Gisteren was het podium in de AB weggelegd voor de Ierse rockband The Strypes. Het jonge viertal zette de zaal van begin tot einde in vuur en vlam en we rolden weergaloos van het ene nummer in het andere. Hun oudste lid is dan misschien wel maar 22, hun muziek klonk nog nooit zo volwassen.
Vóór het jong geweld op ons wordt losgelaten, beklimt Max Meser het podium. De 25-jarige Brit brengt Britpop power ballads die ons met momenten doet denken aan The Last Shadow Puppets. Deze vergelijking komt misschien door het lichtblauwe kostuum van de bassist of de Miles Kane-waardige gitaarsolos. Met “Weak For Love” haalt Meser zijn meest swingende rockabilly kant boven en toont hij waarom hij een perfecte opwarmer is voor The Strypes.
The Strypes, die sinds 2010 bestaan en afkomstig uit Cavan, zijn aan hun derde langspeelplaat toe, namelijk ‘Spitting Image’. Ze waren onder andere al te bezichtigen op Rock Werchter en Dour, dus een Belgisch podium is voor hun geen onbekend terrein.
Vanaf de eerste minuut was duidelijk wat de bedoeling was van de Ieren. Misschien ietwat te enthousiast wilden ze het publiek meekrijgen met hun show. De gewillige toeschouwers kregen amper tijd om te ademhalen maar dat bleek geen probleem. Vlak voor bassist Pete O’Hanlon ontstond er ook snel een moshpit die anderhalf uur ononderbroken zou duren. Ook hijzelf genoot daar duidelijk van.
De mannen van The Strypes zijn ieder op zich wel wat speciaal. Veel gekkere bassisten zullen we nog niet gezien hebben. Laten we hopen dat hij goeie schoenen aanhad, wat hij heeft een redelijke afstand afgelegd op dat podium. De gitarist zorgde dan weer voor een ander hoogtepunt, want die speelde het refrein van “Blue Collar Jane” feilloos met de gitaar achter de rug. Ook het gesynchroniseerd schudden van de hoofdjes kon het publiek duidelijk smaken.
Op een avond die praktisch perfect liep waren er hier en daar toch enkele mankementjes. De drummer was iets te ijverig waardoor een nummer na 30 seconden eens herstart moest worden, een gitaar moest op het podium opnieuw volledig gestemd worden, maar dat werd ze haast direct vergeven door het publiek.
Hoewel hun muziek op plaat soms wat eentonig en niet zo actief klinkt, kunnen we wel zeggen dat ze live een prestatie van jewelste neerzetten. Een betere workout dan 90 minuten genieten van Ross Farrelly is er waarschijnlijk niet. Een ongetwijfeld hoogtepunt was er wanneer de hele zaal door de knieën ging om op het refrein van “Scumbag City” recht te veren. “This was the best f*cking gig of the whole tour.” luidde het bij gitarist Josh McClorey.
De mensen in de zaal zagen ook hoe sterk The Strypes uit de hoek kwamen, wat resulteerde in iemand die hier en daar op het podium klom of nummers die luidkeels meegezongen werden. Een meezingmoment moest zelf onderbroken worden door een cover van “Psycho Killer”, origineel van Talking Heads.
The Strypes hebben nu wel overtuigend bewezen dat ze live ijzersterk zijn, en dat ze hun nummers tot in de puntjes beheersen. Een geslaagde avond vol rock, geduw en vliegende drumsticks.
Setlist: Rollin’ And Tumblin’ - Eighty-Four - Cruel Brunette
- (I need a break from) Holidays - Black Shades Over Red Eyes - Hometown Girls - Grind And Bear It - Freckle And Burn - Easy Riding - Angel Eyes
Get Into It - Behind Closed Doors - Great Expectations - Mystery Man - What a Shame – Still - Gonna Drive You Home - Scumbag City - Heart Of The City - Blue Collar Jane
Ism Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Van ‘Snapshot’, het debuut van The Strypes, kon je moeilijk zeggen dat het een origineel werkstukje was, maar de spontaniteit en energie spatten er wel van af. De piepjonge band kwam niet bepaald met een nieuw geluid aanzetten maar ze brachten de erfenis van The Yardbirds en Dr. Feelgood op een heel vinnige manier terug naar een jong publiek.
Op de opvolger ‘Little Victories’ zeggen ze vaarwel tegen de snedige rock’n’roll en bluesrock van het debuut en lijkt het of ze van verschillende walletjes willen eten, met wisselend succes. Geen covers dit keer, de snotneuzen hebben er moedig voor geopteerd om volledig voor eigen songs te gaan, maar ze vallen wat dat betreft een paar keer hard op hun bek. The Strypes lijden compleet aan gezichtsverlies door op een stel songs (“A Good Night’s Sleep And A Cab Far Home” en “Eighty-Four”) te nadrukkelijk Arctic Monkeys achterna te willen hollen en elders kiezen ze voor een goedkope soort rock met waardeloze hard-rock gitaarsolo’s. Een blèrende ballade als “I Wanna Be Your Everyday Day” had op hun sprankelende debuut nooit gekund, maar hier is die jammer genoeg representatief voor de alomtegenwoordige bloedarmoede die over ‘Little Victories ’heerst.
De bijtende rhythm and blues van de sprankelende eerste plaat komt maar heel sporadisch nog eens naar boven, dit is het geval op “Status Update” en met een beetje goede wil ook op openers “Get Into It” en “I Need To Be Your Only”, en dat is het zowat.
Nog een geluk dat wij hier de Deluxe Edition op de kop hebben getikt, met een paar bonustracks die plots wel de moeite waard zijn : “Fill The Spaces In”, “I Can’t Lie” (daar is plots terug dat rock’n’roll vuur van ‘Snapshot’), “Rejection” (fel rockertje), “G.O.V” (met een vleugje ska er in lijkt het wel Rancid in betere tijden) en een ultra korte punky cover van de MC 5 klassieker “Kick Out The Jams”. Deze laatste is nu niet de meest originele versie maar het toont wel aan dat The Strypes nog verdomd kwaad uit de hoek kunnen komen, als ze willen.
De plaat van de gemiste kans, maar als u ons niet gelooft mag u altijd naar de AB trekken op 21/10. We hopen voor u dat ze daar nog flink uit ‘Snapshot’ graaien, anders zou u zich wel eens lelijk bekocht kunnen voelen.
Met de ronkende debuutplaat ’Snapshot’ hadden we het al door, dit groepje gaat potten breken. Ook bij hun doortocht in de bombastbunker Vorst Nationaal, als support act van de tot goddelijke proporties verheven Arctic Monkeys, werd ons vermoeden bevestigd. Ware het niet dat de klankman in Vorst Nationaal altijd maar komt opdagen als de hoofdact begint, The Strypes zouden toen al Arctic Monkeys overklast hebben. Wij dachten in Vorst al luidop “Dit moet vonken geven in een kleine clubzaal”. En zie, gisteren gaven ze van jetje in de Bota, vandaag in de Grand Mix. Ons vermoeden is met glans bevestigd, twee dagen aan een stuk droop de rock’n’roll van de muren.
Nochtans zaten de jonge lefgozers nog niet eens in de luiers toen hun grote voorbeelden Chuck Berry, The Yardbirds, jonge Stones en Dr. Feelgood furore maakten met wilde en rebelse rock’n’roll. Ze zijn zelf opgegroeid met Arctic Monkeys en Black Keys maar de kwajongens hebben spelenderwijs wat gesnuisterd in opa’s platen en hebben daar stiekem papa’s albums van The Clash, The Sex Pistols en The Ramones in vermengd. Daaruit hebben ze dan een eigen gloeiende sound gepuurd, ouderwetse rock’n’roll die gebracht wordt met de bevlogenheid van de eerste twee platen van Arctic Monkeys.
Vanavond speelden The Strypes niet alleen rock’n’roll in zijn puurste vorm, ze waren het ook. Ze hadden de looks, de présence en de attitude. In combinatie met een geut onvermijdelijke Britse arrogantie was dat meer dan voldoende om de Grand Mix danig op te jutten.
Aan een verschroeiend tempo, en met een guitige punk injectie in het achterwerk, raasden ze doorheen hun volledige debuutplaat en vulden ze aan met een resem felle covers. Een gejaagde versie van “Concrete Jungle” (The Specials) was als aangename verrassing in de setlist gekropen, en het zangertje had voor de gelegenheid ook wat van die robotachtige ska danspasjes overgenomen . Een bruisend “Got love if you want it” (een old time classic) was een gutsend kookpotje waarin de bassist en full time Roger Daltrey lookalike (de jonge Daltrey wel te verstaan) compleet uit de bol ging en zijn moment van glorie beleefde met een zinderende mondharmonica partij. Ook de Nick Lowe klassieker “Heart of The City” ramde met de energie van een hondsdolle bizon op ons af. En om de alom aanwezige punkinvloeden extra in de verf te zetten mocht op het einde “Rockaway Beach” van The Ramones mee in de vuurlinie. Zo werden ouwe en minder ouwe rockers door deze vinnige lefgozertjes nieuw leven ingeblazen. Hoewel ze al eindeloos veel gecoverd zijn (o.a. “Louie Louie” was ook weer van de partij), nog maar zelden werden die songs met zoveel pit en intensiteit vertolkt als hier.
Maar denk nu niet dat The Strypes het alleen moesten hebben van een stel met peper overgoten covers, de vlegels hebben zelf ook al een pak kordate songs uit hun pen geschud en deze werden er met lef, passie en vuur uitgestampt. We werden duchtig de pas afgesneden door uiterst felle punk’n’rollers als “Perfect Storm”, “Mystery Man”, “Hometown Girls” en “Blue Collar Jane”, allemaal even gehaast en opwindend. “Angel Eyes”, die als trage van de avond moest doorgaan, was de blues voorzien van een adrenalinespuit, Muddy Waters met Johnny Thunders & The Heartbreakers als begeleidingsband.
Er staat nog maar één album op The Strypes hun teller en nu is daar ook nog een 4 track ep-tje (‘4 Track Mind’) bijgekomen. En toch raasden The Strypes anderhalf uur door waarin ze haast zonder stoppen (de pauze tussen de songs schatten we telkens op niet meer dan een kwartseconde) 23 songs door de full speed motor draaiden. Zei daar iemand Ramones ? (Alhoewel, die vlamden er een kloeke 50 songs door in die tijdspanne).
Dit was rock’n’roll in zijn meeste bloedstollende vorm.
Als ik naar Rock Werchter zou gaan op vrijdag 4 juli, dan zou ik wel weten waar ik moet staan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-strypes-23-04-2014/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Je leest het overal en om de paar maand wordt het wel eens gestaafd in een of ander universitair onderzoek: de jeugd experimenteert steeds vroeger met seks en drugs. En oh, wat vinden wij dat heerlijk als die snotneuzen dat combineren met die andere duivelse zonde: rock ’n roll. Laat het net dat zijn wat The Strypes doen. Het oudste lid is amper achttien, het jongste heeft slechts zestien jaren op zijn teller. En toch al meer meegemaakt dan ieder van ons. Getourd met Arctic Monkeys, bijvoorbeeld. Een tour die hen in november 2013 naar België bracht, erg overtuigd waren we toen niet, vooral omdat hun muziek jammerlijk verloren ging in de kakofonie van Vorst.
Maar goed, vergeten en vergeven. Op 22 april kregen ze een tweede kans in een uitverkochte Orangerie in De Botanique. Door te beginnen met “What A Shame” toonden ze al direct dat ze die maar wat graag wilden (en gingen) grijpen. Heerlijk arrogant. En dat arrogante bleef het hele optreden lang een constante. Vooral leadgitarist Josh McClorey kon er wat van, hoe die, op zijn leeftijd, show stond te verkopen en er ook mee weg kwam, het is weinigen gegeven. Iets meer originaliteit had misschien wel gemogen, na 5 keer “Brussels, how are you doing?” had hij het antwoord eigenlijk al lang moeten weten.
The Strypes speelden in hun begindagen uitsluitend covers van 60’s blues en 70’s pub rock bands, zoals ook eeuwen geleden het bandje dat dit jaar TW Classic afsluit begonnen was. Veelbelovend dus. Ook in De Botanique haalden veel covers de setlist, zo bijvoorbeeld “Lucky 7” van Lew Lewis en “I Can Tell” van Bo Diddley. Maar evengoed coverden ze bijvoorbeeld The Specials (“Concrete Jungle”). Niet dat hun eigen nummers moesten onderdoen voor die covers. Vooral “What The People Don’t See”, “Mystery Man” en “Hometown Girls” waren hoogtepunten.
Wel heb je het recept van de nummers rap door en na een tijdje voelt zelfs een niet muzikaal aangelegd persoon aan wanneer er weer een (indrukwekkende) gitaarsolo, een mondharmonicastuk of een tempoverlaging/versnelling zit aan te komen, wat leidde tot een klein dipje ergens tegen het einde van de set. Gelukkig speelden ze erna gewoon hun twee beste nummers: “You Can’t Judge A Book By The Cover”, origineel van, alweer, Bob Diddley en “Blue Collar Jane”, dat bovendien aan Marouane Fellaini was opgedragen na een lofbetuiging over onze nationale ploeg. België wereldkampioen.
Ook in de bisronde kregen we twee covers. Twee nummers die geweldig konden tellen als eerbetoon: “Rockaway Beach” van The Ramones en het onvermijdelijke “Louie Louie” van The Kingsmen. Die gastjes kennen hun klassiekers. Wie weet neemt hun carrière wel dezelfde vaart als die van The Stones en zien we ze binnen dik 30 jaar ook TW Classic afsluiten.
Maar laten we niet te ver vooruit kijken, eerst afspraak op diezelfde weide in Werchter op 4 juli 2014.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in GrandMix Tourcoing
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-strypes-23-04-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
The Strypes, een kwartet Engelse snotneuzen, worden de laatste maanden nogal sterk gehyped, ondermeer via lieve woordjes van Arctic Monkeys, Dave Grohl, Roger Daltrey, Noel Gallagher en Paul Weller. In hun modieuze retro pakjes zien ze er een beetje uit als een alternatieve boysband. Er is duidelijk vanuit marketingkringen aan een look gewerkt, imagebuilding stond in het businessplan.
Maar gelukkig hebben de kereltjes zich op muzikaal valk niet laten doen, want ondanks hun piepjonge leeftijd grijpen ze terug naar de rechttoe-rechtaan rock’n’roll van Chuck Berry, The Yardbirds en Dr Feelgood, muziek die ze vermoedelijk hebben ontvreemd uit hun grootouders’ platencollectie.
Nummers van Bo Diddley (“I can tell”) en Willie Dixon (“You can’t judge a book by the cover”) mogen dan al een miljoen keer gecoverd zijn, The Strypes weten ze zo overtuigend en energiek te brengen dat wij helemaal weg van zijn van dit groepje. Ook de Nick Lowe klassieker “Heart of the City” krijgt hier een gehaaide adrenaline injectie. Maar laat ons niet vergeten dat The Strypes vooral schitteren met eigen composities waarop ze de Britse blues en pub rock meenemen richting vinnige hedendaagse rock à la Arctic Monkeys, Fratellis en Black Keys.
De kwieke openers “Mystery Man” en “Blue Collar Jane” steken het vuur aan de lont met sprankelende Dr Feelgood gitaartjes en een pittig gekruide mondharmonica. “Angel Eyes” is een smeuïge blues, “Perfect Storm” en “Hometown girls” zijn retestrakke rockertjes en “What a shame” is gewiekste britpop met peper in het gat.
Deze felle jongelui trekken momenteel de wereld rond als support act van Arctic Monkeys, een tournee die hen op 09/11 naar Vorst Nationaal brengt. Wij zouden ze eerlijk gezegd het liefst ergens in een klein zaaltje zien van jetje geven, zo een bruin kot waar het bier aan de vloer plakt en de rock’n’roll uit de muren spat.
Nederlands 
Français 
