijd al meermaals in de media, Thé Lau is ongeneeslijk ziek en daarom werden hem, bij wijze van eerbetoon, nog een aantal afscheidsconcerten gegund in Nederland (oa. Pinkpop) en België.
De data in NL en de AB te Brussel waren in een mum van tijd uitverkocht en daarom werd een extra concert toegevoegd in Antwerpen. Dankbaar dat ik er bij kon en mocht zijn trok ik afgelopen zaterdagavond toch met gemengde gevoelens naar de Lotto Arena. The Scene was een band die in mijn studententijd (eind jaren 80, begin jaren 90) hun hoogdagen beleefde en in die tijd niet weg te denken was op de affiche van zowat elk toenmalig festival in Vlaanderen.
Nummers als “Blauw”, “Iedereen is van de wereld” en “Rauw hees teder” of “Rigoureus” kenden enorm veel bijval op radio, televisie en op ontelbare podia …Het zijn stuk voor stuk nummers waarmee ik opgroeide en die ik tot op de dag van vandaag moeiteloos woord voor woord kan meezingen.
Gemengde gevoelens dus…omdat ik echt wel uitkeek naar een avond nostalgie en een brok eerlijke en eigenwijze rockmuziek in de moedertaal…maar ook besefte dat het de laatste keer was dat ik een feest met Thé Lau zou meemaken. Maar ik had me vooral voorgenomen mateloos te genieten en hoopte dat ook de frontman van The Scene dit zou doen! Later op de avond zou blijken dat dit zonder moeite werd gerealiseerd…
De Lotto Arena was niet helemaal uitverkocht maar veel scheelde het toch niet. De merchandisingstand deed alvast gouden zaken en het viel me meteen op dat de gemiddelde leeftijd van het publiek zich situeerde rond de 40 à 45 jaar. Eindelijk was ik eens omgeven van leeftijdsgenoten.
Van het voorprogramma Neeka kon ik nog net de 2 laatste nummers meepikken : “I don’t need a lover” en “Deeper Well”. Klonk heel mooi en puur. De zang deed me denken aan een kruising tussen Heather Nova en Sharleen Spiteri. Basspeler van dienst was meneer Paul Van Bruystegem, een echte vakman…vooral gekend van Triggerfinger en The Wolfbanes en vorige week nog 55 jaar geworden.
Iets voor 21u00 betrad The Scene het podium, als laatste en onder een luid en warm applaus maakte Thé Lau zijn opwachting. Het stond toen al in de sterren geschreven dat dit een speciaal, emotioneel en gelukkig ook hartelijke concert zou worden.
Opener “Slapen” en het daaropvolgende nummer “De Dood” van de nieuwe CD ‘Platina Blues’ klonken meteen zeer aangrijpend, aangezien het thema en de tekst van de songs akelig realistisch zijn. Maar Thé was goed bij stem, de rust zelve en wou er meer dan ooit een mooi feest van maken. Amper te geloven dat deze sympathieke kerel volgens de dokters allicht nog slechts tot het einde van het jaar te leven heeft. Nooit zo gehoopt op een medische dwaling als nu.
Maar, het voornemen in gedachten, het moest een feest worden en zo geschiedde. “Blauw” zat na “Samen” en “Geloof” al vrij vroeg in de set en zorgde voor een eerste climax. Het overgekende nummer werd uit volle borst meegezongen door werkelijk gans de menigte en toverde zowaar een prachtige glimlach op het doorgroefde gelaat van de frontman. Dit deed zichtbaar deugd!
Als eerst ‘gastmuzikant’ mocht Stef Kamil Carlens komen ‘meevieren’. Samen werden 2 nummers aangesneden het ingetogen “Mooi” en het oudere maar beter gekende “Rauw hees teder”. Stef deed zijn uiterste best en de wisselwerking met Thé Lau was knap maar niet altijd evident.
Midden het optreden, na “Rij rij rij” en na gelukwensen voor onze Rode Duivels, werd wat gas teruggenomen en was het tijd voor enkele nummers die misschien minder voor de hand liggen maar eens te meer de eigenzinnigheid en de unieke sound van The Scene en Thé Lau benadrukten. “Rivier” (met strijkerskwartet nadrukkelijk aanwezig) en “Kleine Stille Strijd” zijn mij alvast het meest bijgebleven en zorgden soms voor een mooi rustpunt, ook bij het publiek.
Speciaal uit Nederland kwam ‘Lange Frans’ daarna Thé Lau een hart onder de riem steken. De boomlange rapper haalde in Nederland een megahit met het nummer “Zing voor me” waarbij Thé Lau het refrein voor zijn rekening nam en de combinatie van beide heerschappen wonderwel klonk en scoorde. De innige omhelzing na het nummer zorgde voor kippenvel.
Tijdens het daaropvolgende nummer “Zuster” werd terecht bassiste Emilie Blom uitvoerig in de bloemetjes gezet! Ze draait al 30 jaar mee met The Scene en Thé Lau bedankte haar daar oprecht voor. De blikken die beide geregeld uitwisselden op het podium gaven telkens weer blijk van een innige, solide band en een oprechte waardering voor elkaar.
De laatste gast op het podium was de ‘lokale wereldster’ Tom Barman. Hij verzekerde Thé Lau dat het helemaal geen toeval was dat The Scene zo populair is in België. Samen brachten ze 2 nummers waarvan het eerste voor mij een verrassing was : “Serpentine” van dEUS maar dan voor de gelegenheid vertaald naar het Nederlands door Dhr. Lau zelf. Beklijvend mooi en best wel aangrijpend. Het publiek werd er even stil van. Ook het nummer “Open” werd herschapen in een prachtig duet maar deze keer met luide vocale steun van het enthousiaste publiek.
En toen was het tijd voor de apotheose, voor het lijflied van The Scene en voor het echte afscheid : “Iedereen is van de wereld” werd ingezet en werkelijk alle aanwezigen in de zaal reageerden uitzinnig, emotioneel, warm en hartelijk. Je kon op Thé Lau zijn gezicht aflezen dat het hem echt wat deed en hij genoot enorm van het moment dat het publiek de zang volledig overnam en zijn nummer uit volle borst scandeerde. Intussen hadden ook weer alle gasten postgevat op het podium en werd een laatste keer het refrein ingezet…onbeschrijfelijk mooi en intens!
Moeilijk te omschrijven wat het doet met een zanger die één van zijn laatste optredens speelt maar Thé Lau bedankte alle aanwezigen uitgebreid en vertelde dat hij zich deze ‘warme spreekkoren’ nog lang zou herinneren. En ik hoop uit de grond van mijn hart dat hij gelijk heeft! Voor mijn part nog hééééééél lang…
Op 21 juni volgt het definitieve afscheid in de AB , Brussel!
Bekijk op youtube zeker eens de enig mooie versie/livebeelden van “Iedereen is van de wereld” van deze mooie avond
http://www.youtube.com/watch?v=BsTw4oCAD4s
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/neeka-14-06-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-scene-14-06-2014/
Organisatie: Live Nation – CulturaVOF
Nineties revisited? Als we het over The Scene hebben flitsen meteen de beelden van The Lau en de zijnen , waaronder Emilie Blom van Assendelft, ons voor de ogen , die in elke feesttent van het plaatselijk buurcomité optraden ; met albums als ‘Blauw en ‘Open’ waren zij in de early nineties één van de meest geziene en begeerde artiesten . Iedereen had wel eens The Scene gezien. En de Nederlandstalige pop kende hoogdagen met o.m. Trockener Kecks, Mam en hier bij ons met Noordkaap en Gorki .
Rond 2000 werd de band op non actief gezet en in 2007 de eerste stappen gezet naar een comeback in de originele bezetting . Een succesvolle return , waarbij het publiek oud en nieuwer werk sterk onthaalden . The Scene werd nieuw leven ingeblazen . ‘Liefde op doorreis’ in 2009 was de eerste comeback plaat, deels geïnterpreteerd als een soloplaat van The Lau.
‘Code’ die in het voorjaar 2012 verscheen, is The Scene ‘pur sang’ , ‘old skool’: heerlijk rauwe , intens broeierige, gevoelige pop , van pulserende , stekelige ritmes en herkenbare, meezingbare refreinen, aangevuld met toetsen en gedragen door die karakteristieke brommende stem van The Lau . Ze hadden een aantrekkelijke plaat uit en sloten terug aan waar ooit hun succesvolle carrière ophield, alleen is iedereen, band als fans, ruim vijftien ouder …
De concerttent is ingeruild … Van september 2012 tot in april 2013 is The Scene op tournee in clubs en theaters. Met trots brachten ze nieuwe songs van ‘Code’ maar vanzelfsprekend passeerden ook de klassieke Scene-hits volop de revue . Vanavond kregen ze een warme respons in een uitverkocht OC De Kleine Beer, Beernem . Voer voor nostalgici , een heropleving van het oude werk en een kennismaking met het nieuwe . En het was goed verdeeld ; in het eerste kwam de klemtoon op wat ze recent hadden uitgebracht , aangevuld met enkele classics en in het tweede stuk kwamen de verzoeknummers aan bod. The Lau deed een rondje en selecteerde vijfenveertig minuten op en top Scene klassiekers. Een troost in de koude winterdagen en lange –nachten.
Broeierige , sfeervolle pop van een charismatische band en hun zanger, die observaties , indrukken, ervaringen, gevoelens linkte aan politieke geladenheid . Uniek zijn de slepende, licht exploderende ritmes en boeiende wendingen, als bij “Overal” en “Water & Vuur” . Verder een sfeervol gespeelde “Rivier” , tekstvellen van “Waar mensen wonen” en de titelsong “Code”, ingeleid door een tape van acteur Robert Mitchum, een interview uit de jaren 50-60 over de oorlog in Vietnam. De oudjes “Geloof”, “S.E.X.” en de kraker “Blauw”, waarvan de tekst al werd mee geneuried en de luchtgitaar naar boven kon worden gehaald, zaten mooi verweven in het materiaal . Sjiek!
Na de pauze kon ieders gevoelig rockend hartje bovenhalen en sfeerbeelden oproepen; een trein van bekende songs hoorden we , “Samen”, “Wondermooi” , “Rigoureus” , “Maan” , “Rij rij rij” , “Vrienden” , “Zuster” , “Romantiek” en “Open” . Songs die zinderden door de zalvende , slepende en forsere ritmes , de rock-ballad aanpak, de melodieuze structuur en de verrassende wendingen, die ruimte lieten voor de instrumentatie .
Een medley van het extraverte , uitbundige “ Iedereen is van de wereld” en het aangrijpende “Feest”, wat nog maar eens de wisselende stemming, een sterkte van The Scene, wist te onderstrepen . Toegegeven , ze konden er nog een paar tussengooien als “Brand” , “Schaduw van het kruis” , “Rauw hees teder” en Madonna’s “Borderline”, maar kijk iedereen was er ondertussen instemmend, The Scene is back en in één woord ‘Tijdloos Mooi’
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-scene-09-02-2013/
Organisatie: Dienst Cultuur , Beernem
In 2007 kwam de Nederlandse The Scene, onder de tandem The Lau en Emilie Blom-Van Assendelft, terug samen. Ze brachten toen een soort doorstart album uit van vnl. herbewerkingen van bekende nummers en ondernamen een heuse club en festival tour. Drie jaar later krijgt hun Nederlandstalige pop nu z’n eerste volwaardig vervolg, ‘Liefde op doorreis’, binnen het vertrouwde recept van poprockers en ballads, onder de doorleefde, gevoelige, emotievolle stem van The Lau.
Krakers als in de begindagen horen we o.a. met “Mijn land”, “Atlanta” en “Straat” die een stuwende opbouw hebben. Maar de heren en de dame van The Scene zijn al een jaartje ouder en de intimiteit sijpelt door, wat een pak sfeervolle pop, fijnzinnig van aard en mooi uitgewerkt, oplevert. Ze krijgen kleur door piano en toetsen, waaronder “Vrouw”, “Breek de ban”, “Vier seizoenen” en “Paradijs”. De laatste twee songs, “Tijd” en “Sterven op de planken” (xtra track!) zijn bloedmooi, broos en breekbaar.
De teksten zijn opnieuw poëtisch, beeldend en surrealistisch, wat het geheel van de cd sterkt en ervoor zorgt dat we na achttien jaar spreken van ‘The Scene staat opnieuw op de planken’ en ze een harmonieus homogene eenheid vormen.
Links en rechts zagen we in onze omgeving wel wat wenkbrauwen fronsen toen we zeiden dat we naar The Scene gingen kijken. Ja, ze bestaan nog. Of ‘weer’. Ja, ze staan er nog. Of ‘weer’. En ja, ze klinken nog steeds als toen. Of nee, nog iets rauwer en heser en zelfs nog tederer.
Met hun nieuwe plaat ‘Liefde op doorreis’ - tegelijk de noemer voor hun theaterronde die door Vlaanderen zweeft - is een vervolg gebreid aan de reünietour van drie jaar terug. Meer nog, dit luidt een volwassene scene in die de zwanzende zatten wil mijden. En we raden die het omgekeerde ook aan. The New Scene gaat intiem en diep. En wie er bij was in de Ancienne Belgique zag en hoorde dat het goed was.
Vanuit het pikkedonker daagden de schimmen van weleer op en gaven ze met “Rigoureus” de misschien wel aarzelende, maar toch wel innige aanzet van wat zich tot een warm concert zou ontspinnen. “Zuster” volgde en kreeg een beatje mee, maar dan was het tijd voor nieuw werk. “Straat” was rustig, “Atlanta” heel uitgebreid ingeleid en gelinkt aan Sarah Bettens en het bezoek van Thé Lau aan het Martin Luther King in Centre in de genaamde stad. ,Een gevoel dat je nooit meer loslaat’ wilden we wel voelen, maar verder dan de “I have a dream”-quote kwamen we niet.
”(‘Mijn lief van’) ‘Vier seizoenen” werd zijdezacht uitgespreid en “Breek de ban” – de favoriet van de latent maar noodzakelijk aanwezige bassiste Emilie Blom Van Assendelft – ging over in een poëtisch-sterke (‘eenzame grootsheid van een’ )Vrouw (‘waar ik meer dan van muziek van hou’). Voorwaar een tekstueel meesterwerk.
Voor de rockband van ooit akoestisch ging, bracht The Lau met “Rauw, hees, Teder” nog een ode met en aan zijn onnavolgbare stem. Het vijftal ging gezellig samen zitten en “Mijn land”, “Samen”, “Geluk”, “Volle maan” en “S.E.X.” (voor de bronstige Belg in het publiek) waren pareltjes van innemende intimiteit. De zitsessie met trommeldoosstoel en lullig keyboardje van 300 euro, sloten ze af met een rustige versie van “Blauw”, die voor een aantal toeschouwers de drumapotheose miste en net na het akoestisch deel had mogen de slotfase inleiden.
Thé Lau bleef in zichzelf en ontweek zijn rockverleden. De taalvirtuoos goot een collage van dromen over New York, Parijs en Amsterdam in de slepende “Nachttrein”. De flarden schitterende teksten gingen soms verloren in het traditioneel monkelend gelal van Thé Lau, maar zijn ‘handoplegging’ bij zijn bassist tijdens het breekbare (’Ik hou van jou en ik’) “Leef” greep aan. “Geloof” ging weer luider, harder, ruwer en dan was het gedaan.
Of bijna. Met een flinke knipoogsneer naar Clouseau werd het toepasselijk “Sterven op de planken” gebracht, maar dat is The Lau nog niet van plan. Want “Iedereen is van de wereld” moest nog de apotheose worden. En dat werd het.
Een theatertournee (‘of u niet even wil zitten’, grapte Emelie) waarvan haast elke noot de moeite is om zachtjes te kraken. En niet enkel voor wie The Scene wil ‘her’ontdekken.
Neem gerust een kijkje naar de pics.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
