Ultimate Painting is begonnen als bescheiden project van twee vrienden,  Jack Cooper (van Mazes) en James Hoare van Veronica Falls. Het gaat zo gesmeerd tussen de twee dat zij op goed twee jaar tijd al drie platen uithebben. Met vier verschijnen ze on stage . De ene heeft alvast de looks van  Thurston Moore.  Ze vallen op door de korte broekspijpen , die net als hun materiaal kort gevat zijn . De introductie in het amicale zaaltje , de Witloof Bar, mocht er alvast zijn in een setje van nog geen uur …

Ze zijn ingebed in het wereldje van Parquet Courts en grasduinen  in de vergaarbak van oerindies de VU , Feelies , Chills , Teenage Fanclub en de lofi rauwheid van Guided By Voices en Pavement . En die laatste ‘Dusk’ ademt een 60s laidback , een uitwuiven van de zomer en de invitatie naar een herfstig palet .
Een goed gevuld Witloof Bar ging mee in hun muzikale trip en genoot van het afwisselend materiaal dat heerlijk genietbaar , aangenaam , sfeervol was. Inderdaad , de recentste plaat werd voorop geplaatst en een strandgevoel ervaarden we op een “Bills” , “Song for Brian Jones” en “Monday morning , somewhere central” . Het twinkelgitaargepingel heb je meer op het ‘oudere’ materiaal , openers “Ultimate Painting” en “Rolling in the deep end” zijn net die lofi gitaarpareltjes met een fijne samenzang , die ons aan de groep verkochten . De opbouw is  spannend , intrigerend . De sound rammelt een beetje, traag slepend of rockend , beheerst door een repetitieve ritmiek . Een dromerige groove , een relaxte vibe maakt zich meester in het materiaal. We worden op de golven van de zee meegevoerd, een wereld waar het lekker vertoeven is . Enkel op het eind ramden de vier door , wat de gedachte deed opborrelen dat het iets meer van dit mocht zijn …

Je hoort ons niet klagen, Ultimate Painting was goed; maar ook niet meer dan dat, los uit de pols klinkende indiepop die een verslavende werking had door de ritmes en grooves. 

Organisatie: Botanique , Brussel