Achter Ultimate Painting hebben we het creatieve brein van het duo Jack Cooper (van Mazes) en James Hoare van Veronica Falls, die op korte tijd al bekoorden en overtuigden met twee platen . Ze blijven maar liedjes schrijven . Ze zijn nu toe aan hun derde op nog geen twee jaar tijd . De lekkere rammelpop van de eerste maakt meer en meer plaats voor subtiliteit en ingetogenheid. De gitaren worden omgeleid naar Wurlitzer/piano tunes in het materiaal . We krijgen een sfeervol , dromerig , melodieus album, verslavend inwerkende nummers met een repetitieve ritmiek en zalvende, aangename vocals . Een ‘midnight summerdream’ plaat , die aanklopt bij de sound van Teenage Fanclub, Chills, Galaxie 500 en natuurlijk V.U. en Big star.
Live durven ze steviger te klinken en door de keys voelen we meer psychedelica. Tien mooie songs , die ons weten te raken en die nergens uit de bocht gaan!
Ultimate Painting is begonnen als bescheiden project van twee vrienden, Jack Cooper (van Mazes) en James Hoare van Veronica Falls. Het gaat zo gesmeerd tussen de twee dat zij op goed twee jaar tijd al drie platen uithebben. Met vier verschijnen ze on stage . De ene heeft alvast de looks van Thurston Moore. Ze vallen op door de korte broekspijpen , die net als hun materiaal kort gevat zijn . De introductie in het amicale zaaltje , de Witloof Bar, mocht er alvast zijn in een setje van nog geen uur …
Ze zijn ingebed in het wereldje van Parquet Courts en grasduinen in de vergaarbak van oerindies de VU , Feelies , Chills , Teenage Fanclub en de lofi rauwheid van Guided By Voices en Pavement . En die laatste ‘Dusk’ ademt een 60s laidback , een uitwuiven van de zomer en de invitatie naar een herfstig palet .
Een goed gevuld Witloof Bar ging mee in hun muzikale trip en genoot van het afwisselend materiaal dat heerlijk genietbaar , aangenaam , sfeervol was. Inderdaad , de recentste plaat werd voorop geplaatst en een strandgevoel ervaarden we op een “Bills” , “Song for Brian Jones” en “Monday morning , somewhere central” . Het twinkelgitaargepingel heb je meer op het ‘oudere’ materiaal , openers “Ultimate Painting” en “Rolling in the deep end” zijn net die lofi gitaarpareltjes met een fijne samenzang , die ons aan de groep verkochten . De opbouw is spannend , intrigerend . De sound rammelt een beetje, traag slepend of rockend , beheerst door een repetitieve ritmiek . Een dromerige groove , een relaxte vibe maakt zich meester in het materiaal. We worden op de golven van de zee meegevoerd, een wereld waar het lekker vertoeven is . Enkel op het eind ramden de vier door , wat de gedachte deed opborrelen dat het iets meer van dit mocht zijn …
Je hoort ons niet klagen, Ultimate Painting was goed; maar ook niet meer dan dat, los uit de pols klinkende indiepop die een verslavende werking had door de ritmes en grooves.
Organisatie: Botanique , Brussel
Die twee van Ultimate Painting houden we maar best in het oog . Die twee, Jack Cooper (van Mazes) en James Hoare van Veronica Falls, zitten goed ingebed in dat wereldje en de tien songs leunen nauw aan bij geestesgenoten Parquet Courts en refereren graag terug naar de oerindie van de V.U. , The Feelies en The Chills , de zweverigheid van Galaxie 500, Teenage Fanclub en de rauwheid van Guided By Voices, Pavement . Ze brengen nog op geen jaar tijd een tweede plaat uit , begonnen als een bescheiden project , maar nu toch wel uitgegroeid tot een prioriteit.
Net als de vorige Ultimate Painting hebben we hier lekker rammelende pop die een dromerige tune heeft, soms slepend , traag of die kan rocken , steevast beheerst door die repetitieve ritmiek .
Terug sterk en overtuigend, die verslavend werkende sferische, los uit de pols, rockende indie, iets tussen sixties California, seventies New-York en geworteld in de Britse oerpsychedelica . De twaalf songs , twee korte instrumentals incluis, sluit je maar best en snel in de armen ; om te koesteren dus!
We houden van die indie bands die lekker rammelende pop aanbieden . Ultimate Painting is een initiatief van Jack Cooper (van Mazes) en James Hoare van Veronica Falls . Ze zitten goed ingebed in dat wereldje en de tien songs leunen nauw aan bij geestesgenoten Parquet Courts en refereren graag terug naar de oerindie van de V.U. , The Feelies en The Chills , de zweverigheid van Galaxie 500 en de rauwheid van Guided By Voices, Pavement .
Op die manier hebben we van de twee Britten een reeks overtuigende songs die een dromerige tune hebben, soms slepend , traag of die kunnen rocken , steevast beheerst door die repetitieve ritmiek .”Central park Blues” , “Jane” , “She’s a bom” en de titelsong mag je alvast inlijsten.
Nederlands 
Français 
