De Britse Toyah Willcox was in de jaren ’80 één van die Britse artiestes die ergens tussen de pop en new wave zat, een beetje als Kim Wilde na haar. Niet de bekendste naam in onze Lage Landen, maar ze leverde met haar band Toyah toch een paar verdienstelijke albums af. In 1981 scoorde de band in de UK met 'It's a Mystery' en 'I Want to be Free'. We waren haar hier al lang uit het oog verloren toen ze in volle coronacrisis opdook in Youtube-filmpjes met haar echtgenoot Robert Fripp, de gitarist van King Crimson. Ze namen in hun keuken samen covers op van popklassiekers als “Enter Sandman” van Metallica, “Sweet Dreams” van de Eurythmics, “Love In An Elevator”, “Sharp Dressed Man”, ... Als je ziet welke van die video’s het populairst zijn, weet je meteen ook dat het niet altijd voor de puike cover is, maar soms ook voor andere troeven die Mevrouw Willcox in de strijd gooit.
Maar we wijken af. Toyah heeft een nieuw album uit en dat is een heel goed album geworden. De songs werden geschreven door Willcox en Simon Darlow, die ook in de jaren ’80-bezetting van Toyah zat. Het spectrum gaat van glamrock (op “Zoom Zoom”) tot synthpop (“Barefoot On Mars”) en de composities zijn ouderwets degelijk, met interessante intro’s, knappe melodieën en arrangementen en ook de lyrics houden steek. Verwacht wel geen grote emoties of filosofische bespiegelingen, maar er zit muzikaal en in de lyrics alvast meer vlees aan het been dan bij menig nieuwe popartiest(e). Fripp speelt gitaar en dat is bij momenten fantastisch. Je wordt niet gitarist bij King Crimson omdat je ‘een beetje’ gitaar kan spelen.
De songs die het snelst kunnen overtuigen, zijn “Levitate”, “Space Dance”, “Kill The Rage” en “Rhythm In My House”. “Summer Of Love” is dan weer net iets te cheesy in de lyrics en arrangementen.
Voor veel Belgische muziekliefhebbers zal Toyah vandaag een ontdekking zijn. Check zeker haar oude werk (bv. album ‘The Anthem’), maar geef dan ook dit album zeker een kans.
https://www.youtube.com/watch?v=yF84u5PmloU
Dirty Toy Company komt uit Vlaams-Brabant en brengt ons old-school hardrock. Denk aan Guns ’n Roses, Mötley Crüe en Bon Jovi. De band, die pas sinds kort een vijfde bandlid heeft, bracht zopas een EP uit bij Cyran Records.
De EP ‘Stand And Fight’ telt vier songs. Openingsnummer is de potige titeltrack “Stand And Fight”. Dit is meteen het meest rauwe nummer van de vier, met onderhuids een militante punk/hardcore-vibe. Met die pompende, rollende baslijnen zit deze track het dichtste tegen metal aan. Helemaal op het einde komt zelfs een grunt langs. “Over The Horizon” is in de lyrics een opeenstapeling van clichés over onderweg zijn. Maar dat buiten beschouwing gelaten is het een compacte, snedige track.
“Nebula” is een moeilijke. Hier geen clichés, eerder het omgekeerde. Maar of de gemiddelde hardrocker zich iets kan voorstellen bij “I’ll take you to the Nebula”, is nog maar de vraag. Een mooie intro overigens die openlijk hint naar “Paradise City” van Guns ’n Roses, terwijl de rest van de song eerder leunt op Bon Jovi en Aerosmith. Hier valt ook op dat de zanger wat moeite heeft om te overtuigen als het totaalvolume van de band niet op volle kracht staat.
“I Hear The Wind” is misschien wel het beste nummer van deze EP. In het eerste deel komt er tongbrekend veel tekst langs, maar in de tweede helft kan er – eindelijk – instrumentaal ongeremd en vermoedelijk wijdbeens gesoleerd worden.
Hardrock is wereldwijd en ook in Vlaanderen aan een revival bezig. Deze Dirty Toy Company is één van onze troeven voor de toekomst. Als ze hun tijd nemen om dat eerste volledige album op te nemen, wordt dat vast een knaller.
Een dik half jaar geleden waren wij nog uiterst positief over ‘Clarietta’, het debuutalbum van Charlie Boyer & The Voyeurs. Voorzichtig durfden wij deze talentvolle band vergelijken met jonge Strokes en Televison.
Helaas klonk de band live nog niet zo overtuigend. Het vijftal zat zowel qua sound als qua imago in een retro badje (iets te veel zwart-wit fotootjes bekeken van sixties iconen The Velvet Underground, met uitzondering van de bassist die zich eerder heeft verdiept in een teletubbies fotoboek) maar in de Centrale maakten ze geen onvergetelijke indruk en misten ze duidelijk wat overredingskracht, alsof ze zich zelf afvroegen of ze wel de juiste richting uitgingen. Toch hoorden wij geregeld flarden van talent en scherpe songs, vooral naar het einde van hun setje toe, waardoor wij de jongens het voordeel van de twijfel gaven.
Bij Toy konden we van het omgekeerde gewagen. De plaat ‘Join The Dots’ heeft ons niet echt van onze sokkel geblazen, maar live was het een stuk krachtiger, verbetener en grimmiger. De sfeer die zij beoogden op hun tweede plaat ‘Join The Dots’ bleken ze op het podium pas effectief te kunnen bereiken.
Met verslavende tracks als “Fall out of love” en “Join The Dots” begaf Toy zich met succes in het territorium van Spaceman 3, Ride, The Jesus & Mary Chain, The Warlocks, Spiritualized en zelfs heel even Hawkwind. Dit bleek Toy op zijn sterkst, met songs die op kousenvoeten openden om dan met alle knoppen open in een gutsende Krautrock-finale uit te monden. We zeggen ‘Krautrock’ omdat wij heir meermaals aan Can en Neu! moesten denken. En misschien ook omdat wij ons gewillig lieten bedwelmen door dat aangename retro keyboard die toch wel een prominente rol speelde in hun totaalsound.
Psychedelica, retro, shoegaze en krautrock zijn weer volop in dezer dagen en Toy maakte daar handig gebruik van. De band wist dit alles perfect -en zonder overdaad- te integreren in een bedwelmende sound die op het podium nog veel sterker voor de dag kwam dan op hun platen.
De zoveelste nieuwe hype die van over ket kanaal komt aangevaren, maar wij zijn deze keer ook overtuigd.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/toy-05-03-2014/
Organisatie: Democrazy, Gent
Toy + Charlie Boyer & The Voyeurs
Het Britse Toy grossiert in de ‘90s shoegaze van een band als Ride en koppelt het aan de psychedelische gitaarpop van een Tame Impala . Het levert een reeks afwisselende songs op van lange psychedelische trips en kortere popnummers .
“Conductor”, “Fall out of love”, “Endlessly” en de titelsong houden je vast en hebben een bezwerend ritmiek. Heerlijk genietbare nostalgische trips.
De kortere tracks zijn dromerig en sfeervoller. Ze zitten goed in elkaar , zijn minder omgeven van effects en hebben hierdoor een mindere ‘fond’ . We hebben het meer voor die muzikale trips, die ze ons voorschotelen! . Een goed album dus, maar ook niet dan dat!
Eat Your Toys is een trio uit het Franse Rennes dat in 2007 werd opgericht. De band, genoemd naar een nummer van de band Sloy, komt nu op de proppen met zijn eerste EP. Op ‘On the Ledge’ krijgen we vijf fijne nummers in iets minder dan twintig minuten. Het is zeer moeilijk om het trio in een vakje te plaatsen. De rockband haalt invloeden uit de sixties, garage- en punkrock om op andere momenten een zijstap te nemen naar meer pop en dance. Bovendien gebruikt Eat Your Toys heel wat ingrediënten die momenteel zeer populair zijn: stevige, overstuurde gitaren, een stuiterende bas die bij momenten overhelt naar harde disco en een zeer repetitieve stem ... We kunnen spontaan heel wat uiteenlopende bands voor de geest halen bij het beluisteren van de EP: Sonic Youth, Millionaire, Girls Against Boys, het Nirvana ten tijde van ‘In Utero’, maar daarnaast ook meer dansbare acts als Klaxons en Does it Offend you, Yeah?. Toch is geen enkele van al die invloeden dominant en weet Eat Your Toys zich een eigen smoel en een geluid te creëren. De vijf songs zijn bovendien ook gewoonweg sterke nummers, luister maar eens naar de noisy opener “Before the coming Blast”, het van een schitterende baslijn voorziene “Control” en de zeer rustige maar wondermooie afsluiter “Avalanche”. Het is halsstarrig uitkijken naar een full cd van de veelbelovende Fransen.
Nederlands 
Français 
