Tindersticks verrast op ’Distractions’. Terwijl ‘No Treasure But Hope’ uit 2019 nog enigzins aansloot op hun oudere werk, klinkt ‘Distractions’ eerder als een band die zichzelf heruitvindt. Voor frontman Stuart Staples is dit geen lockdownalbum, toch is de invloed van de viruscrisis sterk aanwezig in de meer experimentele benadering van het songschrijven.
Op dit nieuwe album pakken ze hun songschrijven aan op een nieuwe manier, terwijl de band-dynamiek behouden bleef. De uiteindelijke vorm is anders, maar je herkent wel duidelijk de Tindersticks-elementen. Maar niet iedereen zal de experimentele en soms minimalistische aanpak kunnen smaken.
Opener “Man Alone (Can’t Stop the Fadin’)” is niet veel meer dan een baslijn met Staples’ zang erover. Het is een beetje plagerig, op een manier dat er te weinig gebeurt om echt zo lang (11 minuten) te duren. Een beetje verder in het album volgen een reeks covers, al is dat misschien niet de juiste benaming. Interpretaties is wellicht beter, want Tindersticks zetten deze niet-zelfgeschreven songs helemaal naar hun hand: “A Man Needs a Maid” van Neil Young, “The Lady With The Braid” van Dory Previn en “You’ll Have to Scream Louder” van Television. En dan nog twee songs met sterke referenties naar ander werk. Mooi en misschien wat onverwacht.
Op het volledig originele/eigen Tindersticks-werk horen we dan wel flitsen van talent. Zoals op het in het Frans gezongen “Tue-Moi”, een reeks bedenkingen van Staples over de terreuraanslag op de Bataclan in Parijs. Pijnlijk prachtig.
Afsluiter “The Bough Bends” is in een paar opzichten het broertje van de openingstrack.
Ook als ze alle zekerheden overboord gooien, maken ze bij Tinderssticks nog steeds beklijvend mooie albums.
Tindersticks heeft niets met de oppervlakkige datingapp Tinder te maken, maar zoekt daarentegen diepgang in delicate songs die je humeur van de dag in een vingerknip kunnen bepalen. De Britten draaien al mee sinds begin jaren negentig, maar aan relevantie hebben ze duidelijk nog niet ingeboet. Naar aanleiding van hun nieuwste studioalbum ‘No Treasure But Hope’ werd NTGent in - waar anders - Gent deze week tweemaal aangedaan. Ook wij zakten weg in de fluweelzachte, rode stoeltjes van de mooie concertzaal om de ervaren softies aan het werk te zien. Dat hun tijdloze hartenbrekerij zalen weet uit te verkopen, sprak meteen voor zich, al hadden we hen met iets meer schwung verwacht.
Zonder voorprogramma, allures of echte begroeting kwam Tindersticks het podium op dat al bezaaid lag met instrumenten. De klaarblijkelijke Voxaanbidders waren goed voorzien van materiaal en met minstens drie multi-instrumentalisten konden ze in elke song dat exacte toetsje en klankje voorzien - als er zo nu en dan aangeduid werd hoe dat pianogeluid veranderd moest worden dan toch. Het was bijna aandoenlijk hoe elk bandlid daar stond om zijn rol binnen het nummer te vervullen. De focus lag op finesse en een wonderlijke timing om het geheel tot z’n etherische statuut te tillen en het beheer over onze traanklieren over te nemen. Als kameleons speelden de bandleden telkens niets meer en niets minder dan wat van hen verwacht werd. Nederig, en vooral de houding van muzikanten met een passie voor het vak.
Door die focus op het creëren van een lieflijke sfeer vol subtiliteiten duurde het welgeteld een uur en veertig minuten vooraleer we meer dan een korte, geroutineerde ‘thank you’ te horen kregen tussen de nummers door. Tindersticks gaf de voorkeur aan het onderhouden van de dynamiek van de set; elke zet leek dan ook nauwgezet gewikt en gewogen. Alles vloeide voort uit elkaar en maakte het ganse concert een geslaagde balansoefening. Tegelijk vormde dat duidelijk overpeinsde aspect onze grootste bezorgdheid. Er resteerde weinig tot geen ruimte voor spontaniteit, en ook al zijn de stukken an sich simpelweg schoon, toch voelde het af en toe allemaal als een mechanische, wak geworden versie van iets wat vele jaren terug had kunnen inslaan als een bom.
Het feit dat zanger Stuart Staples daarentegen de pathetiek zelve leek en zich zonder onderbreking in zijn emotionele toestand wentelde, hielp niet om ons mee te krijgen. Integendeel, het maakte het contrast tussen opgeblonken routine en gevoelsmatig subtiliteiten-Stratego enkel zichtbaarder. Daarenboven viel de artistieke vrijheid om er soms zomaar wat op los te zingen niet altijd in goede aarde. Het is onbetwistbaar dat dit rauwe stemgeluid deel uitmaakt van Tindersticks’ algehele sfeerbad en bijzondere troeven uitspeelt, maar dat nam niet weg dat gefronste wenkbrauwen een keer of vier onafwendbaar waren.
Nu eens te slordig en dan weer te afgelikt; misschien zijn we te streng voor deze oude rotten.
Want hoe dan ook, Tindersticks’ set was verschrikkelijk genietbaar en dat was tenslotte waar iedereen voor gekomen was. De band benutte hun jarenlange ervaring in het vinden van onze gevoelige snaar en als je je gewoon liet meeslepen, smolten alle zorgen, mogelijkheden tot kritiek en efficiëntie voor de rest van de avond als sneeuw voor de zon.
We glimlachten onszelf murw met de heerlijke muziek die alle aanwezigen zonder uitzondering de stempel van softie opdrukte. Het was allemaal zo zacht, zelfs wanneer er tempo of een kleine stijlbreuk bij kwamen kijken. De lieflijke toon, de vele instrumentenwissels ten voordele van de telkens lichtjes andere sfeer van iedere song, het leukste gebruik van een triangel sinds lang en de totale afwezigheid van pretentie of sterallures zorgden er samen voor dat Tindersticks de NTGent terecht voor zich won.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Democrazy, Gent
Hun 20ste verjaardag vieren, en bijgevolg een bloeiende carrière, vertrokken Tindersticks recentelijk voor hun zoveelste tour, met een verplichte passage bij ons , om de goede band met ons land te versterken . Want het is vooral een kwestie van liefde en respect tussen het Belgische publiek en de band van Stuart Staples sinds de start. De groep is ons oneindig dankbaar, en heeft nooit een kans laten liggen om ons te bedanken met bijzondere prestaties.
Een avond ‘in het licht van de herinnering’, hangend aan de lippen van Chronos, de melodieën meefluitend terwijl de herinneringen passeren op het scherm. Met een beetje nostalgie natuurlijk, maar met een voor de hand liggende conclusie: de vriendschap verbetert door de jaren en hun tijdloze muziek heeft geen last van de tand des tijds.
Een kleine terugblik om zich dan op de toekomst te gooien.
Samen met hun oeuvre, en de solo zijsprongetjes, neemt Stuart ons bij de hand en overloopt hij de voorbije 20 jaar. Dit zorgt voor een set in 2 afzonderlijke delen.
We kunnen comfortabel kijken naar de Tindersticks’ teletijdmachine en zijn klaar voor een totale overgave.
Het concert opent met “Tricklin”, een eerste stop van de jaren 2000; hierbij komt de stem, door de effects van de verschillende echo’s, de sensuele stem van de zanger heel mooi door. Vervolgens krijgt “Marseilles Sunshine” een plaatsje onder de zon, (een bewolkte zon ), met z’n prachtig solostukje. Het optreden gedijt rustig verder tot aan de pauze, en we sluiten met een bevend hart af met “Dancing”. De setlist ( zie hieronder ) werd verkort tot verbazing van enkele bandleden.
Het 2e deel vangt aan met “Sometimes it hurts”, een weg wordt geplaveid langs pastelachtige landschappen, in een roes doordrongen van een sound , die naar z’n top wordt gebracht. Een hoogtepunt van hun kunnen! Staples onthult z’n talent om de liedjes nog mooier te maken op een onherkenbare manier. “Another Night In” wordt ten berde gebracht en dat geeft meer omvang aan de sound . Hier komt het uitgebreide combo ideaal aan bod met de weelderige arrangementen …Het publiek geniet en rilt vanaf de eerste noten gespeeld op de cello gevolgd door een opwaartse spiraal die de groep in de hemel bracht, waar kopers en strijkers elkaar omarmen met ingehouden tranen.
We blijven gekluisterd in onze zetel. De groep blijft wat hangen bij zijn laatste album ‘The Something Rain’, ( het laatste als we ‘Across Six Leap Years’ uitsluiten en uitgebracht dit jaar, met sommige heruitgebrachte titels , die men ook terugvindt op de soundtrack van de film ‘Les Salauds’, een laatste samenwerking met de productieve filmmaker Claire Denis ), verder “City Sickness” en vervolmaakt onze wandeling in de mist van “My Oblivion”.
De encore was verwacht . De stem van de zanger (Staples , de gehele avond al relatief diskreet), neemt meer omvang en hij zet het duet “Travelling Light” in , een mooie samenvatting van deze avond.
Op de vraag “Can WeStart Again”, antwoorden we unaniem ja, terwijl “Sister” de avond afsluit. Een sprong in het prachtig universum verdeeld in 2 decennia.
Onder een daverend applaus, gepaard gaand met staande ovatie, verlaten Stuart en de zijnen het podium met een brede lach. “We gaan naar huis, en beginnen al aan morgen, zodat gisteren nog niet gedaan is”.
Setlist:
Tricklin (Can Our Love)
Marseilles Sunshine (Lucky Dog Recordings, stuart solo project)
A Night So Still (The Something Rain)
Hushabye Mountain (Dick Van Dyke Cover from Songs For The Young At Heart, Stuart Side project)
Come Feel The Sun (The Hungry Saw)
She’s Gone (II)
Dancing (Curtains)
Friday Night (7”) Non interprétée
The Organist Entertains (The Hungry Saw) non interpretée
Sometimes It Hurts (Waiting For The Moon)
Iif You’Re Looking For A Way Out (Simple Pleasures)
Another Night In (Curtains)
Show Me Everything (The Something Rain)
This Fire Of Autumn (The Something Rain)
City Sickness (I)
My Oblivion (Waiting For The Moon)
Sleepy Song (II)
Say Goodbye To The City (Waiting For The Moon)
A Night In (II)
I Know That Loving (Simple Pleasure)
Slipping Shoes (The Something Rain) Non interprétée
What Are You Fighting For? (7”)
Travelling Light (II)
Can We Start Again? (Simple Pleasure)
My Sister (II)
Akim Serar – vertaling Gerrit Van de Vijver
Organisatie: Live Nation ism Botanique, Brussel
Het is 20 jaar geleden dat Tindersticks hun eerste album op de wereld loslieten en om dat te vieren organiseren ze binnenkort een tournee langs enkele grote Europese zalen. Maar eerst kwamen ze nog naar de Vooruit met een uniek concept. Fans konden enkel een ticket kopen waarmee ze niet alleen toegang kregen tot een intiem, akoestisch optreden van de band, maar ook het boek ‘Singing Skies’ ontvingen, waarin frontman Stuart A. Staples zijn teksten heeft neergeschreven. Daarnaast kon men met het ticket ook de tentoonstelling van de vrouw van Staples, Suzanne Osborne bezoeken, die gedurende een jaar elke dag een schilderij maakte van de lucht. En wij maar denken dat koppelverkoop bij wet verboden is!
Ondanks de relatief hoge ticketprijs was de zaal helemaal uitverkocht. Omdat we onze meegesmokkelde fles whisky niet durfden open te maken, kochten we maar wat pilsjes aan om in de juiste sfeer te geraken. Een goede ‘single malt’ lijkt ons echter de ideale drank om te degusteren tijdens een luistersessie Tindersticks. De muziek van de band klinkt warm en jazzy, en stelt je meteen op je gemak. De mooie, rustige melodieën en mompelende bariton van Staples klinken huiselijk en vredig, zelfs je zure grootmoeder zou de nummers van de groep wellicht appreciëren.
De grote kracht van Tindersticks is tegelijkertijd echter ook hun grootste zwakte. De lijn tussen innemend mooi en ronduit saai is vaak flinterdun, en het hangt er maar net vanaf in welke mood je je bevindt. Het moet gezegd worden dat de band wel zeer traag van start ging. Als je goed luisterde , hoorde je wel dat er enkele emotionele pareltjes tussenzaten, maar over het algemeen lag het tempo van de eerste helft van het optreden toch net iets te laag om te blijven boeien.
Dat Staples tussen de nummers door enkele onverstaanbare dingen mompelde, was ook niet bevorderlijk om bij de les te blijven. Op een bepaald moment kreeg de zanger zelf een krop in de keel, waardoor hij gedurende een tweetal minuten een hoestaanval kreeg, en het nummer noodgedwongen onderbroken moest worden.
Daarna ging het niveau van de songs gelukkig iets de hoogte in en viel er regelmatig te genieten van de intelligent ingekleurde kamermuziek. De band koos resoluut voor ouder werk en van hun laatste album ‘The Something Rain’ speelden ze enkel “Fire of Autumn”. De urgentie van de albumversie was echter verdwenen, en we kregen een zeer kale versie te horen.
Hoogtepunt was de avond was een onuitgegeven song die Staples geschreven had toen de band op splitten stond (dat denken we toch gehoord te hebben in zijn gemompel). Een emotioneel momentje dat ervoor zorgde dat het concert wat minder routineus overkwam.
De band maakt nu al twintig jaar aan een stuk kwalitatieve muziek en daar kan je alleen maar respect voor opbrengen. Na het concert bleven we echter wat op twee gedachten hinken. Langs de ene kant hadden we zeker in de laatste helft wel pakkende en mooie songs gehoord, maar anderzijds lukte het niet altijd om met ons hoofd bij de muziek te blijven. Zeker op vrijdagavond heeft deze jonge kerel wel eens zin om de ledematen te bewegen. Niet voor niets zat de zaal vooral vol met dertigplussers.
Organisatie: Vooruit, Gent (ikv Vooruit100)
Tindersticks weet zichzelf steeds uit te vinden , want opnieuw horen we een reeks romantische, bitterzoete luistersongs , onder de typische ‘crooner’, raspende, zalvende stem van Stuart Staples.
De songs klinken broeierig , intens spannend en zitten ingenieus in elkaar. Emotioneel geladen materiaal dus.
Al meteen worden we verrast met een negen minuten “Chocolate” , gekenmerkt van een repetitieve structuur , spaarzame toetsen en piano, aangevuld in het tweede stuk met blazers en drums, en parlando voorgedragen door groepslid Boultner.
Binnen hun ‘vaudeville’ klinken ze uitermate gevarieerd en kan er naast het melancholieke, dramatische materiaal zelfs een lichte swing van af als op “Slippin’ shoes”. Muzikaal valt alles op z’n plaats , klinken de songs rustig , aangenaam, sfeervol , filmisch, is er de repetitieve basis , bouwen ze op , zwellen aan , en kunnen ze iets breder zijn.
‘The something rain ‘ is een sterke Tindersticks plaat!
De lente hing in de Brugse lucht, maar binnen in het Concertgebouw klonk die avond muziek waarin de herfst maar geen afscheid wou nemen. De solo uitstapjes van zanger Stuart A. Staples, gevolgd door enkele personeelswissels, hadden sommigen nochtans doen twijfelen aan de toekomstperspectieven van Tindersticks. Maar al vanaf opener “If You’re Looking For A Way Out” kon iedereen opgelucht ademhalen: live hebben deze stijlvolle muzikanten nog altijd niets ingeboet aan ingetogen ‘pop noir finesse’ en ook de bariton van frontman Staples leek sensueler dan ooit te klinken.
Het kwintet uit Nottingham speelde die avond geen ‘greatest hits’ show, wel veel nieuwe nummers die stuk voor stuk illustreerden dat ze met hun jongste album ‘The Something Rain’ opnieuw een pareltje toevoegen aan hun rijk gevulde, melancholische oeuvre. Hoopgevend dat een band ook na negen studioplaten kan blijven boeien en een schare trouwe fans inspireren!
Door het subtiele samenspel van orgel, gitaar, bas en drum, die eerder gestreeld werd dan gemept, broeide onderhuids een jazzy sfeertje tijdens “Come Inside”. De uitnodigende nachttrompet op het eind van het nummer deed iedereen overstag gaan om aan te kloppen voor zoveel behaaglijkheid.
Ook “Chocolate”, de opener uit het nieuwe album waarop toetsenist David Boulter een ranzig relatieverhaaltje debiteerde, klokte af op meer dan tien minuten maar verveelde geen seconde.
Wie trouwens beweert dat Tindersticks uitsluitend verzwelgt in deprimerende tristesse is ofwel van kwade wil of mag zich dringend een paar nieuwe oren aanschaffen. Het donkere kantje blijft steeds aanwezig, maar subtiele schakeringen verrijkten de sound van het gezelschap. Op “This Fire Of Autumn” bijvoorbeeld, dat met een licht funky gitaartje enige dans lust los bracht in de zaal, of op “Slippin’ Shoes” waarin zelfs een reggae geurtje op te snuiven viel.
Het bezwerende, door een blazer aan flarden gereten “Frozen”, ook al uit de nieuwe plaat, bleek de ruggengraat van de set, waarin ook “Psychosis” (uit het ‘Waiting For The Moon’ album) als vanouds knipoogde naar The Velvet Underground en Yo La Tengo.
Toch was dit optreden niet geheel vrij van kleine minpuntjes. Al leent de muziek van Tindersticks zich niet echt tot luchtige intermezzo’s, iets meer interactie zou de afstandelijkheid met het publiek in het ruim bemeten Concertgebouw verkleind hebben. Bovendien gaven ze er inclusief twee bisrondes al na anderhalf uur de brui aan. Vanuit onze comfortabele fauteuils hadden we een half uurtje extra nochtans enorm geapprecieerd.
Al was het laatste bisnummer “Medicine” er wel eentje dat we iedereen willen voorschrijven en dat een uiterst aangename bijwerking had op ons gemoed.
Tindersticks, het blijft een verslaving waarvan het ondanks medicijnen moeilijk afkicken is.
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Het Paleis voor Schone Kunsten gooide de deuren open voor een uniek optreden in het kader van het Brussels Film Festival. Het Britse Tindersticks bracht live de muziek die ze de voorbije jaren componeerden voor maar liefst zes films van de Franse regisseuse Claire Denis. De indrukwekkende Henry Le Boeufzaal was verre van uitverkocht hetgeen eigenlijk zonde is want zowel liefhebbers van de betere hedendaagse muziek (die Tindersticks ontegensprekelijk brengt) als liefhebbers van klassiek en cinefielen kwamen er donderdag uitgebreid aan hun trekken.
De acht muzikanten namen plaats voor een gigantisch scherm waarop de ganse avond een knap gemonteerde selectie getoond werd van de bewuste films. Er was slechts zelden gelegenheid tot applaus – laat staan gejuich - aangezien men tussen de muzikale stukken door beelden met dialogen liet verderlopen.
Pas na een half uurtje mochten de handen voor een eerste keer op elkaar nadat Stuart A. Staples - tot opluchting van ’s mans fans - eindelijk zijn stem had laten horen. Een tweede applaus-pauze werd ingelast na “Trouble every day”, het pareltje dat als titelnummer prijkt op de soundtrack bij de gelijknamige film.
Meteen erna verdween de gelukzalige glimlach op het gezicht van een groot deel van het publiek want het toen getoonde fragment maakte duidelijk dat de huidige Twilight-franchise in de verste verte niet kan tippen aan de standaard die Claire Denis tien jaar geleden stelde voor de hedendaagse vampierenfilms. Koude rillingen liepen over de rug bij het aanschouwen van de huiveringwekkende beelden ondersteund door de trouwens perfect uitgevoerde muziek.
Na een zoveelste bloedmooi klassiek stuk (waarvan we u helaas de titel schuldig moeten blijven want de onlangs in een 5 CD-box gebundelde soundtracks zijn ons totnogtoe te weinig bekend om op alles een naam te kunnen plakken) bedankte Staples het publiek voor de jarenlange steun en inspiratie alvorens het immer aangrijpende “Tiny tears” aan te heffen. Deze Tindersticks-klassieker prijkt op de tracklist van hun tweede titelloze album vlak na “My sister” en het is net dat laatste nummer dat Claire Denis ertoe bracht om de uitmuntende samenwerking aan te vatten. De cirkel was dus rond en na een laatste instrumentaal nummer viel dan ook het doek over een geslaagde avond.
Af en toe verliet een enkeling vroegtijdig de zaal, waarschijnlijk omdat ze zich aan een regulier Tindersticks-concert (en dan vooral het karakteristieke gebrom van hun frontman) verwacht hadden. Quod non! Niet dat deze groep zich normaliter beperkt tot het voor rockgroepen gebruikelijke instrumentarium (gitaar, bas en drum). Zowel op plaat als live lassen ze steeds sfeervolle intermezzo’s in waardoor hun werk altijd al als filmisch omschreven werd.
Meer dan ooit maakten ze donderdagavond echter duidelijk dat ze vooral om hun merites als componisten en muzikanten gewaardeerd willen worden. Vibrafoon, cello, viool, trompet en saxofoon kregen hierbij een erg prominente rol toebedeeld. Samen met de beklijvende beelden leidden ze tot een optreden waar we nog lang van zullen nagenieten…..of toch minstens tot we binnenkort diep in de modder van één of andere festivalweide gezakt zijn. Het moet immers niet alle dagen een statig decor zijn, nietwaar?
Organisatie: Bozar, Brussel (ikv Brussels Film Festival)
In navolging van de vorige cd ‘The hungry saw’, die de reünie van Tindersticks inluidde, verschijnt er nu twee jaar later ‘Falling down a mountain’. We horen tien heerlijke, boeiende, romantische luistersongs, onder de typische ‘crooner’, raspende, zalvende stem van Stuart Stapels. De songs klinken broeierig en intens spannend … de opener en titelsong van de cd geeft alvast de toon, wat verder gezet wordt op “No place so alone”, “Factory girls” en “She rode me down”, dat zelfs wordt overstelpt met flutes. “Harmony around my table” en “Black smoke” zijn de meest krachtige nummers. Het ballad en melancholie gehalte is te vinden op “Keep you beautiful” en het in duet gezongen “Peanuts”.
De Tindersticks nummers blijven gedrenkt in smachtende soul en retro en krijgen diepgang en kleur door toevoeging van piano, toetsen, blazers en strijkers. Het filmische “Piano music” besluit de lieflijke, afwisselende plaat!
Het Britse Tindersticks stond vijf jaar op non actief. Na de solo uitstap van Staples kwam een nakende reünie met twee leden van het eerste uur Fraser/Boulter. Ze kwamen tot de release van de nieuew plaat ‘The hungry saw’, die directer en minder orkestraal klonk, maar de heerlijke, romantische pop, in smachtende soul en retro gedrenkt, behield, onder die typische ‘crooner’ grauwe baritonzang van Staples. Zalvende melancholie van fijnzinnig en zorgvuldig uitgekiend materiaal.
Ze zijn een graag geziene band in ons landje , want naast les Nuits Bota en Pukkelpop (waar ze af te rekenen hadden met de pletwals van Metallica op de main stage) traden ze nu voor de derde keer aan. Net als bij de vorige concerten was Tindersticks terug een uitgebreid collectief, aangevuld met een blazer en een cellist, naast de traditionele instrumenten van gitaar, bas drums en toetsen.
Het filmische “Introduction” opende en de leden kwamen één voor één het podium op naar hun instrumenten die in een halve cirkel stonden opgesteld. Een warm sfeervol concert van ruim anderhalf uur speelden ze. Tindersticks worstelde zich doorheen de ganse ‘The hungry saw’ (incl de instrumentals!) en raapte een handvol schitterende oudjes op van ‘Tindersticks I & II’ en het in 2003 verschenen ‘Waiting for the moon’. Een set van adembenemende ingetogen pop, waarbij enkele nummers een krachtiger noot meekregen, wat een gepaste afwisseling betekende.
De band was hier duidelijk op z’n plaats in het Concertgebouw om hun schoonheidspop ten volle tot hun recht te laten komen.
Chronologisch stelden ze de eerste songs van de recente plaat voor na de introductie; de ‘one two threes’ en de jaknik van Staples gaven de aanzet. Een intieme set van “Yesterdays tomorrow”, “The flicker of a little girl”, “Come feel the sun” en “Otherside of the world”, aangevuld met de twee andere instrumentals “E-type” en “The organist entertains”. Ze vormden het eerste luik. Na “dying slowly” hadden “16 Summers “en “Say goodbye to the city” een krachtiger opbouw en werden mooi afgewisseld met de beklijvende, weemoedige pracht van “Sleepy why” en “She’s gone”, gedragen door een verloren gewaande pianotoets, cello en/of blazertune, naast het intense gitaarspel, de softe percussie en Staples unieke zang. “The hungry saw” bracht ons terug tot de dagdagelijkse realiteit, klonk snedig en vatte het tweede luik aan: na de ingetogen “Mother dear” en “All the love” volgde “Boobar, come back to me”, die zich in je geheugen nestelde door z’n broeierige opbouw en mindere orkestratie; tenslotte mocht “The turns we took” op overtuigende wijze de warme set besluiten.
Onvoorstelbare pracht, die telkens kon rekenen op een sterk onthaal. Een uitgebreide bis werd eraan gekoppeld door de heren: “My sister” werd een Xmas verhaal door de sobere begeleiding en Staples grauwe praatzang; hij zette een danspas in op het oude “Her” en kon met songs als “My oblivion”, “No man” en een herwerkte “The not knowing” op melodica en cello het gemoedelijke concert definitief beëindigen.
Het was (weer) aangenaam vertoeven in het gezelschap van Tindersticks; ze lieten menig kerstlichtje branden en bleven sterk overeind met de directe aanpak.
Het duo Jakob Bellens/Anders Mathiasen onder Murder verraste ook al met hun integere pop. Gezeten op twee barkrukken, begeleid door een emotievol klinkende akoestische gitaar refereerden ze nauw aan de ‘60’s van Simon & Garfunkel en speelden een dromerige set van een handvol songs, gelinkt aan de new acoustic movement van Turin Brakes en Kings Of Convenience, en gedragen door een heldere zang. De Deense support kon evenzeer rekenen op heel wat belangstelling.
Organisatie: Cactus Club ism Concertgebouw, Brugge
Het Britse Tindersticks stond vijf jaar op non actief. De solo uitstap ‘Leaving Songs’ van zanger/songschrijver Stuart Staples met leden Neil Fraser en David Boulter was een half geslaagd succes. Een reünie met deze twee kon niet uitblijven.
Resultaat is een homogene plaat van heerlijke, adembenemende romantische pop, in smachtende soul en retro gedrenkt, onder die typische ‘crooner’ zang (grauwe baritonzang) van Staples. De luisteraar wordt ondergedompeld in die zalvende melancholie van fijnzinnig en zorgvuldig uitgekiend materiaal, als ”Yesterdays tomorrow”, “The other side of the world” en “The turns we took”, ondersteund door toetsen, blazers en strijkers. De plaat heeft drie instrumentale tussendoortjes (“Introduction”, “E-Type” en “The organist entertains”).
”Boobar come back to me” en de titelsong hebben de sterkste hitpotentie en behoren tot het sterkste wat Tindersticks maar kon uitbrengen. ‘The Hungry Saw’ was het wachten waard.
Nederlands 
Français 
