Sinds 2007 drukt Evil Invaders zijn stempel op de speed/thrash metal (in ons landje). Met hun titelloos debuut EP in 2013 bewezen ze reeds uit het goede hout gesneden te zijn, wat verder werd gezet op 'Pulse of Pleasure' in 2015. Met 'Feed me violence' (2017) stoten ze door tot de absolute Europese top in het metal wereldje. Nu is er 'Shattering Reflection', wat weer een nieuw hoofdstuk inluidt.
Ze kwamen die plaat onlangs voorstellen in een bomvolle Trix, Antwerpen. En overtuigden sterk! Evil Invaders - Helemaal klaar voor de wereldtop! (musiczine.net)
Openingsnummer “Hissing In Crescendo” luidt het begin in van een verschroeiende trip en een lekkere moshpit. Evil Invaders is blijven groeien, album na album, en bereikt nu een hoogtepunt. Technische perfectie in het genre .
Evil Invaders zorgt voor een totaalbeleving. Songs als “Die For Me” , “Deepest Black” voelen aan als een vlijmscherp mes , het geschreeuw van Joe klinkt zelfs melodieuzer dan ooit.
Er valt op deze schijf gewoon geen speld tussen te krijgen. Deze band heeft een klasse plaat uitgebracht waarbij ze hun sound hebben verfijnd, de ruwe kantjes zijn eraf zijn maar de rauwheid blijft. Live bliezen ze ons omver.
Hoogtepunten genoeg, o.m. het ruim zes minuten durende “Eternal Darkness”, pure thrash metal uit het begin van de jaren tachtig, bijvoorbeeld of de ballad “In deepest Black” die door merg en been gaat. “Forgotten Memories” is zelfs een emotionele waterval door verschroeiende solo's en de grauwe stem van Joe. “Die for me” start ingetogen en ontaardt in een wervelstorm. Sjiek.
Evil Invaders staat aan de poort van de international doorbraak met hun unieke sound. Wereldklasse.
Tracklist: Hissing In Crescendo - Die For Me - In Deepest Black - Sledgehammer Justice - Forgotten Memories - Realm of Shadows - Eternal Darkness - My World – Aeon - The Circle
Evil Invaders - Helemaal klaar voor de wereldtop!
Sinds 2017 drukt Evil Invaders zijn stempel op de speed/thrash metal (in ons landje). Met hun titelloos debuut EP in 2013 bewezen ze reeds uit het goede hout gesneden te zijn, wat verder werd gezet op 'Pulse of Pleasure' in 2015. Met 'Feed me violence' (2017) stoten ze door tot de absolute Europese top in het metal wereldje. Nu is er 'Shattering Reflection', wat weer een nieuw hoofdstuk inluidt. Ze kwamen die plaat nu voorstellen in een bomvolle Trix, Antwerpen. En overtuigden sterk!
Schizophrenia (***1/2) mocht de avond knallend openen. De band bracht recent zijn debuut uit 'Recollections Of The Insane' - na een EP in 2020 - en stond ietwat onwennig op het podium. De band had een beetje tijd nodig om op dreef te komen. Maar eens de motor aansloeg, en Schizophrenia aanvoelde dat ze het publiek meehadden, vlogen de gensters naar alle kanten en sprak de frontman de aanwezigen meer aan. Band met potentieel dus. Maar toch kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat de Trix iets te groot was voor hen.
Een wervelende finale, het publiek brulde de teksten mee. Vuurkracht en tonnen energie. Schizophrenia brengt een 'old school' versie van extreme metal!
Over tonnen ervaring beschikt Cyclone (*****). Deze legendarische thrash metal band uit Vilvoorde speelde midden jaren '80 al met Metallica, Overkill en Slayer. Met hun debuut ‘Brutal Destruction’ (Roadrunner) uitgebracht in 1986, drukten ze ook hun stempel op het metalgenre. Cyclone bewees vorig jaar nog op Alcatraz Metal Fest dat er na circa 35 jaar nog steeds geen sleet staat op deze band. Ze speelden een strakke set. Een wall of sound hoorden we! Wat een energie en mokerslagen.
Cyclone bewees in de jaren '80 al een band te zijn van uitzonderlijke kwaliteit. Ze gaan nog steeds wild tekeer. Ze blijven dus nog steeds sterk overtuigen. Met hun ervaring weten ze moeiteloos het publiek in te pakken, met enkele moshpits als gevolg …
Als je een volle festivalweide van Alcatraz Metal Fest in vuur en vlam kunt zetten, dan vormt een zaal als de Trix geen probleem. Evil Invaders (****) zet een show op, waarbij alles tot de puntjes is uitgewerkt, de lichteffecten, de vlammen op het podium en drummer Senne die achteraan hoog boven de rest uitsteekt. De ene vuurpijl na de andere schiet de band op de aanwezigen af.
De muzikanten zijn ware virtuozen, we krijgen technisch hoogstaand vernuft. Met het nieuwe album haalt de band andere bronnen aan buiten de speed/thrash metal. De donkere kantjes aan die plaat, de dreigende klanken en de vocals zijn sterk. Hun roots blijven behouden , maar de wendingen die ze nu aanhalen, zijn mooi, ook live. De nieuwe songs worden dan ook door de fans - aan de laaiend enthousiaste reacties te zien - met open armen ontvangen.
Frontman Joe is nog steeds die duivelse entertainer die met een demonische grijns je doet baden in het angstzweet. En hij heeft een ongelofelijk variërend stembereik. En verder muzikaal hitsende drums en een gitaar en een bas die door je lijf klieven.
De band mag zelfs tot twee keer terugkomen voor een bisronde, en zet een show neer van een kleine twee uur. Evil Invaders ging als een bulldozer tekeer. Het spelplezier was hier nog steeds aanwezig. Sjiek. Evil Invaders bewees klaar te zijn om de wereld te veroveren
Pics homepag @Franky Schutz (Dump Magazine)
Organisatie: Biebob ism Trix, Antwerpen
Evil Invaders - Je moet de kans krijgen, maar ze ook durven grijpen. Hard werken is het sleutelwoord tot succes
Evil Invaders timmert al van 2007 aan de weg, en is ondertussen uitgegroeid tot een absolute top band. We zagen de band live op Alcatraz Metal Fest.
Onze reporter schreef daarover: “Evil Invaders deed wat het altijd doet, het publiek omver blazen met hun agressieve, rechttoe-rechtaan attitude, muziek om duimen en vingers mee af te likken, allemaal gecombineerd in een ruw en old school jasje! Beide albums (‘Pulses of Pleasure’ en ‘Feed Me Violence’) zijn krakers, en dus werd door de aanwezigen volop mee gefeest tijdens een combinatie van deze albums, moshen en thrashen was verplicht, anders werd je volgens mij direct meegezogen in de vele moshpits. Ooooh, zo moet speed metal gebracht worden, met veel pit dedju!’’
Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen.
We hadden naderhand een fijn gesprek met bassist Joeri over de honger om live te spelen, en vooral ook over de toekomstplannen.
Toen ik jullie zag, bedacht ik dat ik jullie ooit (2011) live heb gezien in Mol en in de T-Klub Lokeren, en ik de band steeds zie groeien, groeien, groeien... Op het niveau dat jullie nu zitten, zijn jullie even goed dan gelijk welke internationale top thrash metal band. Zijn er nog groeimogelijkheden denk je?
Er zijn zeker nog groeimogelijkheden. Ons laatste album dateert van 2017, en zowel wij als de fans vinden het toch tijd om eindelijk eens iets nieuws uit te brengen. En tijdens die periode van corona hebben we wel degelijk een nieuwe plaat opgenomen, die in het voorjaar van 2022 zou moeten verschijnen. Als je me die vraag vorig jaar had gesteld, had ik geantwoord ‘we zullen wel zien’. Nu de plaat opgenomen is, op uitzondering van de mix, durf ik stellen, dit wordt onze beste plaat. De nummers zijn gewoon veel meer divers. Het is uiteraard nog steeds Evil Invaders, maar een heel ander niveau. Ik denk zelfs dat het bepaalde deuren gaat openen. Net omdat er zoveel onverwachte wendingen inzitten, waardoor mensen zeker zullen opkijken. We willen de oude fans zeker blijven bekoren, maar gaan bewust en andere kant uit dan de pure thrash metal van voorheen. Dus ja, er zijn zeker nog groeimogelijkheden dat zal die nieuwe plaat bewijzen. Ik ben heel benieuwd naar de reacties, maar ben er zeker van dat deze plaat een mijlpaal zal zijn voor de band.
Je maakt me heel benieuwd, want ik volg jullie al sinds 2009 of zo. Enig punt van kritiek was eigenlijk ook dat de set die jullie brachten veel gelijkenissen vertoont met deze uit 2017, ‘kritiek‘ is een groot woord, maar dat viel me wel op. Mee eens?
We hebben binnen de set oud en nieuw wat proberen combineren, maar het komt natuurlijk op hetzelfde neer. Het zijn dezelfde nummers, in een ander jasje gestopt. We snappen dat punt van kritiek ook, want denken het zelf ook. Hoe lang gaat het publiek dit nog willen zien? We waren ook verwonderd dat er , ondanks dat we circa dezelfde show deden als in 2017, er zoveel volk stond te kijken vandaag. Het publiek wil ons precies nog, ondanks het feit dat wij een beetje teren op die oudere nummers; Het was ons plan om die nieuwe plaat ook in 2020 uit te brengen, maar dat is om gekende reden dus ik het water gevallen. We hebben de release ook bewust uitgesteld tot 2022, omdat we niet wilden releasen als we beperkt waren om op te treden. Maar het zal dus zeker dan uitkomen..
Ik pik even op wat je zegt ‘er stond veel volk’ maar dat is meer dan gewoon staan. Ik ben bewust naar voor gekomen, en daarna achteraan. En ik zag een enthousiasme tot ver voorbij de PA, dat wil toch veel zeggen. Is het op dat vlak geen voordeel dat jullie in het buitenland hebben gestaan, waardoor meer publiek komt kijken? Doorgaans is dat het geval, een band die in het buitenland heeft gestaan krijgt pas dan in ons land meer appreciatie
We zijn , net zoals elke band, uiteraard ooit begonnen gewoon in eigen land iets uit te bouwen. En daar wil ik toch op in pikken. België heeft veel top bands, maar ik vind dat ze soms teveel in eigen land blijven, en dan beperk je uzelf toch erg. Zeker omdat ons land zo klein is. Uiteraard houden we van België, we hebben hier een geweldig publiek. Ik vind het gewoon belangrijk om net buiten de grenzen te gaan om België bij wijze van spreken op de kaart te zetten. Je leert daar trouwens veel uit, door die ervaring in het buitenland. Neem Carnation, die doen hetzelfde als wij en verleggen hun grenzen bewust naar het buitenland. Dat zorgt ook in eigen land voor een extra touch, zoals je aanhaalt, als je in het buitenland hebt gespeeld. Je moet natuurlijk de kans krijgen, maar je moet die kans ook durven grijpen. Want die tours die we hebben gedaan was geen vakantie of zo, en zelfs met enig risico. Als je vooruit wil gaan, moet je dat durven doen met vallen en opstaan. Want vanzelf gaat het niet. Want laat ons eerlijk zijn, je hebt vaak een job of een vrouw en kind, je neemt een risico als je dat doet. Je gaat op tour, zult er niet veel aan verdienen en optreden voor weinig volk. Op korte termijn heeft dat geen enkel voordeel. Maar als je iets wil bereiken moet je echt door die zure appel durven bijten. En dan is het zeker hard werken.
Rijk worden met muziek is in ons land uiteraard nog steeds onmogelijk?
Geld en rock-’n-roll zijn twee dingen dat gewoon niet samen gaan. Het is niet dat we er niets aan overhouden, integendeel. Ik ben van job boekhouder ik doe die job graag ook al is dat compleet iets anders. Je moet er een dosis geluk bij hebben om ook van je muziek iets over te houden aan toeren. Toeren is ook wachten op alles eigenlijk. Ik wil bijvoorbeeld in Amerika gaan toeren, we zijn daar bekend maar hebben daar geen faam dat zal sowieso niet gemakkelijk zijn, maar ik wil dat gewoon doen. Ook al zijn dat verschrikkelijke toestanden en is het geen gemakkelijk publiek vaak. Ik bedoel maar, je moet de kans krijgen maar ze ook durven grijpen en weten dat je daar financieel wellicht niet steenrijk van wordt, maar er wel iets aan overhoudt dat je nooit meer vergeet. Maar ik herhaal, het is niet zonder risico. Hard werken. Daar draait het om. Soms denken mensen dat het ons gewoon in de schoot wordt geworpen, maar we weten wel beter. We zijn in bij sommige optredens onheus behandeld (dat is zacht uitgedrukt) en dan moet je daarmee omgaan, en toch doorzetten. Dat nemen we erbij, maar dat ziet de buitenwereld niet.
Wat ik ook eens wou vragen, ik heb in andere interviews vernomen dat sommige muzikanten sommige skills terug moeten ‘opnemen’ doordat ze niet genoeg hadden kunnen repeteren en zo, is dat bij jou ook zo?
Dat heeft wel even geweest, maar toen we de nieuwe nummers begonnen te opnemen en repeteren was dat snel terug ok. Het is een beetje als fietsen, je verleert dat nooit maar door wat minder te oefenen voelt het na lange tijd wel eventjes raar aan. Maar je pikt snel de draad weer op eigenlijk.
We zijn ondertussen bij het onderwerp corona aanbeland, zijn jullie er als band sterker uit gekomen denk je? Er zijn heel wat bands die er de stekker hebben uitgetrokken?
Er zijn inderdaad heel wat bands die het opeens niet meer zagen zitten. Of we er sterker uit gekomen zijn? Is misschien een groot woord. We zijn sinds 2017 continue bezig geweest met toeren. En we hadden allemaal onze job om financieel rond te komen. Corona heeft ons in staat gesteld om het nieuwe album, waar we gingen aan werken, tot de puntjes uit te werken zodat het klaar is om te releasen. Dat heeft ervoor gezorgd dat we vrij intensief in contact zijn gebleven. En zijn we daardoor daar sterker uit gekomen? Ergens dus wel. Zoals ik zei, de nummers zijn klaar en we zijn er trots op.
Naast de release van die nieuwe plaat, zijn er nog verdere plannen?
We gaan daar rond toeren uiteraard. Er komt ook een release show in België. Dat gaat ergens in het voorjaar zijn. We gaan ook op toer naar Duitsland en zo, enkele festivals die al vaststonden maar zijn uitgesteld. Niet alle plannen staan al echt vast, rond die release en de verdere tourplannen voor de wintermaanden. Maar dat is het plan, en dan dus rond die nieuwe plaat. Veel spelen en veel zien is vooral het grote plan nu. Als we de kans krijgen uiteraard, want we moeten nog steeds afwachten met die corona situaties en zo.
Zijn er nog ambities of doelstellingen die je wil bereiken?
Die headline tour die gepland stond, en die dus is uitgesteld is zeker een doel en ambitie op zich. Headline tour is heel iets anders dan gewoon toeren eigenlijk. Naar die toer die vaststaat, kijken wij dus echt uit. En ook met het nieuwe album, waarvan we hopen dat het een succes zal zijn. Het album kapot promoten en zien waar we dan uitkomen, is een beetje de grote doelstelling van volgende jaar en de komende jaren die daarop volgen. En blijven met volle passie spelen en op toer kunnen gaan.
Ik zie echt uit naar die nieuwe plaat en ben heel benieuwd wat het gaat worden. Hopelijk tot binnenkort
Vader – Poolse bulldozer death metal!
Immolation + Vader
Kreun
Kortrijk
2017-04-04
Frederik Lambrecht
Death metal, een muziekkeuze in het leven en een muziekstijl die ook ettelijke bands in zijn macht heeft die het woord van death metal verspreiden...maar niet iedere band is hetzelfde qua intensiteit en spijtig genoeg uitvoering, waardoor je nog altijd een onderscheiding hebt tussen de diverse bands, gelukkig maar! En voor ondergetekende blijven oude death metal bands zijn favoriet, dus was ik uitermate tevreden om op een doordeweekse dinsdag 2 vette bands aan het werkte mogen zien in Kortrijk.
Er was nergens een bordje ‘uitverkocht – sold out’ te bespeuren dus was het niet bepaald drummen in de zaal met uitstekende klank. Maar waren de bands in puike doen?
Wel, openen doen we met de Amerikaanse band Immolation die nog maar recent hun laatst plaat hadden uitgebracht getiteld ‘Atonement’. En zoals verwacht werden een reeks nummers uit deze laatste album ten tonele gebracht waaronder opener “The Distorting Ligh”, “Destructive Currents” en “When the Jackal Comes”. Direct werd duidelijk dat deze plaat meer melodie bevat dan hun oudere platen, want toen nummer “Immolation” van hun debuutplaat uit de strot van Ross Dolan kwamen en uit de trommels en snaren van de andere bandleden, ging het toch een tandje meer rechttoe, rechtaan. Uit album ‘Close to a World Below’ werd het razende “Higher Coward” gebracht en werden de fans ook getrakteerd op titelnummer “Majesty and Decay” van het gelijknamig album. Grappig om zien was hoe gitarist Robert Vigna zijn gitaar ter hand nam alsof hij gemaakt was van gloeiend staal. Een showbeest pur sang dus haha. Wat ook opviel was dat drummer Steve Shalaty soms enkele steekjes liet vallen en dat zijn voetenwerk niet correct afgesteld stond, waardoor dit voor sommigen wel als enerverend kon beschouwd worden. Gelukkig kon ik daar persoonlijk afstand van nemen en vond ik het een geslaagde show!
Vooral de klanken van de frontman/bassist waren een verheerlijking voor het oor, vette beurt!
Het begon al enkele graden warmer te worden en dan moest het beste nog komen met oudgedienden Vader die reeds meedraaien sinds 1983. De stem van Peter is een groot handelsmerk van deze death metal band, alsook de enorme hoeveelheid thrash die in hun muziek verweven zit. De beginsample werd afgespeeld en toen werd onmiddellijk de deur ingetrapt voor 1 uur durend vakmanschap. Alles zat goed ineen en ze hadden klaarblijkelijk toegeleefd naar deze avond want het vuur zat erin kan ik bevestigen! Hun laatste plaat dateert van eind 2016 met supernummers “Angels of Steel” en “Prayer to the God of War” die de boel deed ontploffen vooraan het podium. Reeds 13 albums staan al op hun conto en de beste tracks stonden op de setlist waaronder “Decapitated Saints”. Er werd weinig gecommuniceerd, maar des te meer nummers gespeeld zoals het hoort. Topnummers die mij het meest bekoorden (want alles werd op hoog niveau gebracht’ was ongetwijfeld “ Wings”, het nummer die mij als eerste binnenschiet wanneer de naam Vader ter sprake wordt gebracht en het machtige “This is the War” van het Necropolis album.
Spijtig genoeg was 1 uur te kort, want wat had ik toch zo graag “Black to the Blind” op hun setlist zien verschijnen deze avond. Soit, het amusement leed er niet onder en graag zou ik toevoegen dat bij beide hoofdacts deze avond (5RAND & Monument of Mysanthropy buiten beschouwing gelaten want door het vroege startuur gemist) de lichtshow subliem was, iets wat weinig onder de aandacht gebracht wordt. Er was ook 1 foutje te bespeuren bij de PA, want Immolation zat de eerste seconden van hun aftrap zonder klank, maar dit werd rap rechtgezet.
Concluderen kan ik dus dat death metal op een dinsdagavond in de Kreun een boost geeft om de week verder te zetten en dat dit voor herhaling vatbaar is. Immolation heeft alvast bevestigd dat ze in september terug in België zullen vertoeven, hopelijk duurt het ook niet te lang eer we de Poolse bulldozer Vader terug mogen verwelkomen! I had a blast!
Organisatie: Fee The Fire (ism Wilde Westen, Kortrijk)
‘The Fine Line’ van de Moon Invaders is al het zoveelste album van de skagroep. Kernleden zijn de gebroeders Matthew (zang), de gebroeders Hardison (harmonica) en drummer Nicolas Léonard. De meeste songs worden geschreven door Thomas Hardison. Ska, die de rocksteady en de reggae voorafging, is het muziekgenre dat ontstond in de late jaren 50 in Jamaica en is een fusie van calypso en mento met Amerikaanse jazz en blues. Het is dé inspiratiebron voor The Moon Invaders natuurlijk, en dan kunnen we niet omheen de Skatalites.
Beste nummers zijn “Why”, welke herinnert aan de oude ska nummers van Alton Ellis, “Just a Po'Boy”, pure rocksteady en “Red Tail Hawk”, een instrumentaal nummer à la Skatalites. “Dusk till dawn” en “Waiting on a Sign” zijn op hun beurt pure soulnummers. Kortom, we horen hier een divers album die bij meerdere luisterbeurten verder openbloeit!
Halverwege hun veertiendaagse Europese tour met de legendarische Doreen Shaffer, de voice of The Skatalites, hielden The Moon Invaders halt in Brussel. Le Magasin 4 was aardig volgestouwd en deinde en danste op de ska en reggae Jamaican (old) style. De avond kreeg de naam ‘The fine line’ (hun jongste cd) en dat was het ook, al had een gewone (kortere) guest performance van La Shaffer voor ons volstaan.
Mr T-bone & the Caroloregians openden – vroeger dan aangekondigd – met een leuke set reggae-rocksteady en de niet-kenners zullen verrast geweest zijn te zien dat de onderbouw al stevig Moon Invaders-getint was. En later – na hun eigen ding - zouden ze nog eens terugkeren als band van Doreen Shaffer.
Om half negen was het de beurt aan de full set van The Moon Invaders zelf, die daarmee terug keerden naar de zaal waar ze hun eerste echte concerten speelden. Want ondanks de very Jamaican sound & style zit er niet één zwarte medemens in de band en zijn ze in de diepe buik heel (Franstalig) Belgisch.
De twee broers Hardison - Matthew (zang) en Thomas (harmonica) – zagen het eerste zonlicht in ons eigen landje, verhuisden naar New Orleans, de stad van hun vader, maar na de scheiding keerden ze terug naar … de Ardennen om daarna naar Brussel uit te wijken, waar ze nu exact tien jaar geleden de The Moon Invaders bijeen scharrelden. Drummer Nicolas Léonard is de derde pijler van de groep die in zijn huidige (internationale) bezetting negen man telt: naast de Hardisons en Leonard zijn er nog ‘sexy’ (sic) David Loos (sax), Manghi Murinni (trombone), Rolf Langsjoen (trompet), Sergio Raimundo (synthesizer), Michael Bridoux (gitaar) en Arnaud Pemmers (bass). Een zootje ongeregeld dat zich vooral rot amuseert op een podium en van elke gig een feestje maakt.
Dat was ook zo in Le Magasin 4, vooral in hun eigenste set ter gelegenheid van hun tiende verjaardag. Hun fans gingen los uit de bol van bij “I believe”, het eerste nummer van de set. Van hun recentste cd The Fine Line – vol met liefdesliedjes - speelden ze “Baby, I know”, “Just A Po’ Boy”, ‘Why?’, “Pick up the Pieces”, “Different strokes for different folks”, “It’s Alright” en “Got A Love”. Iets minder skinheadreggae dan ze zelf willen laten uitschijnen, wel ska – zwaar bestuifd door soul en r&b - dus en dat gaat over eenvoudige, dagdagelijkse dingen zoals liefde en geldzaken/problemen. Geen religieus gepreek, wat je meer in de pure reggae vindt, maar leuke, ongecompliceerde feel good music met dito teksten.
Maar ze grasduinden ook ruim uit hun andere vier albums (onder het Duitse skalabel Groover Records, één live-plaat namen ze op in de AB) en stuurden in blokjes van drie-vier songs zonder onderbreking aanstekelijke nummers de zaal in, met onder andere nog het universele “Dream Dream Dream’, “Rocking chair”, “Guardian Angel”, “Big Bamboo”, “Congo Square”, “Can’t keep good man”, “Keep my love” en het heel erg funky “Rebel with a wallet”.
Geen ‘encore’ na dat uurtje ska-feest, maar dat was niet nodig, want binnen het kwartier stonden ze er terug. Met Doreen Shaffer, de koningin van de ska want de vrouwelijke stem van de Jamaicaanse legende The Skatalites, al begon die als een jongensgroepje in 1964. Op papier leek La Shaffer een absolute meerwaarde voor Hardison en co, maar een groot deel van het publiek en wijzelf vonden het feestje wat naar af schuiven met ‘de bomma’ erbij.
In 2008 al namen The Moon Invaders Shaffer én The Skatalites op tournee met hun album 'Moovin' & Groovin'. Daarop doopte Shaffer haar soloplaat 'Groovin' with The Moon Invaders'.
Shaffer is/was een gezette dame geworden die het in Magasin 4 moeilijk had om haar stem over te brengen. Ze houdt niet (meer) alle tonen gepast aan, heeft precies adem te kort om de teksten puur te brengen, al moet gezegd dat ook de geluidsman op dat gebied misschien niet zijn beste dag had. Als backup was ze nog aangenaam (en ontegensprekelijk enthousiast) maar zelf een heel lied dragen leek een te zware opgave.
The Moon Invaders brachten enkele van haar klassiekers, met nog wat traditionele Jamaicaanse hits. “My By Lolipop”, “Welcome me back home” en “Why did you leave me to cry”. Bij momenten nog leuk, maar eigenlijk niet als top of the bill. Wellicht is de veertiendaagse tour (elke dag ergens anders optreden) te zwaar geworden voor La Shaffer. Of ze is gewoon te oud geworden voor een feestje, waarvoor The Moon Invaders altijd garant staan. Al is hun (en ons) respect voor wat Shaffer ooit was onaangetast. Dat illustreerde een dreadlock girl die midden het optreden het podium beklonk en Shaffer al kussend adoreerde.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Nederlands 
Français 
