Na het avontuur  met The Afghan Whigs konden we toch al aardig genieten van de projecten van Greg Dulli, waaronder The Gutter Twins en Twilight Singers die na ruim vier jaar terug de draad opnemen. En het werk is en blijft nauw verbonden aan The Afghan Whigs. Gevoelige, groovende, broeierige popsoulrock, die  integer en intens opbouwend kan zijn.  Dulli kreeg de hulp van Mark Lanegan, Nic McCabe, Joseph Arthur en Ani Difranco.
We horen gevarieerd materiaal, beheerst, subtiel en emotievol van een zanger/dichter die z’n talrijke worstelingen en ontboezemingen vertelt; “Waves” en “Blackbird and the fox” zijn de meest rockende songs binnen het overwegend sfeervol concept met een donker destructief randje .

Aardig wat volk was vroeg van de partij om getuige te kunnen zijn van Deadsets, een Belgische groep die op een klein half uurtje tijd met een afwisselende set een overtuigende indruk kon maken. We hopen van harte dat hun EP ‘Mature Swingers’ gretig aftrek vond aan de merchandising-stand, live klonk hun melodieuze en gretig gearrangeerde muziek alleszins meer dan behoorlijk. Onze verwachtingen zijn alvast hooggespannen.

Dat waren ze trouwens ook voor The Twilight Singers die na een sfeervol instrumentaal stukje op hun gemak het podium betraden. Weinig verrassend begonnen ze aan “Last Night in Town”, het openingsnummer uit het recente ‘Dynamite Steps’ dat ze in de Ancienne Belgique uitgebreid kwamen voorstellen. Althans, dat was de bedoeling.

Na een gedreven “Fat City (Slight Return)” leek “The Beginning of the End” een songtitel als een andere te zijn, totdat Greg Dulli na afloop van “Forty Dollars” niet meer kon maskeren dat alle dynamiek uit zijn lijf weggevloeid was. Het werd dus al na minder dan twintig minuten duidelijk dat het begin van het einde zich effectief al aandiende. De zanger excuseerde zich voor de lamentabele toestand die hem overvallen had, iets wat enkele jaren terug trouwens ook het geval toen The Gutter Twins de AB met hun bezoek vereerden.
Gebruikt de kok van de alom bejubelde AB-keuken kruiden waar Dulli allergisch op reageert of moeten we de oorzaak elders zoeken?
Beteuterd diende het rock-minnende deel van publiek dus te aanvaarden dat de klemtoon kwam te liggen op het meer rustige werk. “Elk nadeel heeft zijn voordeel” want terwijl er stevig ingeboet werd op dynamiek en kracht, kregen vele nummers nu onverhoopt wel extra intensiteit.
Vooral violist Rick Nelson kreeg door het regelmatig weglopen van Greg Dulli meermaals de kans om een subtiele toets aan het geheel toe te voegen. Gewoon al het feit dat je letterlijk kon zien hoe de ongelukkige frontman zich - zittend op een stoeltje dat door een meelijdende roadie toegestopt werd - zwaar in het zweet werkte om de avond toch niet op een sof te laten uitdraaien, stemde het publiek voldoende mild om hem verschillende keren op een welverdiend applaus te trakteren. Iets wat blijkbaar deugd deed want meer dan eens hoorden we hem opgelucht “Thank you so much!” zeggen.
Op het einde van de fel ingekorte set werd er met “The Twilite Kid” teruggegrepen naar hun debuutplaat, de live-versie klonk trouwens zodanig stevig dat we begonnen te hopen dat men backstage uiteindelijk toch het juiste ‘pilleke’ gevonden had, maar dat bleek ijdele hoop want de bisronde werd beperkt tot één nummer (“The Killer” uit ‘Blackberry Belle’) daar waar er feitelijk vier voorzien waren (want ook “Esta Noche”, “Love” en “Annie Mae” prijkten op de setlist die we aan de P.A. onder ogen kregen). Net als het overgrote deel van de reguliere set werd dat ene bisnummer echter gebracht met een inzet die gezien de omstandigheden ontroerend aandeed.

Conclusie: we waren getuige van een bijzonder concert. Het was allesbehalve een overrompelend optreden (daarvoor ontbrak echt wel de vereiste energie), maar wel één dat dankzij de overgave van Greg Dulli enerzijds en het beheerste en subtiele spel zijn begripvolle bandleden anderzijds voldoende was om ons niet bekocht te voelen.
Voor de volledigheid presenteren we als afsluiter hetgeen niet van de setlist geschrapt werd.

Verspreid over ongeveer 70 minuten betrof dit: “Last Night In Town”, “Fat City (Slight Return)”,  “The Beginning of The End”, “Forty Dollars”, “She Was Stolen”,” Don’t Call”, “Too Tough To Die”, “Bonnie Brae”, “Get Lucky”, “Teenage Wristband”, “Candy Cane Crawl”, “Never Seen No Devil”, “Martin Eden”, “The Twilite Kid” en als bisnummer “The Killer”.

Organisatie : Ancienne Belgique, Brussel