Vorig jaar kwam het Schotse viertal We Were Promised Jetpacks helemaal uit het niets met hun overdonderende album ‘These Four Walls’ waaruit “Quiet little voices” een bescheiden indiehitje werd. De combinatie van de traditionele geluidsmuur, het grappige Schotse accent van zanger Adam Thompson, pakkende songs met diepgang en een uniek geluid veroorzaakten bij de pers over de Noordzee wederom een hype maar dit keer was het niet omdat ze niks anders hadden om over te schrijven maar wel omdat het hier om kwaliteit ging.
De muzikanten uit Edinburgh verdedigden deze commotie met een schitterende livereputatie , zo ook hier bij ons trouwens. Het grote probleem bij een fantastisch debuut is natuurlijk bewijzen dat je kwaliteiten niet beperkt blijven tot een tiental songs en daarom was het dan ook de grote vraag of ze hun magistraal geluid op deze mini-lp konden evenaren. Het antwoord hoor je vanaf de eerste tonen van opener “A far cry”.
We Were Promised Jetpacks klinken niet alleen meteen volwassener maar het deed ons meteen doen wegzwijmen zoals enkel de orkestrale pracht van Sophia dat kan.
Dit niveau wordt gedurende vijf songs lang volgehouden en dat doet ons enkel maar uitkijken naar de volgende full cd. Het is een cliché maar zo gaat het nu eenmaal: dit is een naam om te onthouden!
Vier Schotse jongeren komen aandraven met een fris, vitaal en vaardig plaatje, ‘These four walls’. We horen opwindende, energieke postpunk in jachtige, stuwende ritmes, waaronder de gretige aanpak op “It’s thunder & lightning”, “Ships with holes will sink” en “Quiet little voices” … pittig, gedreven materiaal dus!
Meer ruimte laten ze op “Roll up your sleeves”, “Conductor” en “This is my house, this is my home”, die een broeierige spanning hebben en de factor emotionaliteit laten doorklinken. Op deze songs komt de licht zweverige stem incluis het Schotse accent van Thompson ideaal tot z’n recht. “Short bursts” prikkelt door de verrassende en onverwachtse wendingen en de explosies. Tot slot kunnen we lekker genieten van het intens sfeervolle, slepende “Keeping warm”. De invloed van The Wedding Present is onmiskenbaar bij het beloftevolle bandje.
In een dosis gevoeligheid balden zij hun broeierige, spannende, krachtige en dynamisch sprankelende rocksongs samen.
De Botanique komt aandraven met een heus najaarsprogramma. We Were Promised Jetpacks viel tussen de mazen van het net van de intense festivalzomer, ondanks het feit dat ze toe waren aan de laatste avond van hun tour. Ze konden nog nipt hun plaatsje bemachtigen om de clubconcerten in de Bota op gang te trekken.
En inderdaad 45 minuten lang konden we genieten van hun debuut ‘These four walls’, frisse, vitale en energieke postpunk in jachtige, stuwende ritmes, te horen in de snedige, pittige “Ships with holes will sink” en de single “Quiet little voices”. Het jonge kwartet, amper 21 jaar, was onder de indruk van de pittoreske Witloof Bar. Ze gingen er gretig tegenaan en maakten hoekige danspassen … “It’s going to be a party, we want to have some fun”, declameerde de charismatische zanger Adam Thompson vol overgave. Ze speelden ook enkele opbouwende songs als “It’s thunder & lightning” en “Roll up your sleeves”, die boeiende, verrassende wendingen ondergingen (door o.a. xylotunes); ook lieten ze ruimte voor gevoelige, broeierige popsongs, “Conductor” en “This is my house, this is my home”, waarop de licht zweverige stem incluis het Schotse accent van Thompson tot z’n recht kwam.
We Were Promised Jetpacks is een band met potentieel, bewees dit op plaat en ook live waren ze niet van hun stuk te brengen. In een dosis emotionaliteit balden zij hun korte, krachtige en dynamisch sprankelende rocksongs samen. Kortom, band met toekomst!
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
