The Undertones - Old School punk aan een rotvaart

Wie we daar hebben, The Undertones, sedert 2007 geen enkele nieuwe song meer gemaakt maar wel nog steeds on the road, en dat met volle goesting. In een zo goed als volgelopen Vooruit zat er nu ook niet bepaald iemand op nieuw werk te wachten, wat men wou horen waren die strakke songs van meer dan 40 jaar geleden. Niemand kwam wat dat betreft bedrogen uit.

Eerst een lesje geschiedenis: The Undertones kwamen in 1979, toen punk nog volop smeulde, op de proppen met hun fantastische debuutalbum ‘The Undertones’, een poppunkpareltje van het zuiverste water. Niet zo frontaal en kwaad als The Clash, The Damned en The Sex Pistols, maar wel een album die stijf stond van de meest aanstekelijke punkrocksongs die in een glam-rock vaatje hadden liggen rijpen.
The Undertones brachten de fun terug in de punk, het moest niet allemaal zwartgalligheid zijn. Na dat ijzersterke debuut maakten ze nog één goede plaat (‘Hypnotised’) en twee matige (‘Positive Touch’ en ‘The Sin Of Pride’), en dan was het al gedaan.
Met name zanger Feargal Sharkey trok de stekker eruit om zich te storten op een nieuwe carrière in de wereld van de slijmbalpop. Zijn goed recht, maar diens stroperig soloalbum kwam er bij ons niet in. Het leverde hem wel enig commercieel succes op, weliswaar zeer kortstondig. Daarna leek hij voorgoed van de aardbol verdwenen.
De overige Undertones stampten ondertussen That Petrol Emotion uit de grond, brachten hiermee een stel puike en wat ons betreft zwaar onderschatte albums uit, maar de grote erkenning bleef uit en de groep is nadien een stille dood gestorven.
In 1999 botsten de heren dan op Paul Mc Loone en deze mocht voortaan als nieuwe zanger van de herboren Undertones door het leven zou gaan. Met Mc Loone blikten ze nog twee degelijke albums in (‘Get What You Need’ en ‘Dig Yourself Deep’), maar voor de energieke live gigs werd toch hoofdzakelijk geput uit de eerste 2 platen. En het moet gezegd, de voortreffelijke Mc Loone zijn stem zat de Undertones-songs als gegoten waardoor Feargal Sharkey nog wat dieper in de vergetelheid raakte, geen mens die hem miste.

In de Vooruit wisten The Undertones zelf wel hoe ze ons het best op onze wenken konden bedienen, namelijk een overdaad aan songs uit dat eerste album spelen, en dat in pure Ramones-stijl. Of wat dacht u hiervan, 35 tracks in anderhalf uur, maar liefst 17 stuks uit dat geweldige debuut, met de flitsende punkers “Male Model”, “Family Entertainment”, “Emergency Cases”, “True Confessions” en “Jump Boys” als de meest razende wildebrassen, en de hits “Jimmy Jimmy”, “Teenage Kicks” en “Here Comes The Summer” als de meer gekende favorieten.
Mc Loone heeft er na al die jaren wel vrede mee genomen dat hij het meest succes oogst met uiterst pittige songs die allemaal zonder hem zijn tot stand gekomen, hij koesterde de bastaardsongs alsof het zijn eigen bloedjes waren en zong ze met een air van “Who The Fuck is Feargal Sharkey?”, deze mocht verder roesten in zijn vergeten kelder. En met de puntige punksongs “Thrill Me” en “Oh Please”, allebei uit “Dig What You Need” (en dus wel zijn eigen kindjes), had Mc Loone twee songs beet die even straf en energiek uit de hoek kwamen als al die klassiekers.
Al dat moois zat gemurwd tussen opener “Jimmy Jimmy” (met de deur in huis vallen, heet dat) en afsluiter “My Perfect Cousin” (er met een knaller uitgaan). Het was punkrock zoals het in de goeie ouwe tijd allemaal bedoeld was, zonder pretentie, aan een rotvaart en klof op uw bakkes.

Organisatie: Live Nation ism Democrazy + Viernulvier, Gent

Supportact van dienst was deze avond TV Smiths and The Valentines, beter bekend als de zanger van The Adverts en zijn Italiaanse begeleidingsgroep. TV Smith (dresscode: Piet Piraat) had er zin in en dat vertaalde zich in een rauw punkoptreden met als hoogtepunten culthitjes “Gary Gilmore’s eyes” en “One Chord Wonders”. Het is geen wonder dat deze band 9 maal heeft opgetreden in de legendarische punktent ‘The Roxy’ in 1976, want wat deze band serveerde was wel degelijk oer-Engelse punk, raw power !

Pijlsnel begonnen The Undertones aan hun set met “Family Entertainment”, “Girls Don’t Like It”, “Male Model” en “I gotta getta”. Nu ja, pijlsnel, bassist Michael Bradley ‘klaagde’ tussen de nummers door voortdurend dat de snelheid niet geheel op punt stond.
De reactie van het publiek was echter matig en heel anders dan toen wij er bij waren in Lille (http://www.musiczine.net/nl/review-concerts/the-undertones/fijne-punk-nostalgie-met-the-undertones /), het gepogo bleef achterwege en ook meezingende fans waren beperkt.
Een gebrek aan enthousiasme was er dan weer zeker niet bij de 5 Undertones, zanger Paul McLoone (who the fuck is Feargel Sharkley?!) entertainde het publiek in ware Morrissey/Iggy Pop-stijl!
Alle Jimmy’s en Billy’s in de zaal gingen uit de bol op hun lijfliederen (“Jimmy Jimmy” en “Billy’s Third”) maar het was pas echt wachten op 1 van de favoriete nummers van de legendarische John Peel, “Teenage Kicks” eer de hele zaal uiteindelijk volledig meeging.
Met “Get Over You” sloten ze een verwarrende set af, met opvallende afwezigen “Mars Bars” en “Julie Ocean”.
Ook “Perfect Cousin” zat er niet in, maar iedereen wist wel dat deze in de bisronde ging zitten.
En zo geschiedde, de 5 kwamen terug op het podium en zetten Velvet Underground cover “We’re gonna have a real cool time together” in, gevolgd door hun “Perfect Cousin”.
Afsluiter was “Let’s Talk About Girls” en ondanks de 2 Mars Repen die op het podium werden gegooid, gingen de lichten aan en kwam er geen 2de bisronde.

Dus geen unieke sfeer zoals in Lille, maar je zal mij niet horen zeggen dat Het Depot een slecht gekozen locatie was. Ik hoop dat burgemeester Tobback, die volgend weekend de concertzaal gaat laten restaureren alles zoveel mogelijk intact laat blijven. Want de zogezegd te kleine bar, de ouderwetse mannen-WC  en de ‘afgedankte cinemazetels’ zijn bijzonder charmant! Een echt cultureel erfgoed!

Organisatie: Depot, Leuven