Wie waren nu ook alweer The Wombats? Wel, dat zijn die van “Let’s Dance To Joy Division”, hun radiohit van 2008. In Vlaanderen zijn het dan vooral de luisteraars van StuBru die dit trio uit de UK in het hart sluiten. Het hitje levert hen een plek op het podium van Pukkelpop op en in hetzelfde jaar nog een Europese clubtour die in ons land halt houdt in Leuven en Gent.
Daarna volgen nog meer singles, nog meer festivals en nog meer clubtours, maar zo spannend als met die ene hit wordt het nooit meer voor The Wombats. In de UK willen hun singles nog wel eens aanslaan, maar in Vlaanderen blijft het toch vooral stil, al heeft de band nog steeds een grote schare fans.
De nieuwe single is “Blood On The Hospital Floor” en hoewel er eigenlijk niet veel mis is met dit nummer, vermoeden wij dat deze single niet veel meer dan een rimpel op het muzikale wateroppervlak zal zijn. Hij zit in dezelfde klas als “Wake Up Boo” van The Boo Radleys. Hij is catchy, upbeat, vrolijk, met een degelijke productie en al, maar hij bruist niet genoeg en is wat braaf. Dat is jammer, want er zijn misschien maar een paar details nodig om van degelijk naar sprankelend te gaan.
Volgend jaar is er alweer een nieuw album en The Wombats komen op 16 april 2025 naar de Botanique in Brussel.
https://www.youtube.com/watch?v=8CWus326c6g
Overmorgen is het precies één jaar geleden dat ‘Beautiful People Will Ruin Your Life’ op de wereld werd losgelaten. De vierde plaat van The Wombats gaf hen een plaatsje op Pukkelpop en nu ook een nagenoeg uitverkochte grote zaal van Trix. Dat ze daarbij nog Circa Waves meenamen (die nota bene ook binnenkort met een plaat komen en een Afrekening-hitje scoren momenteel), was een hele mooie toevoeging.
Beide bands deden waarvoor ze gekomen waren: aanstekelijke indie rock serveren dat zowel dansbaar als meezingbaar was.
Circa Waves opende de dans en dat deden ze een halfuurtje lang. Spijtig, want bij ons kon er gerust nog een extra halfuurtje in. Dan maar strak en met een hoog tempo er acht nummers doorjassen. Er valt een duidelijk onderscheid te merken tussen de nummers van de band uit Liverpool. Zo heb je de heel aanstekelijke met een simpele gitaarlijn, en daarnaast heb je de meer bombastische. Het valt op dat het vooral de nieuwe songs zijn die zich meer lagen hebben aangemeten. Beide geven wel de nodige portie energie, en is het dat niet wat iedereen nodig heeft?
“Fossils” was catchy, strak en snel, “Movies” bevatte een sterke opbouw en “Somebody Good” was een atypische stadionanthem die de band makkelijk weet te integreren in hun korte set. Want met slechts een halfuur op de klok, verlangden we nadien gewoon naar meer. Afsluiter “T-Shirt Weather” zorgde voor het eerste gigantische meezingmoment, en we voelden het al aan ons water dat er ook bij The Wombats meerdere zo’n momenten zouden volgen. Circa Waves bleek dus de perfecte opwarmer, al hoeven ze dat tegenwoordig al lang niet meer te zijn.
Anderhalf uur kreeg The Wombats om ons te overtuigen van hun discografie, die ondertussen vier albums rijk is. Het publiek, inmiddels helemaal warm door de fijne warming-up onder leiding van Circa Waves, kreeg meteen nieuw werk voorgeschoteld. De Britten staken van wal met “Cheetah Tongue”, en werden per direct getrakteerd op het gelukzalig enthousiasme dat zich in Trix had opgestapeld. Toch viel op dat het nummer weinig bijdroeg tot die optimale sfeer, maar dat het vooral het publiek was dat er veel goesting in had. Met “Moving To New York” was het hek echter al snel van de dam: de grote zaal van Trix ontwikkelde zich tot een stuiterend en brullend geheel. ‘Christmas came early’, en het eerste hoogtepunt in de set gelukkig ook.
In het tussenstuk viel vooral op dat de nieuwe nummers live wat dash missen om het enthousiasme een hele set op een gelijk niveau te houden. De nonchalance waarmee nummers als “Black Flamingo” of “I Don’t Know Why I Like You But I Do” werden gebracht, gaven de nummers ook te weinig speelsheid mee om live helemaal te overtuigen. “Lemon To A Knife Fight” was dan weer een tegenvoorbeeld, aangezien deze single wel doorgespeeld werd, en naarstig werd meegebruld door de bijna uitverkochte Trix. Ook “Ice Cream” werd met het spreekwoordelijke mes tussen de tanden aan het publiek gepresenteerd, en was veruit het nummer van ‘Beautiful People Will Ruin Your Life’ dat live het meest bleef hangen. Er werd zowaar een ietwat vettige riff op het publiek losgelaten, terwijl “Ice Cream” op plaat eerder een kneusje dan een topnummer is.
Met “Kill The Director” en “Techno Fan” dropte het drietal respectievelijk een tweede en een derde bom, en die waren wat ons betreft perfect getimed. Alweer werd duidelijk dat oudere nummers de sleutel naar het hart van het Trixpubliek waren, want de blijdschap en het geluk viel weer van de mensen hun gezicht en dansbewegingen af te lezen. Die eerste werd als een ware indie anthem meegebruld door al wie voor The Wombats naar Borgerhout was afgereisd, en dat enthousiasme werkte besmettelijk.
Het drietal uit Liverpool was goedgeluimd aan de set begonnen, maar geraakte nummer na nummer meer bevangen door het enthousiasme van het publiek, en ging hier meer en meer in mee. Toen er ook nog een dozijn kleurrijke ballonnen op het publiek werd afgevuurd, konden we ons moeilijk voor de geest halen hoe ‘een mindere dag hebben’ precies voelt…
“Let’s Dance To Joy Division” zette de kroon op het werk, en liet de voltallige Trix kirren van plezier. Voor het eerst in de set werd het moeilijk om door de sing-a-longs de instrumenten en stemmen van het drietal te horen, en als je dat kan waarmaken als band, heb je volgens ons een straf nummer in je repertoire zitten. Tijdens de bisronde werd even gas terug genomen, en kwam Matt Murphy met akoestische gitaar “Lethal Combination” brengen. Daarna vervoegde de rest van de band hem nog voor “Turn” en (definitieve) afsluiter “Greek Tragedy”, en daarbij viel vooral op dat die eerst genoemde zeer vol en overtuigend werd gebracht. Ook een deel van het publiek wist “Turn” grotendeels mee te zingen. Gezien dit geen uptempo nummer is volgens het gekende recept, was dit een positief verrassende vaststelling.
The Wombats maakten het zichzelf vocaal en instrumentaal niet al te moeilijk. Toch wist het drietal een zeer professionele en goed uitgevoerde set aan het publiek te presenteren, waarbij op gepaste wijze gespeeld wordt met ups en downs in energie en enthousiasme. Zowel instrumentaal als vocaal zat de performance van de heren wel snor. Aangevuld met enkele absolute klassiekers, kreeg je zo’n band die live heel moeilijk kan teleurstellen. Trix at uit de hand van de Britten, en deed dat mede door de uitstekende set die Circa Waves er al had opzitten.
Wat een hoogdag voor de indierock liefhebber moest worden, loste ongetwijfeld de hoge verwachtingen in. We kregen twee zeer fijne bands, waarvan beiden eigenlijk een headline tour verdienen.
Setlist Circa Waves: So Long – Fossils – Movies - Somebody Good – Stuck - Stuck In My Teeth - Fire That Burns - T-Shirt Weather
Setlist The Wombats: Cheetah Tongue - Moving To New York - Jump Into The Fog - Give Me A Try - Black Flamingo – Emoticons - Lemon To A Knife Fight - I Don’t Know Why I Like You But I Do - Pink Lemonade - Bee-Sting - Kill The Director - Ice Cream - Techno Fan - Your Body Is A Weapon - Tokyo (Vampires & Wolves) - Let’s Dance To Joy Division - Lethal Combination – Turn - Greek Tragedy
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Trix, Antwerpen
The Wombats – samen met Circa Waves een indie rock hoogdag
Circa Waves + The Wombats
The Wombats, het trio uit Liverpool, is toe aan hun tweede cd, ‘The modern glitch’, en heeft al een handvol singles uit die netjes verdeeld werden in de anderhalf uur durende set . Hier was heel wat jong volk voor gekomen … Lekker in het gehoor liggende, frisse, opwindende , leuke adhp pop, door een eenvoudige, aanstekelijke, treffende melodie. Energieke, opzwepende, vaardige, speelse indie postpunk dus! De gitaarloops, - riedeltjes en toetsen zorgden voor dynamiek en een meezing- en springgehalte.
De eerste rijen hotsten hen en weer en ook op het podium hadden ze er duidelijk zin in , ondanks dat ze er een lange vlucht van Seatlle achter de rug hadden . Een heerlijk ontspannende, dansbare set hoorden we door songs als “Kill the director”, “Jump into the fog”, ”Techno fan”, “Moving to NY” en “Tokyo”. Het tempo werd strak gehouden , ook al klinkt het trio meer electrorock op de nieuwe cd … “Our perfect disease”, “Party in a forest” en” My first wedding” durfden te exploderen.
Na de sfeervolle “Anti –d” gingen ze samen met het publiek nog eens lekker loos; ze weefden en jamden “Walking disaster” en “Let’s dance to Joy Division” aaneen. Sprankelende ‘bubble’rock, catchy en feestelijk … Een stomend setje ‘to the limit’!
Organisatie: Botanique, Brussel
Een drietal jaar terug debuteerde het uit Liverpool afkomstige trio The Wombats met aanstekelijke, frisse, opwindende , leuke adhd pop . ‘A guide to love, loss & desperation’
had een resem singles die in ons geheugen bleven hangen, “Let’s dance to Joy Division”, “Backfire to the disco” en “Kill the director”, door de eenvoudige, treffende melodie, dynamiek en meezingrefreintjes. Energieke, opzwepende, vaardige, speelse postpunk dus!
De moeilijke tweede ‘This modern glitch’ heeft nog een paar catchy, feestelijke songs, “Tokyo”, “Jump into the fog” en “Techno fan”, okselfrisse indiepop door de gitaarloops, – riedeltjes, – hooks en toetsen die meer op het voorplan zijn getreden en richting electropoprock gaan .
We horen grootsere opgezette stukken en broeierige songs die hun gevoel voor melodie niet hebben verloren, maar wel hun onweerstaanbaarheid.
De tweede cd is er in meerdere sessies tot stand gekomen, o.m. door de moeilijke periode van zanger Matthew Murphy; de plaat is iets minder dansbaar, heerlijk en overtuigend dan gedacht met de singlereeks …
Het Britse trio The Wombats uit Liverpool kon op geen betere wijze het laatste zomerse weekend van september besluiten. Een energieke, strakke, korte set, waarbij hun doorbraakplaat ‘A guide to love, loss & desperation’ in een snelvaart tempo werd voorgesteld.
Klonk het op Pukkelpop eerder wat rommelig en rammelend, dan was het in de Handelsbeurs voor een goede 200 man, fris, pittig, gedreven, opzwepend, broeierig en ontspannen, gedragen door de hyperkinetische schreeuwzang van Matthew Murphy. De samenzang in de refreinen, de ‘oohs’ en de ‘aahs’ en de grapjes tussen de nummers door, onderstreepten de jeugdige onbezonnenheid en speelsheid van de band.
Tijdens hun clubtournee waren ze al één van hun knuffeldiertjes kwijt, waardoor ze hun tweede beestje met alle plezier koesterden; met een duracell batterij klapte het beestje mee in het bekende materiaal “Let’s dance to Joy Division” en “Backfire at the disco”. Op het podium verscheen zelfs een gigantische opblaasbare Marsupilami (?), wat het spelplezier van het trio bevestigde.
Het tempo werd in het begin met “Kill the director”, “Lost in the post” en “Here comes the anxiety” hoog gehouden. Slepender klonken “Party in a forest (where’s Laura?)” en “How to pack your bags”, één van de twee nieuwe songs, om dan opnieuw in overdrive te gaan met “Moving to New York”. Vooraan werd stevig gedanst door het jong publiekje.
”Patricia the stripper” en de tweede nieuwe “My circuit board city” hadden een puike opbouw, en op het uiterst sfeervolle “Little Miss Pipedream” lieten ze de jongeren wegdromen wat hun eerste natte droom kon worden.
Een fijn concertje van een jong bandje, die er flink tegenaan ging, en in de bis een vleugje elektronica op “My first wedding” toevoegde en op “Backfire at the disco” een gemaskeerd bal insinueerde…
Support act was het Australische Kitchen Knife Wife, die het publiek makkelijk op z’n hand kreeg met hun aanstekelijke maar inspiratieloze gitaarpop dito samenzang. Een bedreven pianotoets zorgde voor variatie binnen hun sound, maar kon de meubelen niet redden …
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Het Britse trio The Wombats uit Liverpool baant zich een weg naar het succes met de aanstekelijke plaat ‘A guide to love, loss & desperation’. De band is te situeren binnen de postpunk. Het trio brengt op een onbevangen, naïeve wijze opzwepend vaardige, strakke gitaarpoprock. De plaat is in één ruk te beluisteren, door de eenvoudige melodie, dynamiek en meezingrefreintjes. De songs nestelen zich met gemak in je hersenen; huidige grootse bands als Franz Ferdinand en Kaiser Chiefs mogen er een puntje aan zuigen. “Kill the director”, “let’s dance to Joy Division” en “Backfire at the disco” zijn alvast drie potentiële hitsingles. Af en toe minderen ze vaart zoals op “Little miss pipedream” en “Here comes the anxiety”, doch door hun speelsheid hebben we te maken met een prima leuk, geniaal plaatje.
Nederlands 
Français 
