The Deep Dark Woods & Erin Rae – Een groovy avondje rond het kampvuur
We citeren uit de bio op de website van De Casino: ''The Deep Dark Woods is in zo'n twintig jaar tijd uitgegroeid tot een van Canada's beste folk-roots ensembles. Het hoeft dus niet te verbazen dat de band de ene na de andere award binnensleept in zijn thuisland (Best Roots Group, Ensemble of the Year, CBC's Great Canadian Songquest, …).
De subtiliteit en nuance van oprichter en frontman Ryan Boldt, die in de lijn liggen met iconen als Bob Dylan, Bert Jansch en Rick Danko, vertalen zich in donkere vocalen, zoete melodieën en rijke verhalen die wereldwijd gesmaakt worden. Met 'Broadside Ballads Vol. III' (2024) geeft het trio een vertrouwde melancholische warmte aan een verzameling traditionele folksongs die eeuwen en continenten omspannen.
Verwacht je aan nummers die de avond prachtig inkleuren wanneer de zon eenmaal onder is.''
In de Casino laten ze zich bijstaan door zangeres Erin Rae die ook het voorprogramma mag verzorgen met als bandleden de heren van The Deep Dark Woods. Het zorgt voor een 'groovy' avondje rond het kampvuur.
Een matig opgekomen publiek kon lekker dicht bij elkaar zitten, gezellig op een stoeltje al dan niet met een drankje, genietend van de klankenpracht en de vocale warmte.
Erin Rae (****) zet de toon van de avond. De speelse sound van folk/country zorgt net voor een warmhartige sfeer. De songs klinken aanstekelijk en hemels sferisch. De eenvoud siert. Het is net alsof we over een kabbelend beekje zweven, met de zachte gitaar riedels als klankentapijt als background. Erin Rae boeit en intrigeert door deze zachtmoedige aanpak. Ze heeft trouwens een bedwelmend mooie stem en spreekt haar publiek voortdurend aan.
Ze mag haar gitaar terug omgorden bij The Deep Dark Woods (****) waar zanger/gitarist Ryan Boldt het voortouw neemt. Erin is hier ook een meerwaarde. Het zorgt voor een voller en aangenaam in het gehoor liggende sound.
The Deep Dark Woods kan het best worden omschreven als een artistieke band die diepgaand werkt met stemmingen in hun composities. Gothic, Americana, gospel, bluegrass en strakke country-elementen komen bij The Deep Dark Woods samen in een poëtisch spannend en aanstekelijk geheel. De warme gloed van Erins muzikale aanpak en vuurwerk aan riffs valt hier ook te noteren. De warme stem van Ryan Boldt doet onderhuids denken aan Bob Dylan. De norse manier van performance laat hij gelukkig achterwege, eerder etaleert hij zich als een minzaam, charmant en charismatisch entertainer.
We zitten hier als het ware 90 minuten lang gezellig rond het kampvuur. Na de regulaire set, volgt nog een akoestisch momentje waarbij Ryan en Erin hun prachtige vocals ten samenvloeien. Mooi overtuigend.
De Canadese interpretatie van country kan misschien wat droog, somber zijn, maar The Deep Dark Woods biedt een intelligente, artistieke expressie die niet zonder scherpe kantjes is. Het samenkomen van hun brede, uiteenlopende rootssound is een pluspunt.
Het publiek gaf hen op het eind terecht een staande ovatie. We hebben écht genoten van deze aanstekelijke, 'groovy' sound rond het kampvuur, die ons leven relativeert ….
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Woodsmith Jr is het soloproject van Kris Stynen en de (band)naam verwijst naar zijn beide grootvaders. De ene was schrijnwerker en de andere smid. Het debuutalbum ‘Hidden Tales’ is een verademing: veelal rustig kabbelende songs, met telkens een interessant verhaal en een heldere songstructuur. Een beetje oldschool misschien, maar talent en métier moeten niet opzijgeschoven worden omdat het misschien niet hip genoeg klinkt.
De basis van elke song is Kris met zijn gitaar, zijn warme stem en zijn verhalen. De accenten werden ingekleurd door Steven De Bruyn (mondharmonica), Mario Goossens (drums), Jasper Hautekiet (contrabas), Gijs Hollebosch (dobro) en Fiona Brown (backing vocals). Producer van dienst was Mattias Stynen, van ILA.
Woodsmith Jr heeft een eigen stijl, met folk en singer-songwriter en snuifjes americana en bluegrass. De covers die in de live-set zaten of nog zitten komen van Crosby, Stills & Nash, Warren Zevon en Luka Bloom. Daarmee is het spectrum van Woodsmith Jr al voor een deel ingekleurd. Mij doet ‘Hidden Tales’ meteen denken aan wijlen William Souffreau, al speelde die als zanger en songschrijver nog wel een categorie hoger. Maar wie fan was van William zal dit vast ook wel kunnen waarderen. Hetzelfde geldt voor fans van pakweg Richard Thompson, Loudon Wainwright of John Martyn.
Veel bekende namen in de referenties van deze review en toch, bij de keuze van een cover voor ‘Hidden Tales’, koos Kris voor “Our Daily Reminders” van Zita Swoon. Het nummer past hem in deze versie als een handschoen. De eigen verhalen gaan over liefde, verlies en zelfreflectie. De verhalen en emoties zijn heel authentiek, maar soms zijn het nog wat pastel-schilderijtjes: zonder felle, uitgesproken kleuren. Verlies is niet het verlies waardoor de bodem onder je voeten verdwijnt, verliefdheid is niet het weggeblazen worden, onvrede is nergens ongecontroleerde woede, … Het zijn vooral ‘klein gebrachte’ emoties. Tegelijk geven we deze artiest nog veel krediet. Hij is pas actief sinds 2021 en om dan al op zo’n korte tijd zo’n degelijk eigen repertoire op te bouwen, dat is straf. Op “Can I Only” graaft Woodsmith Jr het diepst en dat is voor mij dan ook het beste nummer van dit fijne album.
Andere heel degelijke songs zijn “52 Tunnels” en “Untangle All The Lies”.
https://www.youtube.com/watch?v=s1XM4OnOAWQ
Het Amerikaanse Woods rond Jeremy Earl heeft al een paar platen uit , die zich onderscheiden binnen de lofi americanafolk , in een DIY-attitide . Ze zijn in een nieuwe fase in hun carrière en ‘City sun eater in the river of light’ is het resultaat , met een opbouwende ritmiek en sfeervolle, broeierige grooves , die afro, funk en jazz laten doorsijpelen . Een spannend, avontuurlijk , creatief album, die de popmelodie niet het oog verliest . “Sun city people” luidt de frisse wind in, en op “Morning light”, “Can’t see at all” boekt het combo een pracht resultaat . In het tweede deel van de cd klinkt men iets traditioneler en dringt de psychedelica meer door , wat de veelzijdigheid van de band onderstreept .
Muzikaal talent van een onderschatte band, die een ruimere airplay verdient!
De Gentse band Grace in the Woods heeft een aardige EP uit , ‘Dirty something’. Ze ontwikkelden eerder al een repertoire van eigen nummers en enkele covers o.m. van Feist .
We hebben hier te maken met een reeks sfeervol dromerige, broeierige luistersongs , die intiem kunnen klinken, durven breder te gaan en mooi uitgewerkt zijn .
Hun indiepop kent jazzy loops en dampend funkende ritmes, enerzijds door een spaarzame begeleiding , anderzijds meer gefundeerd en uitgebouwd . De warme vocals bieden zeggingskracht. Op die manier hebben ze een spannend afwisselende EP uit en houdt het gezelschap de aandacht met een “Nevermind”, “Now you’re gone” en de titelsong , die trouwens als single fungeert. Uiterst genietbare muziek dus.
Info http://www.graceinthewoods.be
Een mooi bewaard muzikaal geheim in de Amerikaanse lofi alternative americanafolk is Woods, uit Brooklyn NY , gecentraliseerd rond Jeremy Earl, die met Jarvis Tavernier sinds 2005 de kern vormt. Ze kwamen met de vorige cd ‘At Echo Lake’ wat meer in de belangstelling in Europa. In een DIY - attitude zijn ze geëvolueerd van lofi trash folk pop tot meer indie/ psychedelische rock; kwalitatief puike pareltjes van songs met een hoge stemmenpracht, vooral die falsetto stem van Earl.
Dit bandje brengt een fris geluid bracht van semi-akoestisch materiaal, die door klanken en voices van home tapes en cassettes kleur krijgen. Op de nieuwe plaat is het mooi verdeeld en krijgen we een vrij toegankelijke sound die de verschillende stijlen in een overtuigend indiepop kleedje stopt.
Invloeden van V.U., Patti Smith, Nico, Feelies, Galaxie 500, My Morning Jacket zijn duidelijk aanwezig en de groep eigent zich met de vijfde cd terecht een plaatsje toe naast Guided by Voices, Sebadoh, Fleet Foxes en Local Natives. De twee langgerekte bijna instrumental songs “Out of the eye” en “Sol y sombra” intrigeren door de repetitief opbouwende structuur .
Onderschatte kamerpracht in een sfeervol, dromerig kader en creatief opgebouwde songs die zich op “White out “ aan Indian waves wagen … Muzikaal talent , deze Woods
Een mooi bewaard muzikaal geheim in de Amerikaanse lofi alternative americanafolk is Woods, uit Brooklyn NY , gecentraliseerd rond Jeremy Earl, die met Jarvis Tavernier sinds 2005 de kern vormt. Ze zijn al toe aan de vierde cd ‘At Echo Lake’ en waren onlangs te vinden op de compilatie ‘Welcome home diggin’’, met eerder niet uitgebrachte nummers.
In een DIY - attitude zijn ze geëvolueerd van lofi trash folk pop tot meer indie/ psychedelische rock; kwalitatief puike pareltjes van songs met een hoge stemmenpracht, vooral die falsetto stem van Earl.
Earl is ook nog beeldend kunstenaar, zorgt voor illustraties en van zijn hand verscheen nog het boek ‘Skull’, met daarin een selectie van zijn tekeningen.
Niet te onderschatten dus, dit bandje die een fris geluid bracht met semi-akoestisch materiaal, die door klanken en voices van home tapes en cassettes kleur krijgen. Op een mengpaneel zijn ze een klankbron, en het inspireert hen op het moment zelf. Ze worden in de nummers gemanipuleerd. Ook pedaaleffects en een vervormde, hoge stem in een oude koptelefoon als micro vormt een absolute, toegevoegde waarde.
Woods ademt de sfeer van Guided by Voices, Sebadoh, Fleet Foxes en Local Natives en biedt deels meezingpareltjes. Onderschatte huiskamerpracht waarbij de nummers mooi in elkaar vloeien. Een klein uur lang genoten we van die originele, dromerige aanpak van o.m een “Sufferin’ season” en “Time fading lines”; galm en echo’s vulden aan en er was ruimte voor hun instrumentatie en soundscapes.
In de kleine Maison des Musiques kwam de zelfingenomen band ideaal tot z’n recht. Een breder publiek kan bereikt worden.
Eerder al bracht Sylvester Anfang II een overweldigende, langgerekte, bezwerende trip van postrock, retropsychedelica en donkere folk; hier ook de nadruk op improvisatie. In het handvol nummers dat ze speelden, hoorden we repetitieve ritmes, drones, schemersoundscapes en aanzwellende gitaar - en synthpartijen; een transfusie van klanken. Instrumentale muziek met een grauw, zwart randje.
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
Nederlands 
Français 
