The Sheila Divine - Honingthee voor de stem, gitaren voor de ziel
Toegegeven, het is wellicht wat balen voor bands die na een kwarteeuw moeten vaststellen dat hun debuutschijf het belangrijkste wapenfeit uit hun catalogus blijkt te zijn. Iets dergelijks overkwam het Amerikaanse gitaarcollectief The Sheila Divine, dat op de valreep van de 90ies met ‘New Parade’ een stevig pensioenplan in elkaar timmerde.
Fans van dat eerste uur moesten deze en vorige week wel érg goed hun best doen om de sympathieke veteranen niet tegen het lijf te lopen in het Vlaamse clubcircuit: zowel in Rijkevorsel, Brugge, Leuven, Antwerpen, Kortrijk en Arendonk werden hits uit De Afrekening van 25 jaar geleden stevig meegebruld.
De perstekst rond de viering van een kwarteeuw ‘New Parade’ deed de Kreun moeiteloos uitverkopen, maar die boodschap bleek al snel een beetje misleidend. The Sheila Divine wil immers niet louter teren op het verleden en maakte dat meteen duidelijk met de epische opener “The Darkness” uit het vorig jaar verschenen ‘I Am The Darkness. We Are The Light’. Net als alle releases sinds de reünie in 2010 is dat nieuwe album beslist geen hoogvlieger, maar door er met “Lillydale” en “The Rapture” de beste brokken uit te halen leverde dat in Kortrijk toch een ongemeen sterke setlist op.
De energieke Bostonians ploegden zich als een goed geoliede machine met een rotvaart doorheen een dik uur rechttoe rechtaan gitaargeweld zonder ook maar één zwak moment. Vier clubconcerten op bijna evenveel dagen hebben echter wel enige tol geëist van boegbeeld en enig oorspronkelijk bandlid Aaron Perrino’s schreeuwerige emo strot. Heel erg rock’n’roll zag het er niet uit, maar die tas met dampende honingthee leek wel broodnodig om de frontman heelhuids door de avond te loodsen.
Na een blits start richtte de voor de rest eerder zwijgzame Perrino zich voor een eerste keer tot zijn favoriet publiek. ‘This one’s for all Belgians to sing along to’, en daar bleek geen woord van gelogen toen het eerste (en enige) rustpunt “Countrymen” werd ingezet. Het nummer stamt reeds uit 2001, maar toen we onszelf betrapten op het meezingmoment ‘All your patriots are just millionaires’ werd de profetische betekenis van Perrino’s woorden in de huidige Trump/Musk context ineens toch pijnlijk duidelijk. Enig politiek en sociaal engagement zijn The Sheila Divine trouwens nooit vreemd geweest. Perrino’s zijproject na de eeuwwisseling werd dan ook niet toevallig Dear Leader gedoopt, en warempel, niet minder dan vier songs uit die periode waaronder het onweerstaanbaar strakke radiohitje “Raging Red” haalden vanavond de set.
Wie voor een klassiek rewind concert naar Kortrijk was afgezakt kreeg zoals eerder aangegeven misschien wel een kleine ontgoocheling te verwerken. Uit ‘New Parade’ kwamen uiteindelijk amper vijf tracks aan bod, maar laat dat detailkritiek zijn. Ondanks de fraaie hooks en een hoog emo-indie gehalte zijn “Awful Age”, “Spacemilk” en “I’m A Believer” dan wel geen radiohits geworden, in Kortrijk werd nog maar eens duidelijk dat hun eeuwigheidswaarde onaangetast blijft. “Automatic Buffalo”, een beklijvend epos met fraaie visuals over het emotionele keurslijf van een geroutineerd leven met bijhorende financiële zekerheid, blijft misschien wel het beste nummer van The Sheila Divine. Luc De Vos dacht er ooit net zo over en vernoemde zijn kortlevende Engelstalige band naar dat ene nummer, waarmee de speciale band tussen Perrino en Vlaanderen wellicht in een definitieve plooi werd gelegd. Dergelijke hechte band werkt trouwens in twee richtingen: met ”Like A Criminal” lanceerden de Amerikanen hun laatste sloopkogel, de fanbase incasseerde die maar wat graag en deed De Kreun prompt daveren van de voorste rijen tot aan de achterste toog.
Ergens in de set zat ook de nagelnieuwe single “Kim Deal Or No Deal” verscholen. De melodieuze knipoog naar Perrino’s stadsgenote verzekerde zich al van daily rotation op Willy, waarmee de cirkel na 25 jaar terug rond lijkt. Achter The Sheila Divine schuilt geen strak marketing plan, daarvoor dringt hun heartland indierock te diep door in de ziel.
Vanuit het land aan de overkant stelde Luc De Vos met pretoogjes vast dat het goed was, dat is een onweerlegbaar metafysisch feit.
Lees gerust de review van hun optreden in Cactus Club, Brugge op 3 mei 2025 + bijhorende pics
The Sheila Divine – 25 Y, Indie-Rock met een grote R en de puntjes op de ‘I’ … Uitbundig, krachtig, pakkend
Pics @ Geert de Dapper
Cmon Cmon
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7481-cmon-cmon-03-05-2025?ltemid=0
The Sheila Divine
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7482-the-sheila-divine-03-05-2025?ltemid=0
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
The Sheila Divine – 25 Y, Indie-Rock met een grote R en de puntjes op de ‘I’ … Uitbundig, krachtig, pakkend
The Sheila Divine en Cmon Cmon
The Sheila Divine, het alter ego van Aaron Perrino, is net als onze Belgische Marble Sounds één van die verborgen parels die we nauw aan het hart koesteren. The Sheila Divine is er eentje die indiepoprock in z’n beste vorm weergeeft, energiek, emotievol en gepassioneerd. Vanavond live met een nieuw album ‘I am the light, we are the darkness ‘, verder een nostalgische terugblik op ‘New parade’ en tot slot wat Dear Leader werk, één van z’n projecten.
In een zo goed als uitverkochte Cactus Club werden we opgezogen door Perrino’s uitbundige, krachtige, pakkende sound.
Een goed uur lang werden we letterlijk in de (muzikale ) tang gehouden door het combo rond sing/songrwiter Perrino. Een gevoelig, broeierig, gedreven, opwindend rechttoe-rechtaan indierockgeluid van drie gitaren, een bas en drums wist ons te overweldigen.
De band wist met het millennium te intrigeren met twee schitterende, overtuigende platen, ‘New parade’, net 25 jaar oud en vanavond in de spotlight en ‘Where have my countrymen gone’ uit 2001. Er waren nog wat muzikale uitstapjes met Dear Leader, die de finesse van The Sheila Divine uitbalanceerde. Net als geestesgenoten The Posies werd de band in eigen land, de VS, wat op het achterplan geduwd, maar werd in ons landje en deels in Europa met open armen ontvangen. De getalenteerde sing/songwriter pakte de draad een goede twaalf jaar terug op en kwam vorig jaar aandraven met het consistente ‘I am the light, we are the darkness’. Eind90s nostalgie die de brug maakt naar het nu, voorzien van een krachtige injectie, gespierd, snedig, fel, emotievol, gepassioneerd, zonder de melodie ook maar uit het oog te verliezen.
Soms was hij nog te zien met Belgische groepsleden en werd hij op handen gedragen door onze eigen Luc De Vos (Gorki), die zelf nog een tussenproject Automatic Buffalo had , genoemd naar één van de nummers van The Sheila Divine …
Jawel het kwintet klonk als losgeslagen buffels, stoom uit de neusgaten. Er werd afgewisseld in nieuw en oud werk, die elkaar moeiteloos vonden. Blij, enthousiast, gemotiveerd, vol goesting vingen ze de set aan, “Darkness” (nieuw), “Radar” (eentje uit de stal van Dear Leader) en “Awful age” (oudje uit ‘New parade’), nummers gekenmerkt door het sterk opbouwende karakter, allerhande boeiende tempowissels en explosieve interrupties in een vaardige, gebalde, krachtige melodie met die dromerige, melancholieke galm , ondersteund van nogal wat stemvariaties, innemend, lichthees, helder of hoog uithalend. Het fijnzinnig muzikaal concept, dat hen zo uniek goed maakte, bleef bewaard. Als het ware werd vuur gespuwd, zo goed waren de nummers gekruid. Mooi.
Het publiek was meteen mee in het verhaal en genoot ten volle van die balans tussen vroeger en nu en in die extraverte aanpak.
Het nieuwe werk moest niet onderdoen live, een schop onder de kont kreeg het. Het recente “Lilydale” meette zich met de Dear Leader song “Corroded anchor” en de oudere “Walking dead (who speak)”, het gekende “Where have my countrymen gone” en “Hum” , die andere single van hun puike debuut.
Met z’n brilletje op deed hij denken aan die college-rockers Weezer of The Feelies. De refreinen werden meegezongen, -gebruld; het warme onthaal en de response deed Perrino en C° enorm deugd. Hun korte Belgische tour in de clubs neigt naar uiterst geslaagd!
Het recentere werk moest dus niet onderdoen, “The rapture”, die ergens wat wave ademt of “End of tether”, eentje die tien jaar oud is, en het splinternieuwe “Kim deal or no deal” (eerbetoon aan Kim Deal?!) waren energiebommetjes, torpedo’s zelfs, zoals hij zelf aanhaalt. Die indierock helt over naar noisepop, het blijft gecontroleerd, beheerst in z’n totaliteit. Toegevoegde waarde in dit alles is het fel en gebroken lichtdecor.
Het gaat naar een schitterende finale met eerstelingen “Automatic buffalo” (remember Gorki) en “Like a criminal”, doorbraaknummer van deze onvolprezen band. Het klinkt fris, sprankelend, twinkelend, bouwt op, durft te exploderen en heeft een meezinggehalte.
Wat een ADHD injectie kreeg het materiaal, een goed uur full power, het zinderde nog even na met wat sfeervollere tracks “Modern log” en “My life as wrestler”.
De nostalgie werd van onder het stof gehaald en maakte de brug naar het nu , zonder aan intensiteit en vitaliteit in te boeten. The Sheila Divine, Perrino en Co, zijn in 2025 nog springlevend. Indie-Rock met een grote R en de puntjes op de ‘I’ …
Support was Cmon Cmon , die uiterst content waren te mogen optreden met hun helden. Zij weten hun poprock in de beste indie traditie te spelen . Dromerige IndiePopRock, harmonieus compromisloos, die de nostalgische sound van The Posies doet opborrelen tot in de indringende, melancholische (meerstemmige) zangpartijen toe. Jon Auer – Ken Stringfellow kunnen met een ‘good looking eye’ kijken naar deze beloftevolle band. Puik werk van het kwartet, de ideale geleider op wat de avond brengen zou …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Cmon Cmon
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7481-cmon-cmon-03-05-2025?ltemid=0
The Sheila Divine
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7482-the-sheila-divine-03-05-2025?ltemid=0
Organisatie : Yeke Yeke concerts ism Cactus Club, Brugge
De band uit Boston bereikte bijna meteen na hun ontstaan (1997) grote bekendheid met nummers als “Criminal” en “Hum”. Dat succes was vrij regio gebonden. In België zijn ze nu nog steeds een naam waar een grote schare trouwe fans naar komen kijken.
In 2003 kwam er een eind aan de band maar die werd in 2010 terug nieuw leven ingeblazen en ze brachten sindsdien drie albums uit met nieuw werk. Hun laatste uit 2019 was, het goed onthaalde en heel degelijke, ‘Beginning of the End is Where we’ll Start Again’. Dat bracht hen voor een aantal optredens terug naar België en Nederland.
Nu is er een nieuwe single, die met de heel sfeervolle videoclip, trots werd voorgesteld door de band. “I Know There is Happiness” is vintage The Sheila Divine”: Melancholische vocalen die wijd uitwaaien en melodieuze, goed opgebouwde en sfeervolle muziek eronder. Dit is hoe we hen graag horen. De nieuwe single is een schot in de roos en verdient in feite wel wat radio airplay.
Deze single is tevens de voorbode van hun nieuwe album ‘I’m The Darkness. We Are The Light’ dat in het najaar zal verschijnen. Het leidt tevens een nieuwe era want het is het eerste album zonder bassist Jim Gilbert die zich een tijdje geleden zich terugtrok als muzikant. Ze werkten ook voor het eerst samen met producer Steven Lord en Will Caflin.
Natuurlijk hopen we dat ze met dit nieuwe album ook ons land gaan aandoen.
Video: https://www.youtube.com/watch?v=oYIsUjqNzcc
The Sheila Divine scoorde eind de jaren 90 in ons land enkele hits maar verdween na een paar albums terug in de anonimiteit. Sedert 2010 zijn ze terug actief en vanavond kwamen ze hun nieuwste plaat voorstellen in de aangename zaal, De Zwerver.
Er was geen support mee gekomen maar niemand die daar maling aan had. Even na 21u begonnen ze aan hun show. De derde in ons land trouwens. Er werd geopend met de titeltrack “The Beginning of the End” dat eerder een ingetogen en retro perspectieve song is met een sterke tekst. Er volgden nog drie nieuwe liedjes met o.a. “Age is Just a Number” dat het publiek opwarmde en deed hoofdschudden. Een fantastische song.
Daarna kwam “Like A Criminal” dat het publiek spontaan meezong. De band genoot ervan en je zag het spelplezier er van afspatten. Ook de onderlinge reacties logen er niet om. Toen de gitarist, die er nog steeds een beetje uitziet als de jonge Paul (Josh Saviano) uit de jeugdreeks ‘The Wonder Years’, wat rommelde aan zijn gitaar , wilde de zanger een mop vertellen maar hij kon op geen goeie komen zei hij. Dat werd op gegrinnik onthaald door de rest en de drummer kwam dan vooraan staan om een grapje te vertellen die hij van zijn zoontje had gehoord. Tot zover het intermezzo.
Het leeuwendeel van de songs kwam uit “The New Parade” (o.a. “Hum”, “Opportune Moment”, “Like A Criminal”, “Spacemilk” en “Automatic Buffalo”) dat trouwens dit jaar zijn 20ste verjaardag viert. De rest waren bijna allemaal songs uit hun nieuwste album. En het moet worden gezegd dat die songs het goed deden op het podium en bij het publiek. Het klonk onmiskenbaar als The Sheila Divine maar je hoorde ook dat ze proberen muzikaal te evolueren. Tijdens “Hum” verwerkten ze flarden o.a. The Cure en The Smiths in de song. Mooi gedaan. De avond ervoor verwerkten ze er trouwens “Head Like a Hole” van NIN in. Ze spelen dus een beetje met hun setlist gedurende de tournee.
Het geluid was heel goed. De zang klonk ook erg goed, alleen tijdens één oud nummer had hij wat last met de hoge noten.
Na een dik uur verlieten ze het podium om terug te komen voor drie bisnummers. De eerste was “Melancholy MA” dat een sneer is naar het huidige America waar er baby’s in gevangenissen zitten, de politie mensen doodschiet en veel mensen mentale problemen hebben. Een sterke song en dito tekst. Tenslotte werd de aangename avond afgesloten met “Automatic Buffalo”.
The Sheila Divine kon mij moeiteloos ,ook met hun nieuw werk, overtuigen!
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Deel 1 van The Sheila Divine was kort maar krachtig en duurde van 1997 tot 2003. Het bevatte twee albums en een EP. Iedereen uit die periode zal zich de heerlijke single “Like A Criminal” en “Hum” ongetwijfeld nog herinneren. Hun muziek sloot aan bij de alternatieve rock uit die tijd zoals Sugar, Live en The Afghan Whigs. Hun succes is wel nooit zo groot geweest als deze bands. Na 2003 volgde een hiatus waarin de bandleden zich bezig hielden met hun gezin, job, mid-life crisis etc…
In 2010 startte deel 2 en werd de band nieuw leven ingeblazen. Ze brachten in 2012 en 2015 nieuw werk uit. In 2017 waren ze op tournee naar aanleiding van hun 20ste verjaardag. Nu is er dus terug een nieuw album, hun vijfde, waarmee ze langs de zalen trekken.
Aaron Perrino vertelt dat hij grote bewondering heeft voor Nick Cave omdat die beter wordt met de ouderdom. Dat was voor hem een drijfveer om verder te doen want Perrino worstelde toen met psychische problemen en met zijn ouderdom. Hij vroeg zich af of je nog serieus kan genomen worden als een ouder wordende rock muzikant. Je hoort dit allemaal in de muziek van de nieuwe plaat. Waarin hij tekstueel doordacht, mijmerend en bij momenten haast filosofisch uit de hoek komt. Luister maar eens naar het nostalgisch en mijmerende titelnummer dat de plaat opent. Daarin vertelt hij hoe hij ze begonnen met muziek en hoe het nooit de bedoeling was om beroemd te zijn. Ook hoe hij niet meer is wie hij toen was maar wel nog vasthoudt aan die gedachte van toen. Muzikaal is de song niet mis maar kabbelt ze wat voort. Voor mij is het de tekst die ze echt de moeite maakt. Op “There’s More Than Suffering” maakt de vrijblijvendheid plaats voor rock. En het nummer klinkt vrij vintage. Een mooie song met een heerlijk refrein. “Melancholy, MA” is een krachtig statement tegen een falende overheid met een plezant galmend gitaartje. “Summer of 93” is hun “Summer of 69”. Heel leuk zijn de verwijzingen naar albumtitels: ‘Siamese Dream’, ‘Teenage Dream’, ‘Live Fast and Die Young’ die brengen van 1993 tot 2003. Van een jongen vol verwachtingen tot iemand die nog verwachtingen heeft maar ook volwassen is geworden. “Blow it Up Again” wordt gered door een fijne vocale overgang tijdens ‘It’s you and me’. “Age is Just A Number” is hun vooruitgeschoven single/video. Het is een van de sterkste nummer. Het bevat mooi baswerk en tempoversnelling tijdens het refrein. Echt een nummer uit de goede oude doos van Sheila Divine. Hier voel je echt de oude band tot leven komen. Ook “This Moment This Place” is aangenaam luisterwerk. Denk aan The Stereophonics tijdens een uptempo nummer. “The Beat Goes On” is een eerder semi-akoestisch nummer. Wat introverter maar zeker de moeite waard. Op “Kurt Cobain” vraagt de zanger zich af wat er van al die dode popsterren zou zijn geworden mochten ze in leven gebleven zijn. “Love You To Pieces” is een melancholisch liedje over liefde en zijn moeilijkheden.
We horen een band dat zijn mid-life crisis verwerkt heeft in zijn nieuw album. Een album met een zeker melancholie en ook een vorm van bezadigdheid. Je krijgt het gevoel dat Aaron nu tevreden is met hoe het gaat en terugkijkt met een zekere weemoed naar toen hij jong was. Dat maakt wel dat je niet veel van terugvindt van het jonge vuur dat in hun beginjaren in hun muziek zat. We krijgen gelouterde en volwassen nummers te horen. Maar het album is tekstueel geslaagd, eerlijk en muzikaal is het degelijk met hier en daar wat uitschieters zoals “Age is Just A Number”, “Melancholy MA” en “There’s More Than Suffering”.
The Sheila Divine - Een meer dan geslaagde passage
The Sheila Divine
Kreun
Kortrijk
2018-05-11
Wim Guillemyn
The Sheila Divine maakten voornamelijk rond de millenniumwissel furore in Boston, Buffalo en België (ook wel de drie b’s genoemd) . Met singels zoals “Hum” en “Criminal” stonden ze enkele keren in de Afrekening. Ze speelden ook op Rock Ternat en Marktrock Leuven. Typerend is de stem van zanger Aaron Perrino met passages waarin hij gebruik maakt van zijn falset stem en momenten waarbij hij de longen uit zijn lijf schreeuwt. Daartussen zijn warme rockstem. Eerst kregen we een pareltje uit eigen land: The Spectors.
The Spectors zijn het voorprogramma tijdens de Belgische gigs van The Sheila Divine. The Spectors hebben een heel fijn album uit ‘Ooh Aah Aah’ . http://www.musiczine.net/nl/nl/cdreviews/the-spectors/ooh-aah-aah/ We waren dan ook benieuwd hoe dit allemaal live ging klinken. Er werd geopend met “Labyrinth of Faces”. Het duurde een song of twee voordat iedereen op het podium en in de zaal los kwam maar vanaf ging het lekker. Fijne melodieuze songs zorgden voor sfeer. Op een gegeven moment ging bassiste en zangeres Marieke Hutsebaut tussen het publiek performen om met enige hulp terug het op het podium te belanden. Verder stak ze haar bewondering voor The Velvet Underground niet onder stoelen of banken door een cover van hen te spelen en een nummer naar Nico te noemen. Een fijne opwarmer voor de hoofdact.
The Sheila Divine begon eerder rustig aan hun set maar bouwden die mooi op. Na een aantal songs kwam een eerste momentje met “Automatic Buffalo”. Daarna ging het in stijgende lijn. Het tempo werd wat opgevoerd en de meer bekendere songs kwamen aan bod. De stem van Aaron Perrino was nog steeds meer dan genietbaar na al die jaren. De mannen waren heel down to earth en zonder kapsones. Het publiek reageerde laaiend en zong voluit mee op songs zoals “Hum” (waar een frase van Joy Division’s “Dance To The Radio” in werd verwerkt), “I’m A Believer” of “Awful Age”. Heerlijke rocksongs met gedoseerde uithalen in. Het meeste kwam dan ook uit ‘New Parade’ van 1999. Maar ook latere songs zoals “The Hand” of “Long Way Go” misstonden niet in de set. De luid aangevraagde bisronde werd afgesloten met het obligate “Criminal” dat de zaal helemaal deed ontploffen. Een heerlijke vibe hing in de zaal en er werd luidkeels gescandeerd voor nog meer. Dat was niet meteen de bedoeling denk ik maar uiteindelijk kwamen ze, duidelijk tevreden met het enthousiasme, en gaven ze een heel fijne versie van Echo & The Bunymen’s “Killing Moon” weg.
Een meer dan geslaagde passage in De Kreun.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Nederlands 
Français 
