Zoals we het van deze krachtige band gewoon zijn, trekt Torche een massieve wall of sound op en daaronder leggen ze deskundig een stel prachtsongs. We kennen de formule onderhand wel, maar toch blijven ze er ons mee verrassen. Het beukt, het dreunt en het bonst dat het geen naam heeft. De gitaren gaan geweldig tekeer op opener “Annihilation Affair” waarin na een tijdje alles openbarst via een instortende muur van feedback geraas, we zijn meteen wakker. Verder is de moordriff die het machtige “Minions” voortstuwt uit geen enkel brein nog weg te branden, een bulldozer van een song is dat. En zo gaat het stevig door, met het gaspedaal nog wat meer ingedrukt op “Loose Men” en “Blasted”. Log en bijzonder heavy zijn “No Servants” en “Believe It” en helemaal overdonderend is afsluiter “Restarter” die 8 minuten aan een stuk geniaal door raast.
Torche klinkt wederom bijzonder heavy op ‘Restarter’, een loodzwaar maar tegelijkertijd dynamisch album die als waardige opvolger van die andere krachtbommen ‘Meanderthal’ en ‘Harmonicraft’ mag beschouwd worden.
Torche speelt op 21/05 in Trix Club (samen met de doomveteranen Pentagram), onder de vlag van Heartbreaktunes,  een organisatie waar ze een neus hebben voor het betere sloopwerk.

Deze avond opnieuw een bezoekje aan Magasin 4 in Brussel. Het kan niet genoeg herhaald worden wat een fantastische zaal en schitterende alternatieve programmatie ze aanbieden!

Vanavond was de productie ism Heartbreaktunes. Deze organisatie lijkt wel omnipresent in het Vlaamse muzieklandschap. Ze kunnen vergeleken worden met de Live Nation van de hardere muziek (zonder verkeerde bijbedoelingen). Ook voor hen neem ik mijn hoed af.

Vanavond presenteren er zich 3 groepen. Hangman’s Chair dient zich als eerste aan. Deze vierkoppige Franse band schotelt zompige stonerrock voor, die echter vrij mainstream klinkt. Met momenten lijken ze het (volgens sommigen zeer terecht) ter ziele gegane genre van de nu-metal te raken. Vooral de cleane stem van de zanger doet mij aan veel bands tegelijk denken. Er kwam zelfs heel even een Soundgarden gevoel over mij. Ook een vleugje sludge mag ontbrak niet. Hoewel dit alles klinkt als een veelbelovende combinatie valt het optreden toch wat tegen. Muzikaal is er niets op te merken aan hun sound en spel. Maar het geheel klinkt te routineus, te banaal, te zoutloos. Iets meer uit de band springen en wat meer experimenteren zou zeker mogen. Na een korte set blijven we op onze honger zitten.

Castles is een Belgische groep met een Britse zanger, die zich overigens in perfect Frans weet te bedienen wanneer hij de PA nog wat moet bijstellen. Hij wordt bijgestaan door een bassist en een drummer. De eerste nummers die we te horen krijgen klinken veelbelovend. Een mix van metal en punk (vooral door de stem van de zanger), met ongelofelijk veel variatie, die geen platgetreden paden wil bewandelen. Het enthousiasme straalt van hen af, op het publiek dat enthousiast reageert. De zanger blaast, schuimbekt, fluimt,… als een ketter en lijkt de zaal volledig plat te spelen. Maar de eerste nummers blijken hun beste nummers te zijn. Nadien gaat het bergaf en klinkt alles wat cliché. De band laat dat echter niet aan hun hart komen en blijven met een benijdenswaardige gedrevenheid alles geven. Chapeau hiervoor. De band heeft potentieel genoeg. Indien de lijn van de eerste nummers kan worden doorgetrokken worden naar een volledige set, wil ik zeker nog eens gaan kijken.

De headliner deze avond heet Torche. Hierop heeft duidelijk heel de zaal gewacht, want al voor het optreden is de spanning te snijden. Volledig terecht zou blijken. Want Torche speelde een fenomenale set. Voor mij was deze groep een groot vraagteken vóór dit optreden. Een zanger die het live beter doet dan op cd, zo hebben we er nog niet veel tegen gekomen. Torche brengt een mengelmoes van verschillende genres waaronder metal, rock, stoner, sludge en heel in de verte zelfs soms een beetje folk. Dit alles zonder hun sound te verliezen of als een onsamenhangend zootje over te komen. Respect! Waar in het begin van de set de oren nog even gespaard werden, werd op het einde van de set de zware hamer boven gehaald om iedereen headbangend de nacht in te sturen. Alle toeschouwers eten uit hun hand en heel de zaal wordt meegezogen in wereld van Torche.
Wanneer de set eindigt lijkt het wel alsof ze net begonnen zijn en dat is altijd een goed teken. Aan bisnummers doen ze blijkbaar niet, ondanks dat de volledige zaal maar wat graag nog wat verder had genoten.

En zo komt de ‘zware’ avond tot een eind. Torche regeerde met vlag en wimpel in Magasin 4 en mogen voor mijn part ieder jaar naar Brussel komen.

Organisatie: Magasin 4 (ism Heartbreaktunes), Brussel

Hangman’s Chair, Castles en Torche