Als je het Sportpaleis te groot vindt om de laatste intieme Nick Cave mee te maken, moest je vanavond in de Botanique zijn voor het Canadese Timber Timbre. Dit viertal uit Montréal, kwam hun zesde plaat ‘Sincerely, future pollution’ voorstellen, een muzikale aanklacht tegen het huidige tijdsgewricht met zijn fake news en populisme. Qua thematiek zitten ze dus aan te schuren tegen Father John Misty, muzikaal gaan ze hun eigen unieke weg en mengen ze traditie met keyboards en drumcomputers in een eenentwintigste herinterpretatie van klassieke filmmuziek doorspekt met bluesy rock ‘n roll met een zwart tintje.

Frontman Kirk Taylor ziet er uit als een kalende, besnorde boekhouder, Nick Cave dus zonder toupet, maar is daar niet minder rock’n’roll om. De band begon vanavond met het titelnummer van de nieuwe plaat, een grootstadsblues die gestaag opbouwde om uit te monden in een stevige gitaaruitbarsting. “Sewer blues” ging op dezelfde weg verder, met fiftiesgitaar met veel twang en een kapot orgelgeluid dat uit de keyboards van Mathieu Charbonneau werd getoverd. Vintage jaren tachtig Nick Cave dus, en dat vonden we niet erg. De live versies van de nieuwe nummers waren een stuk potiger, en leunden zo veel meer aan bij de vorige plaat ‘Hot Dreams’. De band durft ook vernieuwen, “Velvet gloves and spit” was een Johnny Cash-klassieker met elektronische drumbeats en clavecimbel klanken.
Zanger Kirk Taylor en Simon Trottier wisselden om beurten tussen gitaar en bas. We vermoeden dat veel nummers op de bas geschreven worden bij Timber Timbre, want die baslijntjes dragen de nummers echt wel. De band nam even gas terug in “Hot dreams”, een slow gedragen door de bariton van Taylor, een light-versie van de sigaarklank van Stuart Staples, en ging op dat elan door op “Western questions”, Sukia meets Richard Hawley, met veel reverb en delay op de gitaar. Van dan af werd het geluid donkerder en filmischer, een psycho-billy soundtrack voor een film noir: surfgitaren en spookachtige orgeltjes en veel effect op de microfoon van Taylor.

Timber Timbre was het perfecte orkest voor een fifties cultfilm marathon, jammer dat er vanavond geen popcorn te krijgen was in de Botanique.

Setlist: Sincerely, future pollution - Sewer blues - Velvet gloves and spit - Moment - Hot dreams - Western questions - Curtains?! - Until the night is over - Black water- Grifting -Blue nuit - Do I have power - Beat the drum slowly - Trouble comes knocking
Bis:Les Egouts - Woman

Organisatie: Botanique, Brussel

Toch altijd wel iets bijzonders , die muziek van Timber Timbre rond de Canadese sing/songwriter Taylor Kirk. Zijn songs ademen onmiskenbaar een soundtrack gevoel voor spooky trips .  Een bezwerende trip van popnoir waarin blues , country en folk is verweven . Hij zet steevast een reeks onheilspellende , broeierige songs neer , soms de huivering nabij, door dat donkere gitaarspel , -getokkel , een stuwend basspel , keys , een verdwaalde sax en zijn sinistere (praat) zang. 
Een soort ‘murder’ ballads , die af en toe losser klinken en dus wat meer licht verdragen als de gelaagde, opbouwende “Curtains!”en “The new tomorrow” , gekenmerkt van een lichte groove. “Beat the drums slowly” en de titelsong zetten de toon van de duistere plaat . De zwaarmoedigheid druipt van een “Bring me simple men” en “This low commotion” . Tweemaal horen we een instrumentaaltje, dat het filmische karakter onderstreept; met “Run for me” hebben we een innemende classic die opbouwt en bepaald wordt  door een door merg en been gaande vrouwelijke achtergrondzang en dan zelfs een hemels tintje krijgt.
Timber Timbre weet nog steeds op eigen unieke manier een apart sfeertje te creëren!