Thorium - We staan op een punt nu dat we stapsgewijs moeten uitzoeken hoe we verder kunnen doen
Sinds hun ontstaan in 2016 zijn we de band Thorium op de voet blijven volgen. Hun drie albums zijn pareltjes van heavy metal, waarmee ze niet hoeven onder te doen voor de groten op aarde.
Ook live is Thorium steeds een bom . Ook op het festival Blast From The Past wist Thorium ons compleet van de sokken te blazen. We schreven erover: “Alsof je op een rollercoaster terecht bent gekomen, maar niet goed weet waar die zal uitkomen. De perfecte manier waarop de muzikanten op elkaar zijn ingespeeld is wellicht het meest opvallend, gelukkig blijft de spontaniteit en speelsheid eveneens voorop staan. Van spijkerhard naar boterzacht en alles daartussen, dat schotelde Thorium ons drie kwartier lang voor”
En toch lijkt het de laatste tijd wat minder te vlotten met Thorium. Over het hoe, waarom en wat eraan te doen, hadden we naderhand een fijne babbel met Dario Frodo en Tom Tee.
Ik volg jullie al van het prille begin, en er was doorheen de jaren heel wat activiteit. Sinds 2023 en jullie laatste plaat ‘Extraordinary Journeys, Pt. I’ lijkt het echter wat stiller rond de band. Hebben jullie er een verklaring voor
Nee, je hebt zeker niets gemist. Ik (Dario) had persoonlijk wat problemen met mijn gezondheid, en dat heeft een grote rol gespeeld. Het gaat ondertussen al wat beter, maar het muzieklandschap in zijn totaliteit is intussen heel erg veranderd. De ambities die we hadden nagestreefd zijn we willens nillens moeten gaan herzien – onder andere wegens financiële problemen die de kop kwamen opsteken. Het maken en uitbrengen van een plaat is altijd een duur gegeven geweest, maar we merken dat er vroeger meer interesse was voor het kopen van fysieke platen, dan de laatste tijd. Dat merkten we ook, helaas, aan de verkoop van onze laatste plaat. Post-corona is er nu eenmaal veel minder interesse voor nieuwe muziek in het algemeen – toch als die muziek niet uit een populair of commercieel vaatje tapt; ook binnenin de Metal scene.
Is er ook niet een beetje een ‘leeftijdsgebonden probleem’ wat metal betreft? Ik merk dat er een ouder publiek op afkomt, en de zestig-plussers (waartoe ik behoor) haken langzaam af. Ook is er weinig doorgroei van een jong publiek. Ligt daar ook niet het probleem?
Dat speelt inderdaad ook mee. Vroeger kreeg je altijd een nieuw publiek in de plaats. Wat daarin ook speelt...neem nu Graspop: als ik die line-ups zie, ken ik er amper nog bands van. Zoek je die bands op, dan zie je dat het ofwel gaat om carnaveleske pop-achtige Metal met kostuumpjes en dergelijke, of om bands die zo waanzinnig extreem uit de hoek proberen komen als ze maar kunnen. De verbreding, of eerder vervlakking, is ingezet door een andere, minder puur muzikale beleving door het publiek. Daarnaast is alles ook veel duurder geworden; mensen kunnen niet meer honderd shows op een jaar doen, ook om het drukke leven. Dan maakt men keuzes, waarbij de massa-spektakels en grote festivals sowieso winnen.
Er komen steeds meer bands bij, maar er zijn minder clubs. Ook is er inderdaad zoveel te doen, waardoor op 50 km van elkaar zaken worden georganiseerd en de ene is uitverkocht, terwijl de andere amper tickets heeft verkocht.
In die muzikale chaos, waar is er dan nog plaats voor een band als Thorium, denk je?
Het is een vicieuze cirkel. Elke band probeert die trap op te klimmen, binnen dat overaanbod aan bands. Je kunt daarvoor moeilijk kwaad zijn op die bands, want uiteraard willen wij net datzelfde. Platen maken kost echter geld, om maar te zwijgen van ontiegelijke hoeveelheden tijd, werk en energie. Als deze voorgaande zaken steeds maar opnieuw dienen te worden geïnvesteerd, maar er steeds minder “return” op komt, in termen van interesse, financiën, shows, verkoop,... Dat is een verliezend spel. In dat opzicht leven we natuurlijk ook een beetje in een verkeerd land; Belgen zijn te weinig chauvinistisch.
Ik pik hier even op in, dat is niet per se een Belgisch probleem toch? Ik hoor Nederlandse bands met hetzelfde probleem kampen, die geraken ook niet op Pinkpop omdat ze ‘Nederlanders’ zijn … Of zie ik het verkeerd?
Als we op nationaal vlak kijken, hebben we als Belgen toch best wel top bands en artiesten voortgebracht die moeiteloos zouden moeten kunnen wedijveren met de internationale scene. Ook met de bagage die we hadden zouden we, ergens toch, meer kansen moeten hebben gekregen? Misplaatst chauvinisme is ook niet goed, dat gebeurt in sommige gevallen ook; maar een Belg is toch zeer sceptisch over ‘eigen kweek’, en dat resulteert typisch in zeer weinig succes in ons eigen land. Terwijl net daar je eerste publiek zou moeten zitten.
Ik heb All Shall Perish gezien in de Casino, Sint-Niklaas, het was uitverkocht, mét opvallend een jong publiek. Muzikaal deathcore, zitten jullie wat in de ‘verkeerde’ stijl, ligt het daar aan?
We maken inderdaad geen ‘core’ muziek, maar gewoonweg pure Metal. De trend is er tegenwoordig echter om te kiezen voor extremen – alles “core”-gerelateerd, of inderdaad net die carnavalistische ‘feestjes’ metal. En daar staan wij helemaal buiten... We zijn ons daar bewust van, en het is daardoor verdomd moeilijk om ons te presenteren. Maar we willen onze eigenheid daarom niet verloochenen.
En toch, vooral live heb ik gemerkt o.m. met BFTP jullie toch vrij veel succes hebben, het publiek was goed mee
Er zijn zeker positieve punten. Misschien leggen we de lat wat te hoog voor ons zelf, wat ambitie betreft? Dat kan ook. Het geven en nemen is gewoon niet in balans op dit moment, en dat is wel frustrerend. We waren er ons vanaf het begin van bewust dat we zouden moeten investeren. Misschien is deze mindere periode ook een moment opname; dat kan...
Neem nu Dyscordia, die hebben het enkele jaren geleden ook gehad, een periode dat alles in een slop geraakte, maar spelen nu wel mooi in het buitenland... Opgeven is nooit een optie, toch?
Opgeven daarom niet; maar het loont wel de moeite om de dingen te herbekijken wanneer je merkt dat je werkwijzen en manieren van muziek uitbrengen en presenteren weinig tot geen effect hebben.
Zijn er ondanks alles plannen voor een nieuwe plaat?
De onzekerheid over onze toekomst...het was effectief de ambitie om na ‘Extraordinary Journeys Part 1’ een vervolg te maken. Onmiddellijk. We waren zo tevreden over ‘Part 1’ – niet dat we onze vorige twee platen niet goed vonden, maar bij deze hadden we het gevoel van: ‘this is it’. Alle registers werden opengetrokken en we konden niet trotser zijn op onze nieuwste worp. En toen zagen we ineens veel minder respons, veel minder verkoop, veel minder reviews, en zelfs enkele onbegrijpelijk rotslechte recensies. Daardoor hebben we onze toekomstplannen ook even in de koelkast gestopt. We moeten alles eens goed bekijken.
En toch, live had ik het gevoel dat die nummers uit de laatste plaat het meeste bijval kregen. Mensen stonden zelfs mee te zingen. Hoe verklaar je het dan?
Dat zijn van die positieve momentopnames. Het gaat ons echter ook om interesse van boekers, van streams en van verkoop van de platen zelf. De realiteit haalt ons wat in, we moeten zien dat we niet te diep in een put vallen. Daarom is het, wat platen uitbrengen betreft, goed dat we even alles ‘on hold’ zetten. We moeten er bijvoorbeeld vanaf stappen dat we om de twee jaar een plaat “moeten” uitbrengen. Er zijn tegenwoordig genoeg bands die amper albums uitbrengen, of al tien jaar geen plaat hebben gemaakt, en die gewoonweg kunnen spelen en touren – vooral omdat hun social media –aanwezigheden zo immens zijn. Het lijkt allemaal wel een omgekeerde wereld; zoals op zoveel vlakken tegenwoordig.
Op dat vlak merk ik ook een verandering, veel bands brengen eerst een single uit, nog een single en pas in laatste instantie een album. Ze brengen die single ook niet per se fysiek uit maar via streaming en zo.
Een werkwijze om uit te proberen denk je?
Van streaming hou je natuurlijk bitter weinig over, je hangt dan weer af van een fysiek uitbrengen. Het is wel zo dat het gebruik van tik-tok en andere sociale media boomt; artiesten of muzikanten waar je gewoonweg nog nooit van hebt gehoord, krijgen puur door het maken van zo’n tik-tok filmpjes grote podium kansen. Misschien zijn we wat vastgeroest en moeten we op zulke dingen wat inspelen? Geen idee … We staan op een punt waarop we begrijpen, nu pas, dat we stapsgewijs moeten we uitzoeken wat we verder kunnen doen; dat is nu ons doel.
In elk geval, ik heb vanaf het prille begin in jullie geloofd en blijf het doen, na ‘down’ komt altijd ‘up’. Laten we ons hieraan vasthouden ? Veel succes nog, tot binnenkort!
Dank je wel weerom, Erik! Voor deze interview opportuniteit, en voor je tijd en moeite, zoals steeds!! =)
Thorium heeft een nieuwe plaat uit, 'Extraordinary Journeys Part I' en ze kwamen die op het Pluto Fest voorstellen. We volgen de band al vanaf het begin, en we waren steeds onder de indruk van hun eigenzinnige sound binnen het heavy metal genre. Nooit klinkt het ergens gedateerd.
Hun nieuwe plaat klinkt alternatief genoeg, en voelt zelfs aan alsof Thorium is uitgegroeid tot een absolute topper, met deze plaat.
Ze speelden een daverende, verbluffende, krachtige set vol uppercuts op het festival. Lees gerust .
Thorium blijft die kenmerkende hardrock roots trouw, maar blikt vooruit. “Nightfall” klinkt veelzijdig en heeft een dosis experiment aan klanken, of drijft het tempo naar een andere versnelling.
Thorium is sterk op elkaar ingespeeld. “Bushido” is razendsnel gespeeld (disposible heroes theme) en is een epische song die je moeiteloos mee brult. De vocals gaan diep en bezorgen je koude rillingen.
De metal gaat allerlei richtingen uit en het geheel klinkt fantasieprikkelend .Toegankelijkheid en avontuur vinden elkaar, o.m. in het negen minuten durende “Echoes Of Lost Souls”, met een doomy randje en gedragen door de meerstemmige vocals van Dario en David.
'Extraordinay Journays Part I' is een uiterst spannende plaat van een band die in het genre duidelijk evolueert … Puik werk van die gasten!
Tracklist: Overture 1828 - Time and Generations 01:02 Age of Adventure 04:02 Across the Nations 04:56 Nightfall 05:08 Bushido! [disposible heroes theme] 04:15 Thorium 06:25 Morituri te Salutant 01:57 Gladiator 06:31 To Sleep Neath Mountainous Waves 07:16 Echoes of Lost Souls 09:03
Thorium zette zich in 2018 met een knaller van een debuut op de metalkaart. "Dit debuut van Thorium is ronduit fantastisch. Vernieuwen doen ze niet maar ze waaien een frisse bries doorheen gekende stijlen en genres. Alles samen krijgen we toch een herkenbaar geluid met de nodige eigenheid. Een meer dan geslaagde plaat." schreef Musiczine.net .
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen
Thorium is een grote aanwinst binnen de Belgische metal scene. Een gloednieuwe plaat verscheen, 'Empires in the sun'. Een verrassend meesterwerk, waarop Thorium buiten zijn comfortzone treedt, maar aan zijn roots trouw blijft.
We hebben een akoestische intro op “Dreams of Empire”. “Exquisite”, “Powder and Arms II” en “Where do we go” tekenen voor snelle, harde uppercuts. De virtuositeit van de muzikanten komt naar boven. Op de titelsong “Empires in the sun” noteren we een word intro. We krijgen een mix van NWOBHM, bay area thrash metal, power en progressieve metal. Thorium treedt buiten z’n comfortzone en daar houden we van. De songs zijn als mokerslagen en ondergaan verrassende wendingen. Knap!
Een zeer interessant drieluik is ‘1302’, gebaseerd op de roman van Hendrik Conscience. Een episch meesterstuk weliswaar, Thorium laat zich van z’n filmische kant zien. De band experimenteert in sound en vocals. “1302: the Golden shadow” is een dertien minuten lang epos, dat ons omver blaast.
Algemeen zijn de vocals emotioneel beladen.
Thorium brengt een boeiend, afwisselend meesterwerk, die ook de fans van de heavy/speed metal aanspreekt.. "Je hebt veel groepen en muzikanten die evolueren doorheen de jaren. Wij doen dat ook en gaan dat blijven doen. Alleen hebben we die lat al van in het begin heel breed kunnen leggen, in die mate dat mensen na deel drie of vier niet gaan kunnen zeggen dat we te ver afgeweken zijn van de oorspronkelijke stijl. We zullen natuurlijk altijd blijven klinken als onszelf, maar wellicht op de ene plaat tav de andere wat meer afwijken." lieten ze optekenen in een interview.
In die opzet zijn ze met brio geslaagd. Ze blijven hun roots trouw, maar bieden ruimte voor openheid wat de originaliteit siert. .
Deze tweede is sterk en onderstreept hun virtuositeit en experimenteerdrift. Puik Plaatje dus!
Tracklist: Dreams of Empire 00:53 Exquisite 03:52 video Powder and Arms II 03:08 Where Do We Go 03:54 video More Than Meets The Eye 04:42 Empires in the Sun 05:12 video The Old Generation 04:44 video Winterfall 05:15 Itchin' and Achin' 03:18 1302: The Minstrel [part I] 02:09 1302: The Golden Shadow 13:02 1302: The Minstrel [part II] 02:15
Thorium - Doel? wij willen vooral de Toto van de metal worden
Thorium weet sinds 2017 - 2018 zijn stempel te drukken op het metalgebeuren in ons land, niet alleen door het uitbrengen van een tot de verbeelding sprekend debuut - de recensie daarvan kun je hier nog eens nalezen - maar ook live wist Thorium podia plat te spelen. Zoals op Pluto Fest in dat jaar. Waarover we schreven: ‘Op Pluto Metal Fest zien we met Thorium dé ultieme heavy metal band, die op de korte tijd in zijn bestaan reeds een stempel heeft gedrukt op het metalgebeuren in ons land. Wat ons dan weer doet uitzien naar veel moois in het komende jaar, want de band mag dan op torenhoog niveau hun ding doen, ze blijven verder evolueren en zichzelf heruitvinden.’
Ondertussen is Thorium niet blijven stilzitten, ze brachten zelfs een nieuwe plaat uit ‘Empires of the sun’. We hadden hierover een fijn gesprek met gitaristen Tom Tee en Dario Frodo. Het bleef niet bij een babbel over de release, maar ook over de toekomst van Metal in België en uiteraard Thorium zelf.
Mijn laatste interview met jullie was in 2018 op Pluto Metal Fest in Oosterzele. Ondertussen zijn we in een heel andere wereld aanbeland. Wat zijn de hoogte- (en eventuele diepte- ) punten tot nu toe?
Dario: Hoogtepunten de eerste twee jaar; dieptepunt het laatste jaar -- ik denk dat we het daar allemaal eens mee zijn zeker? Maar goed. De eerste twee jaar zijn op alle vlakken zeer goed verlopen. Er zijn altijd punten waarvan je denkt had ik maar dit of dat, maar over het algemeen zijn we daar dus heel tevreden over. We hebben in 2018/2019 niet minder dan 41 shows gespeeld. Naar Belgische normen is dat een gigantisch aantal. Zeer veel mooie shows voor grotere namen in binnen- en buitenland. Aan de voorlopige reacties op de nieuwe plaat zien we ook dat die twee jaar monnikenwerk zijn vruchten afwerpen. Die jaren waren dus heel belangrijk voor het groeiproces van de band.
Tom: Wat het corona jaar betreft, vond ik vooral één ding jammer: ik had als doelstelling om binnen het jaar de opvolger klaar te hebben, en hoewel dat gelukt was hebben we hem om duidelijke reden niet kunnen uitbrengen. Zoals Dario al aangaf , sta ik ook versteld van de aandacht die deze nieuwe plaat krijgt ondanks een jaar radiostilte. Op zich ben ik heel blij dat de fans ons niet vergeten zijn. En dat we nu ook nieuwe fans aan het maken zijn.
Heeft dat debuut bepaalde deuren geopend naar een ruim publiek toe?
Dario: Een ruim publiek in de letterlijke zin van het woord uiteraard niet. Maar zoals ik zei, het heeft ons in kleine stappen wel omhoog gebracht. Vooral nu die nieuwe plaat op de markt is, zien we het resultaat van al die inspanningen voordien. Waar we niet klaar voor zijn, is Sportpaleizen uitverkopen of zo, maar waar we wel klaar voor zijn is internationale erkenning. Om in landen waar het echt toe doet zoals Duitsland – toch de Europese bakermat van metal - onze stempel te drukken. Naast Zwitserland of Oostenrijk en de Zuid-Amerikaanse markt; als we op een gezonde basis kunnen blijven groeien, denk ik dat we op de goede weg zijn.
Tom: Het is tegenwoordig zo belangrijk te blijven groeien. De tijd toen bands als Iron Maiden, Saxon, Metallica of Judas Priest konden teren op dat overweldigende debuut ligt wat achter ons -- een band die er direct al staat door het uitbrengen van een knappe eerste plaat, da’s jammer genoeg zo goed als verleden tijd... Nu zien we eerder dat bands vaak pas echt een ruim publiek beginnen bereiken nàdat ze hun klassiekers al hebben uitgebracht – ik denk dan aan bijvoorbeeld Kamelot, Symphony X, Evergrey, etc. Ergens is dat heel jammer, want bands konden vroeger relatief snel groot worden terwijl ze andere klassieke platen bleven maken, terwijl je nu een “sustained effort” moet maken om pas langzaam de sporten op de ladder te kunnen beklimmen.
Dario: Langs de andere kant geeft dat een beetje druk om te blijven presteren, alsook een stimulans om alle facetten steeds beter te beheersen. Mits de juiste boost kunnen we, na deel twee nu, daardoor vlug de stap zetten naar delen drie en vier. Iedere band heeft tijd nodig om op de juiste moment op de juiste plaats te geraken. We kennen allemaal genoeg bands die vier of vijf prachtalbums hebben uitgebracht en waarvan je je de vraag stelt hoe het toch komt dat ze het moeilijk hebben om dat ruim publiek aan te spreken.
Ik wil eens inpikken op dat buitenland. Is het niet zo dat je als Belgische band haast eerst in het buitenland moet doorbreken eer je in ons land erkenning krijgt?
Dario: Dat wordt vaak gezegd. Ik wil echter de knuppel in het hoenderhok smijten: ik ken geen enkele Belgische band die effectief in het buitenland is doorgebroken.
Evil Invaders?
Dario: Evil Invaders hebben zich door steenhard te werken, toer na toer, vooral live opgewerkt, in vaak moeilijke omstandigheden. Ze hebben inderdaad wel bewezen dat je als Belgische band kan doorbreken, alleen is het jammer dat je je als Belgische groep haast dubbel of driedubbel moet plooien om zelfs dat te bereiken; iets wat een Duitse band bijvoorbeeld gemakkelijker voor elkaar zou gekregen hebben zelfs met minder kwaliteit.
Tom: Eén van de verschillen daarin is dat als je als Vlaamse groep een nieuwe plaat uitbrengt, je uiteraard aandacht krijgt van de media hier, en bijvoorbeeld een artikel krijgt in Rock Tribune. Dat is natuurlijk positief, maar als een Duitse band iets uitbrengt, sta je zo meteen in alle grote Duitse media zoals Metal Hammer en Rock Hard – tijdschriften met oplages van makkelijk vele tienduizenden exemplaren. Je hebt zo onmiddellijk een enorme ‘exposure’. Landen als Duitsland, Finland en Zweden hebben dan ook nog eens een geschiedenis achter zich binnen het genre die wij niet hebben. In onze regio beginnen we dat pas de laatste tien tot vijftien jaar te zien, en dan nog is het zeker niet vergelijkbaar.
Dario: We spreken natuurlijk in België vaak over die gouden jaren ‘80 met Ostrogoth, Killer, Acid of Cyclone; bands die toen zeker hun bestaansrecht hadden. En kwalitatief internationaal gerust konden mee draaien. Die hebben bijvoorbeeld zeker een Belgisch publiek bereikt, maar we moeten dat ook niet over-hypen -- het is niet zo dat we bands hadden voor grote (buitenlandse) zalen. Misschien gebeurt dat ooit, maar wat Tom zegt klopt: landen als de Scandinavische landen of Duitsland hebben 30 tot 40 jaar voorsprong en blijven een bakermat van het genre. ‘t Is moeilijk voor bvb Spaanse of voormalige Oostblok -bands om echt door te breken. Ik hoop dat we met Thorium toch het pad kunnen blijven effenen in die richtring.
Ik heb een interview gehad met Erwin van Fireforce en die wist me te vertellen dat als ze hier spelen met een middelmatige Amerikaanse metalband, ze in het voorprogramma staan daarvan. In Duitsland spelen ze dan weer in het voorprogramma van een Duitse band. Zijn Belgische Metal fans dan toch te weinig chauvinistisch? Een band als Thorium zou gewoon op Graspop moeten staan
Dario: Ik wil daar toch even op counteren. Het is voor een programmator niet evident om de juiste band op de juiste plaats te krijgen; er zijn veel factoren die meespelen in de boekingswereld. Niet in het minst het aantal bands dat je moet meenemen op je affiche om een grote band te boeken, vaak van het management van die bands uit. Ook is er Live Nation die zijn stempel drukt. Zij hebben een portefeuille die al 90% uitmaakt van de festival line-up. Dan wordt het bijzonder moeilijk om die paar overgebleven plaatsen nog in te vullen. Dit gaat dan ook nog gepaard met een regionaal chauvinisme in Vlaanderen. Laat ons in Oost of West-Vlaanderen spelen en we trekken een massa volk, maar laat ons optreden in Antwerpen, Limburg of Brabant, en da’s al een heel pak minder Om maar te zeggen dat er regionaal al grote verschillen spelen in eigen land... Ook dat is heel vreemd; een Duitse band die wat naam heeft gaat in Keulen, Berlijn of München evenveel volk trekken.
Tom: De verdeeldheid tussen Vlaanderen en Wallonië is inderdaad al één, maar die verdeeldheid zet zich door naar een nog kleiner niveau: Vlaanderen hangt nu eenmaal (zelfs muzikaal) niet aan elkaar. Als je dat vergelijkt met Amerika bijvoorbeeld is het hier heel versnipperd. En dit ondanks dat we zo’n klein landje zijn. Het maakt het allemaal nog extra moeilijk.
De reden van het interview is de nieuwe release ‘Empires of the sun’. Wat me opvalt is dat jullie sneller en strakker klinken dan op het debuut. Ook veel experimenteler. Is daar bewust voor gekozen?
Dario: Niet per se bewust. Het is een natuurlijk proces. We zijn op dezelfde manier te werk gegaan als bij het debuut, dat er nog kwam met Ostrogoth in het achterhoofd. Alleen konden we nu iets meer onze vleugels uitslaan als het ware; er waren geen belemmeringen, we hadden meer vrijheid, en we kennen de capaciteiten van de muzikanten waarmee we werken. We konden daardoor meer grenzen aftasten waardoor deze plaat dus inderdaad meer experimenteel is. Tom en ik hebben een ruime kijk op Metal en proberen de muziek binnen een zo breed mogelijke omkadering te brengen.
Tom: We vertrokken inderdaad niet vanuit het idee dat we de song structuren en partijen complexer moesten gaan maken; zeker niet. Je ontwikkelt jezelf echter als tekstschrijver, songwriter en muzikant, en daardoor denk je altijd na over wat beter of interessanter kan. Soms zijn het grote zaken, maar vaak ook kleine dingetjes die je in staat stellen om je verder te ontwikkelen richting een volgende plaat. Zoals Dario aangaf is het vorige album nog gemaakt met Ostrogoth in het achterhoofd. Dit keer moesten we met niets of niemand rekening houden, en dat was een zeer bevrijdend gevoel. Dat gaat op de volgende platen nog verder doorgroeien.
Ik vind dat er ook veel meer variatie in zit; je kunt op jullie muziekstijl geen label meer kleven, en dat trekt me nog het meest over de streep. Songs als “Where do we go” bijvoorbeeld, gaan naar Power metal tot NWOBHM. Maar toch verrassen jullie me voortdurend. Ik hoor soms ook Bay Area-thrash om maar een voorbeeld te geven. Bewust voor deze weg gekozen?
Dario: Door de vrijheid die je hebt word je je ook bewust van de sterke punten binnen de band. Die zijn bij ons zodanig aanwezig dat je bijna kunt zeggen dat ‘the sky the limit’ is. Er zal bij ieder van ons wel een grens zijn, maar we zitten nog niet in een fase waarop we dienen te zeggen dat we die bereikt hebben. We mogen best trots zijn op ons debuut, en dat zijn we ook. Maar we zijn bij de tweede plaat wel vertrokken vanuit het idee om onszelf vrijheid te geven daarvan. Rekening houdend met waar de betreffende muzikant echt in uitbinken. Tom en ik zijn erin geslaagd om met die nieuwe elementen aan de slag te gaan. Er zijn ook nog ruim groeimogelijkheden naar de toekomst toe. Bepaalde dingen die typisch Thorium zijn, zullen echter aanwezig blijven - we blijven een classic Metal band, waarin gewoonweg alles wat je in het genre terug kan vinden welkom blijft.
Tom: Van mijn kant zijn er vooral veel jaren ‘90 invloeden aanwezig – ik denk dan aan bands als Blind Guardian, Rage, Gamma Ray, Symphony X, en ga zo maar door. Dario en ik hadden bij het schrijven van “Four By Number, Four By Fate” (de ‘epic’ van de vorige plaat) al aangegeven naar elkaar toe dat we graag de ‘mindset’ van die schrijfsessies wilden meenemen naar het volgende album. In die track gebeurde er immers ook veel meer dan de voornamelijk NWOBHM –gerichte stijl van de overige nummers. Die heel diverse elementen wilden we absoluut gebruiken op de nieuwe plaat.
Een zeer interessant drieluik is ‘1302 ‘gebaseerd op de roman van Hendrik Conscience . Hoe zijn jullie op dat idee gekomen?
Dario: Ik speel al jaren met het idee om iets te doen rond de Guldensporenslag, maar Tom was me voor (haha). Ik ben altijd (net als Tom en David) een geschiedenis-freak geweest; het is altijd een van mijn favoriete vakken geweest. Vooral de Middeleeuwen. De muziek die we brengen leent zich best goed voor dergelijke thema’s -- maar de rest laat ik aan Tom over, want hij heeft dit meesterwerk in elkaar gestoken.
Tom: Het stond van bij het begin reeds vast dat ook op dit album een lang, complex en episch nummer zou komen te staan. Bij het vorige album hadden we natuurlijk het kwartier-lange ‘Four By Number, Four By Fate’, en het gegeven om een zgn ‘epic’ de plaat te laten afsluiten, is wat mij betreft een constante die zal worden doorgetrokken naar toekomstig werk. Van zodra Dario het idee naar voren bracht om misschien iets rond het boek van Conscience te doen, ging ik er meteen mee aan de slag: ik dook in het boek met kladpapier en potlood in de aanslag, herbekeek de film, ging naar Brugge, en deed massa’s research online over de gebeurtenissen rond de Brugse Metten, de politieke situatie in Europa destijds, de personages uit het boek (en de echte historische figuren), en uiteraard de Guldensporenslag zelf. Een historie zoals bovengenoemde is een eindeloos dankbare bron om zo’n track over te schrijven, en riffs, melodielijnen en andere song-ideeën drongen zichzelf in geen tijd aan. Ik nodig iedereen uit, los van je persoonlijke smaak, om dit drieluik te beluisteren. Zelf ben ik verdomd tevreden van hoe het allemaal uit de verf is gekomen.
Terzijde wil ik ook vermelden dat ik zelf heel graag verrast word door tracks als dit, terwijl het iets is dat je in de scene tegenwoordig helaas minder en minder tegenkomt. Vooral in de jaren ’90 (en 2000), toen het genre zich ontzettend verbreedde richting Progressieve Metal en Symfonische Metal en dat soort stijlen, kwamen bands naar voren als Dream Theater, Symphony X, Kamelot en Ayreon, die nummers van 10, 20 minuten en zelfs hele conceptplaten presenteerden. Het was grensverleggend, maar blijkbaar past dit minder in de huidige tijdsgeest waarin Youtube en social media de plak zwaaien, alles vluchtig en snel verteerbaar moet zijn, en de aandachtsspanne van het grote publiek steeds maar kleiner wordt.
Je merkt inderdaad dat, vooral de jeugd, voortdurend op zoek is naar nieuwe prikkels
Dario: Dat is het probleem van deze tijd; mensen willen iets nieuws horen maar volgende week moet het weer iets anders zijn.
Tom : Het is iets waar ik met de ‘1302’ trilogie graag tegenin ga. Het leuke aan ‘De Leeuw van Vlaanderen’ is trouwens dat je veel personages hebt die tot de verbeelding spreken. Al die uiteenlopende personages openen mogelijkheden om te werken met veel verschillende sferen; je begint daar rond te bouwen waardoor dat nummer steeds langer wordt. Ondanks het feit dat het nummer in z’n geheel meer dan 17 minuten duurt, passeert het naar mijn gevoel zeer snel. Ook het schrijfproces ging eigenlijk zeer snel. Voor de rest was het tevens een leuke onderneming; het kunnen werken met verschillende zangers zoals David’s vriendin Anneleen, Benny (23 Acez), Joe van Evil Invaders, en uiteraard als kers op de taart Arjen Lucassen!
Zoals aangegeven schept dit drieluik dus mogelijkheden naar de toekomst toe?
Dario: Deze eerste twee platen zijn door de band genomen vrij snelle platen geworden. Qua ritmieken en tempo’s hebben nog niet gewerkt met Doomy structuren of verlaagde stemmingen en dergelijke; het lijkt me echter wel iets. Een enkel nummer dat die richting uitgaat, of dat iets progressiever is in zijn geheel; het moet allemaal kunnen. Toen we 2016 / 2017 met Thorium startten dacht ik: “eigenlijk moeten we er voor zorgen dat we de Toto van de Metal worden”.
Je hebt veel groepen en muzikanten die evolueren doorheen de jaren. Wij doen dat ook en gaan dat blijven doen. Alleen hebben we die lat al van in het begin heel breed kunnen leggen, in die mate dat mensen na deel drie of vier niet gaan kunnen zeggen dat we te ver afgeweken zijn van het oorspronkelijke stijl. We zullen natuurlijk altijd blijven klinken als onszelf, maar wellicht op de ene plaat wat meer afwijken dan de andere. Net zoals een band als Toto altijd verschillende facetten in z’n muziek heeft getoond op hun platen (gaande van meer rock-gericht naar eerder funky stuff), toch zaten hun eigen, typische elementen er altijd in. Bij ons zal de ene wellicht meer houden van de speed metal -elementen, de andere van het epische of progressieve, maar ze gaan nooit kunnen zeggen dat we binnen 10 jaar wel heel ver zijn afgegleden van het oorspronkelijke idee. Daar waken we wel over.
Thorium was , vooral op het debuut, een band die je vooral live moet zien. Dat is nu toch wel anders, Of is dat kort door de bocht?
Dario: We zijn nog steeds een band die je live moet zien, maar de nieuwe plaat klinkt complexer en volwassener. Het is een natuurlijke evolutie. We zijn ook meer op elkaar ingespeeld, ondanks dat we nu een jaar stil liggen.
Ik bedoel eigenlijk gewoon dat de nummers op de eerste plaat prachtige songs waren, maar eens op het podium nog beter tot hun recht kwamen. Nu krijg je meer de combinatie van beide aspecten, vind ik
Tom: Er is altijd het verschil tussen een live dynamiek en een studio dynamiek. Ik vind het persoonlijk zeer interessant om te werken met die twee aspecten. De eerste plaat klinkt en voelt heel naturel, vermits de basis erg ‘live’ was opgevat -- zijnde basic drums, bas, gitaren en stem, met vooral de backings die je ook live zou horen. Op deze tweede plaat is er veel meer aan de hand -- veel meer lijnen in de backings, meer laagjes en overdubs, veel meer harmonieën in de gitaren, plus ook percussie, een verteller, en ga zo maar door. Het zijn allemaal elementen die het geheel rijker en complexer maken. Live kun je met veel minder elementen wegkomen dan je nodig hebt om op plaat ‘vol’ te klinken. Heel leuk om met die contrasten te werken.
Dario: Ik wil daar aan toevoegen dat het ook veel uitdagender zal zijn voor ons om deze plaat live te brengen, net door die voornoemde complexiteit. Door toevoeging van al die elementen gaan we meer moeten kijken en kiezen. Dat wordt al een uitdaging voor de eerste repetitie samen, want er is nog geen enkele repetitie geweest met de nieuwe nummers met uitzondering van het titelnummer en ‘Itchin’ and Achin’’.
Wat live optredens betreft, dat zit er dus niet in. Doen jullie streamings rond jullie nieuwe plaat? Wat is je mening van dit fenomeen?
Dario: Streaming is voor mij iets als een video clip om als band wat meer in de aandacht te kunnen blijven, niet meer en niet minder. We zijn geen band die een betalende streaming wil doen of van die toestanden, we willen onze nummers pas brengen als het kan voor een publiek. Het is wel degelijk een interessant concept voor bepaalde doeleinden, om in de aandacht te blijven en noem maar op. Maar daar stopt het wel mee voor mij. De interactie met het publiek is voor mij onmisbaar, ik denk dat Tom daar dezelfde mening over heeft. Wij kijken vooral uit naar wat wij vanaf september kunnen gaan doen.
De cd via streaming voorstellen zit er niet in dus?
Dario: We hebben al enkele aanbiedingen gehad daaromtrent, maar daar konden we niet op ingaan omdat ze zich situeren in Nederland en we de grens niet over mogen. Als we het bijvoorbeeld in mei kunnen doen zal het met een beperkt aantal nummers zijn, maar daar stopt het mee; de volledige plaat stellen we voor als het echt live kan en mag.
Wat zijn de verdere plannen van de band?
Dario: We hopen vanaf september de baan op te kunnen, de bedoeling is om de plaat in 2021/22 zoveel mogelijk te promoten in het buitenland. Daarnaast zijn we al in een vergevorderd schrijfproces voor de derde plaat (en zelfs deel vier) -- we zijn gewoon blijven werken aan nieuwe nummers. De inspiratie komt soms op de meest gekke momenten. Het is zaak om die inspiratie direct vast te leggen.
Voor mijn laatste vraag keer ik even terug bij ons vorig interview: de vraag waar je jezelf ziet over tien jaar. Toen was het antwoord “Ons doel is dat we binnen tien jaar zeker en vast groter willen zijn, maar nog steeds met beide voeten op de grond. We werken er alvast hard aan verder de komende jaren!”
Staan jullie hier nog steeds achter? Of is er ondertussen een nieuw doel komen opduiken?
Dario: Ik wil er enkel aan toevoegen: pakweg binnen vijf jaar zal Thorium 3 en misschien ook nummer 4 op de markt zijn, en ik zou dan graag nog willen terugkijken op alle processen die vooraf gegaan zijn en kunnen zeggen dat als we konden terugkeren naar 2016/2017, we nog steeds hetzelfde zouden doen. Een viertal jaar na het ontstaan, zitten we alleszins nog altijd op schema. Ook zou ik heel graag de komende jaren in dezelfde bezetting kunnen verder doen.
Tom: Mijn doelstelling is vooral om muziek blijven schrijven -- iets wat Dario en ik haast voortdurend doen. Zelfs tijdens de corona zien we elkaar geregeld, houden we elkaar up-to-date, wisselen we ideeën uit en praten we over nieuwe Thorium nummers en albums. Heel groot voordeel is dat we thuis zijn uitgerust om op te nemen en aan nummers te werken, dus ook tijdens lockdowns en dergelijke kunnen we immer verder werken aan nieuw materiaal!
Bedankt voor dit lang en fijn gesprek, veel succes nog met de nieuwe plaat, en hopelijk tot spoedig op een podium!
Review Filip - Thorium is de nieuwe band van drie mannen die een tijdlang bij Ostrogoth gespeeld hebben. Op hun debuutalbum schemeren hun roots nog een sterk door, maar hoor je ook een heel degelijke heavymetalband. Vlaanderen kent een opstoot van degelijke bands in dit genre met voorts o.m. Ironborn, Eternal Breath, Hell City en het herrezen Scavenger.
Thorium is schatplichtig aan Iron Maiden, Manowar, Vicious Rumors en Helloween, maar dat geldt eigenlijk voor elke band die zich aan dit genre waagt en die flink wat power in het geluid heeft. Een paar keer gaan ze de moderne toer op en komen ze uit bij Sabaton, zoals op “Powder And Arms”. Nou ja, modern is dat intussen eigenlijk ook niet meer. Je merkt op dit album wel een zekere liefde voor de klassieke heavymetal van de jaren ’80, met wat we dan maar ‘old school’-powermetal en lichte dosissen progelementen zullen noemen. Vernieuwend is het niet, maar je voelt wel de passie van deze muzikanten. En ze kunnen terugvallen op aardig wat jaren ervaring.
“Icons Fall” behoort samen met “Powder And Arms” en “Court Of Blood” tot het beste van dit album. “Icons Fall” ontbeert enkel nog een vlot meezingbaar refrein om een klassieker te kunnen worden. Het vierluik “Four By Number, Four By Fate” omvat vier sterke nummers met op het eerste gehoor weinig muzikale of inhoudelijke samenhang. Afzonderlijk hadden de vier misschien nog meer indruk gemaakt. Door ze te bundelen heb je nu één nummer van een kwartier.
Thorium hinkt op dit album op twee benen. Enerzijds lijkt het alsof de band er nog niet helemaal uit is waar hun sterkste punten liggen. Anderzijds kunnen de sterke composities en de speeltechniek niet verhullen dat dit een band met gerijpt talent is. Een prima debuut.
Review Wim - Drie leden (Dario Frodo, Stripe en Tom Tee) van de legendarische band Ostrogoth waren vol inspiratie en ideeën. Maar niet alles leek in het Ostrogoth plaatje te passen. Na de breuk met Ostrogoth wilden ze alles toch releasen en werd Thorium opgericht. Ze voegden nog drummer Louis Van Der Linden (o.a. 23 acez, Vermillion…) en vocalist David Marcelis (o.a. Lord Volture, Black Knight…) toe aan hun line-up. Daarna werd hun debuut afgewerkt.
Op deze plaat worden elementen uit de klassieke metal, de NWOHBM, speed en trash metal gebruikt in hun muziek. Ook de zang kan je eerder als klassieke metal vocals bestempelen.
Het klinkt stevig, melodieus en goed. Het gitaarwerk doet bij momenten aan Iron Maiden, Iced Earth of Judas Priest denken. De zang is goed. Melodieus en met hoge uithalen. Fans van metal uit de vorige eeuw zullen hier zeker en vast van houden.
Er wordt met een korte, sfeerrijke instrumental “March of the Eastern Tribe” geopend; die dan overvloeit in de tweede song “Ostrogoth”. Het tempo gaat de lucht in en is een echt strijdlied. Met een lijn als “We Are The Ostrogoth” vermoed ik hier toch een kleine sneer naar de oude band waar ze deel van uitmaakten. “Court of Blood” ligt niet zo ver van Saxon. Ook hier duiken ze in de middeleeuwen en de tijd van de ridders en koningen. “Godspeed” opent met een heerlijk catchy gitaarlijn. Ook de ritmesectie is weer strak. Een mooie song. Dat kunnen we ook van “Godspeed” zeggen. “Powder and Arms” gaat meer richting trash metal. Op “All Manner of Light” beginnen ze de song als een ballad om dan over te gaan naar een Iron Maiden geïnspireerde track. Daarna schakelen ze terug een versnelling hoger met “Return to the Clouds”. Afsluiten doen ze met een stukje progressieve metal (een beetje in de stijl van Dyscordia) van 15 minuten. De intro is een klassiek akoestisch stukje gitaar dat overgaat in klassieke heavy metal. Na een vijftal minuten gaat men terug over naar de akoestische gitaar om daarna een tweede en derde deel aan de song te breien. In deze epische song heeft men alle kenmerken en stijlen van de band gestoken. Een heel fijne song.
Dit debuut van Thorium is ronduit fantastisch. Vernieuwen doen ze niet maar ze waaien een frisse bries doorheen gekende stijlen en genres. Alles samen krijgen we toch een herkenbaar geluid met de nodige eigenheid. Een meer dan geslaagde plaat.
Op 14 december zakten we af naar Pluto Metal Fest in Oosterzele. Eén van de headliners op dit festival was Thorium. Deze band wist in 2018 zijn stempel te drukken op het globale metalgebeuren in ons land, niet alleen door het uitbrengen van een tot de verbeelding sprekend debuut, maar ook live wist Thorium al meerdere podia plat te spelen. Net voor hun optreden op Pluto Metal Fest hadden we een heel fijn gesprek met de band over heden en verleden, maar vooral over de toekomst.
Uiteraard kennen we de band ondertussen, maar vertel zelf eens hoe alles is begonnen?
Tom & Dario: Wij - Dario, Stripe en Tom - waren van plan nieuwe nummers waaraan we hadden gewerkt uit te brengen met Ostrogoth. Door onvoorziene omstandigheden is het wat anders gelopen. Daarom besloten we een gloednieuwe groep op te richten onder de naam Thorium. Met aanvulling van Louis op drums en zanger David Marcelis was de line- up compleet en zijn we de studio ingedoken om ons debuut op de markt te brengen.
Kunnen we stellen dat 2018 een succesvol jaar was voor jullie?
Tom: Jazeker! Het was soms een vrij turbulent jaar, maar we kunnen wel stellen dat we met Thorium als groep – en als muzikanten – veel dichter naar elkaar zijn toegegroeid doorheen het voorbije jaar. Door onze debuutplaat eindelijk uit te brengen is natuurlijk alles in een stroomversnelling gekomen. Het is heerlijk om te zien hoe immens goed het album overal wordt ontvangen!
Dario: Er is dit jaar ook een oerdegelijke basis gelegd naar de toekomst toe. We zitten op dat vlak compleet op schema! We kijken toch vooral vooruit; naar volgend jaar, naar de komende vijf jaar, enzoverder. Alles verloopt mooi volgens plan – en als de basis is gelegd daarvoor, dan is dat inderdaad wel in 2018 gebeurd.
Ik heb de indruk dat het publiek vandaag op Pluto Metal Fest vooral voor Thorium is afgezakt naar het festival, of heb ik het mis?
Dario: Ik zou dat zo niet direct stellen: alle krediet naar de organisatoren van dit festival, want ze bieden een gedurfde en heel gevarieerde affiche aan waar een groot publiek aan metalliefhebbers vanuit alle hoeken op af is gekomen! Ik denk dat er dus een publiek zowel voor ons zal zijn als voor de andere bands; dat is de grote sterkte van dit festival. Ze hebben een keuze gemaakt tussen ofwel thema-gebonden, ofwel gevarieerd, en voor het tweede gekozen. Dat verdient een pluim op de hoed. Dus nee, ik denk niet dat het publiek voornamelijk voor ons komt, maar net voor dat heel gevarieerde aanbod. Ik hoop dus oprecht dat de organisatie er iets aan overhoudt om ook in de toekomst nog meer edities te brengen van dit concept!
Thorium wordt vaak omschreven als typische heavy metal, maar ik hoor ook zijstapjes naar progressieve metal en power metal, ... Zijn jullie het daar mee eens en werd daar bewust voor gekozen?
Tom: Langs de ene kant hebben we daar heel bewust voor gekozen, omdat we ons niet willen vastpinnen op één stijl. Onbewust omdat het gewoon in verlengde ligt van wat we graag horen. En dan komen we terug op onder meer klassieke progmetal, U.S.-metal, powermetal, Bay Area-thrash, NWOBHM en allerhande speedmetal. We willen dus niet enkel heavymetal brengen of enkel NWOBHM, maar wel degelijk een gevarieerd aanbod afleveren. Daarvoor hebben we wel heel bewust gekozen. Het zijn genres die we allemaal graag horen en waar we compleet achter staan. Alles wat catchy is, maar tezelfdertijd oerdegelijk ineenzit op muzikaal vlak, is welkom bij ons!
Hoe waren de reacties tot nu toe?
Dario & Tom: Zowat alle recensies van het album zijn uiterst positief! En ze blijven zo te zien maar komen ook. Daar zijn we natuurlijk heel blij om.
Op het album valt me de song “Ostrogoth” op. Is dat een verwijzing naar jullie verleden bij Ostrogoth?
Dario: Het is in elk geval geen verwijzing naar de band zelf: de tekst gaat over de stam der Ostrogoten, die in de vroege Middeleeuwen z’n stempel drukte hier op het Europese vasteland tijdens en na de val van het Romeinse Rijk. We moeten daar dus niet meer achter gaan zoeken dan dat.
Het vaarwater van heavymetal is enorm groot. Is er eigenlijk nog plaats over voor een band als Thorium? En waarom?
Dario: Zeker en vast! Als je kijkt hoe de bands van circa 35 jaar geleden, zoals Priest en Maiden, nog steeds toonaangevend zijn en volle zalen en festivalweides platspelen, dan is er zeker nog plaats voor nieuwe bands in dit genre.
Tom: Wat nieuwe bands in deze stijl (zoals wij) betreft: het is niet altijd zaak om het warm water opnieuw uit te vinden en razend vernieuwende dingen te brengen. Zelfs binnen een genre of stijl waar de meeste paden reeds platgetreden lijken, kun je nog steeds gewoon oerdegelijke, kwaliteitsvolle songs brengen die uniek zijn. Het is ons vooral daar om te doen.
Tijdens de zomer heb ik het sommige bands gevraagd: het is voor een Belgische band moeilijk om op grote festivals in ons land als Graspop terecht te komen. Ik heb daaromtrent al veel verklaringen gehoord. Wat denken jullie daarover?
Dario: Ik heb al op Graspop gestaan. Het probleem is dat iedereen op Graspop wil staan. Er zijn duizenden metalbands ter beschikking. Vaak zijn daar bands bij die hun eigen voorprogramma's meenemen op tournee, waardoor de plaatsen steeds beperkter zijn. Dan moet je als Belgische band al veel geluk hebben om opgepikt te worden in die scene. Het kan lukken. Het is sommigen al gelukt.
Ik had een interview met Dust Bolt. Dat is een heel goede band, maar hier toch ook niet zo super groot. Maar die stonden wel op Wacken Open Air.
Dario: Wacken werkt onder andere ook met een soort Wacken Battle per land. Daardoor maak je een kans daar eventueel te geraken. Het maakt het zo voor een band dus ook iets gemakkelijker dan op Wacken terecht te komen dan Graspop, waar je toch afhangt van een lange lijst van bands die daar willen spelen.
Wat zijn de plannen voor 2019? Zijn er ook plannen naar het buitenland toe?
Dario: Het plan voor 2019 is vooral onze plaat verder promoten, inderdaad eveneens in het buitenland. We bouwen ijverig verder aan de toekomst. Opnieuw de studio induiken hoort daar uiteraard ook bij: onze doelstelling is een nieuwe plaat uitbrengen tegen het voorjaar van 2020. In 2019 gaan we ook optreden waar we nog niet hebben gestaan, zoals in de UK en in Tsjechië onder andere.
Jullie hebben reeds in het buitenland gestaan. Aan welke plekken hebben jullie de beste herinneringen?
Dario & Tom: Duitsland is in Europa zowat het metal-land bij uitstek. Daar staan is steeds super! Maar aan Spanje hebben we tot hiertoe de beste herinneringen. Een altijd heel warme ontvangst, alles tip top in orde, heerlijk qua sfeer en een ongelooflijk gepassioneerd publiek.
Is er een soort einddoel? Iets wat jullie absoluut willen bereiken? Laat ons zeggen, waar zien jullie jezelf binnen circa tien jaar om maar iets te zeggen.
Dario & Tom: We willen vooral een band blijven die spelplezier uitstraalt. En dat het publiek zich amuseert. Als we naar onszelf kijken binnen tien jaar, dan willen we vooral diezelfde band blijven waar het publiek naar gaat kijken, en een topshow aangeboden krijgt waar de spontaniteit van afstraalt. Ons doel is dus dat we binnen tien jaar zeker en vast groter willen zijn, maar nog steeds met de beide voeten op de grond staan. We werken er alvast hard aan verder de komende jaren!
Bedankt voor dit fijne gesprek, en alvast veel succes in de komende jaren. We blijven jullie uiteraard op de voet volgen!
Thorium - Trio begint aan een nieuw hoofdstuk
Thorium
Rockfesthall
Hamme
20-05-2018
Filip Van Der Linden
Thorium is de nieuwe band van Tom Tas, Dario Frodo en Stripe. Deze drie voormalige leden van de legendarische Gentse heavymetalband Ostrogoth hadden Thorium als zijproject, voor nummers waarvan ze dachten dat ze niet helemaal bij Ostrogoth pasten. Ze hadden ook al nummers klaar voor een nieuw album van Ostrogoth. En dan werden de drie door de rest van die band aan de deur gezet. Binnenkort verschijnt het eerste album van Thorium. En dat album brachten ze zowat integraal op het feest van motorclub Black Hawks in Hamme, op 20 mei.
Thorium bestaat voorts uit de Nederlandse zanger David Marcelis en drummer Louis Van der Linden. De eerste zit en zat in bands als Black Knight, Lord Vulture, Conquestador en Methusalem. De tweede speelt samen met Tom Tas ook nog in metalband 23 Acez. Tas is een bezige bij en brengt binnenkort albums uit met de studioprojecten Entering Polaris en In Motion.
Marcelis heeft een stem met een groot bereik en veel volume, wat perfect past bij de klassieke heavymetal van Thorium. Op het podium in Hamme moest hij soms nog wat zoeken naar zijn plaats als zanger tussen die drie anderen die al een paar jaar samen spelen. Dat komt goed als de band wat meer routine krijgt. Marcelis en ook bassist Stripe hebben heel wat présence op het podium en weten hoe ze het publiek moeten bespelen. De zanger haalt de hoge noten makkelijk en houdt ze ook makkelijk aan. De band staat als geheel met veel trots en tevredenheid op het podium.
Gezien de voorgeschiedenis van de band was het op z’n minst een beetje verwonderlijk dat Thorium zijn set opende met de track “Ostrogoth”, met ‘We Are Ostrogoth’ in het refrein. Al geeft songschrijver Tom Tas aan dat er geen bijbedoelingen mee gemoeid zijn.
“Godspeed” komt binnenkort als single uit en dat nummer zou het goed moeten doen bij een brede groep van metalfans. Thorium brengt iets tussen powermetal en klassieke heavymetal, met gitaarsolo’s en breaks die soms wat aan progmetal en dan weer eens aan thrash doen denken. Klassiek en degelijk en toch met een moderne twist erin.
“Four By Number, Four By Fate” is een lang uitgesponnen stukje progmetal in wel vijf bedrijven, met een stukje akoestische gitaar dat telkens terug opduikt. Een knappe compositie die op heel wat waardering kon rekenen bij het publiek. Een deel van het nummer staat als track op de Duitse compilatie-CD Trveheim Vol. 3. In de toegift bracht Thorium nog puike versies van “Painkiller” van Judas Priest en “Motorcycle Man” van Saxon, al hadden die voor het publiek wel wat vroeger in de set mogen zitten. Niettemin hield de zaal er de hele tijd de aandacht bij en was er terecht veel enthousiasme voor de band.
Thorium moet nog wat groeien als band, maar heeft duidelijk veel talent in de rangen. Er groeit bij het Belgische metalpubliek opnieuw aandacht voor klassieke heavymetal en deze nieuwe band past zeker in dat plaatje.
Albion mocht het avondje metal in Hamme afsluiten. Albion is een coverband, maar wel eentje met doorwinterde muzikanten die foutloos spelen en tegelijk voor flink wat sfeer op het podium zorgen. Hun zanger moet in stembereik en -volume niet onderdoen voor die van Thorium en dat is ook nodig als je klassiekers aanpakt als “Fear Of the Dark” en “Hallowed Be Thy Name” van Iron Maiden, “Balls To The Wall” van Accept, “Antisocial” van Anthrax, “Holy Diver” van Dio, “TNT” van AC/DC, “Enter Sandman” van Metallica, “Links 2 3 4” van Rammstein, “Rock You Like A Huricane” van The Scorpions en “Electric Eye” van Judas Priest, …. In het publiek werden de luchtgitaren bovengehaald en gingen de vuisten en hoorns in de lucht.
Organisatie: MC Black Hawks
Nederlands 
Français 
