Het concert van The Undertones baadde volledig in de sfeer die zij creëerden op hun gelijknamige debuutplaat. Er werd dan ook uitvoerig geput uit deze beste plaat die ze ooit gemaakt hebben. Geheel volgens de ongeschreven regels van de punk van einde 70‘s speelden The Undertones hun uiterst korte songs lekker strak, puntig en uiteraard -laat ons zeggen in goeie Ramones traditie- supersnel en zonder adempauzes (alleen de one, two, three, four’s moesten we er ons zelf bij voorstellen, als we al tijd hadden).

Ze staken de lont aan met “Jimmy Jimmy” en het tempo zou maar één zeldzame keer naar beneden gaan met het fijne rustpuntje “Julie Ocean” ergens middenin de set. Voor het overige: rechtdoor !
Heerlijk om vast te stellen dat de songs de tand des tijd met glans hebben doorstaan en dat zanger Paul McLoone deze zo overtuigend kon brengen dat wij op geen enkel moment Feargal Sharkey mistten. Sterker nog, The Undertones hebben nog nooit zo krachtig geklonken. Die Mc Loone stond hier verduiveld goed te zingen, alsof hij al die krakers zelf had geschreven.
Een stomend publiek sloeg in het fijne achterzaaltje van de Aéronef veelvuldig aan het pogoën op venijnige punkstuiptrekkingen als “Male model” (een uiterst viriele kopstoot), “Here comes the summer” (knal erop), “Mars bars”, “Hypnotized”, “True confessions” en “Girls don’t like it”.
Hitgevoelige poppunksongs als “My perfect cousin”, “Its’s gonna happen” en natuurlijk het onsterfelijke en hier absoluut geweldige “Teenage kicks” werkten nog even aanstekelijk als in hun gloriedagen. Met puike nummers als “Thrill me”, “Here comes the rain” en “I’m recommanding me” greep de band ook nog eens iets uit ‘Get what you need’ (2003) en ‘Dig yourself deep’ (2007), de twee fijne post-Sharkey albums die u waarschijnlijk ontgaan zijn, maar ons niet. Toch maar even checken, als u wil.
Een fijne cover van “We’re gonna have a real good time together” van The Velvet Underground klonk fris en was aangenaam om horen, maar de Them cover “Gloria” als tweede bisronde was een beetje overbodig en ongepast, maar toen waren wij toch al lang verkocht.

Doordat The Undertones met hun songs nauwelijks de twee minuten grens doorbraken trakteerden zij ons bijgevolg op een slordige 25 tracks, waarvan de meeste dan nog als klassieker mogen beschouwd worden. Pittig en stomend concertje.

Wij hebben ook complimentjes voor Crusaders Of Love uit Lille (een thuismatch dus) die al evenzeer met beide benen in de punk anno ’77 stonden en een handvol lellen van punksongs in de zaal spuwden, inclusief een heerlijke cover van “Chatterbox”, de klassieker die oerpunker Johnny Thunders (qua punk-icoon schatten wij hem hoger in dan Sid Vicious) schreef voor zijn bandje The New York Dolls. Voor één keertje waren wij wel te spreken over de support act.

Organisatie: Aéronef, Lille